Η Guilfoyle καυχιέται πως ρίχνει κυβερνήσεις για το αέριο — και η Αθήνα;

Ένα βίντεο από ξενοδοχείο του Βουκουρεστίου γίνεται η αφορμή για να ξαναγράψουμε τη λέξη «κυριαρχία» με πλάγια γράμματα. Η Kimberly Guilfoyle, πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα και πρώην αρραβωνιαστικιά του Trump Jr., καταγράφεται στις 31 Μαρτίου σε ιδιωτική συνάντηση με τους ηγέτες του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Ρουμανίας. Έξι μέρες μετά, οι Σοσιαλδημοκράτες συμμαχούν με το AUR και καταθέτουν την πρόταση μομφής που ανατρέπει την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Bolojan — ενός πρωθυπουργού που είχε αντιταχθεί σθεναρά στην αγορά αμερικανικού αερίου σε τιμές υψηλότερες της αγοράς. Η ακολουθία των γεγονότων δεν χρειάζεται σχόλιο, αρκεί να διαβαστεί με τη σειρά.

Το ενδιαφέρον, όμως, δεν σταματά στη Ρουμανία. Σε πρόσφατο άρθρο της Wall Street Journal, παρόντες σε συνάντηση μεταξύ Έλληνα υπουργού και της Guilfoyle αναφέρουν ότι εκείνη καυχήθηκε πως έριξε την κυβέρνηση της Ρουμανίας ακριβώς λόγω της άρνησής της να αγοράσει αμερικανικό αέριο, προσθέτοντας πως το ίδιο θα μπορούσαν να κάνουν οι ΗΠΑ και στην Ελλάδα. Δεν είναι υπόνοια δημοσιογράφου, είναι δήλωση που αποδίδεται σε παρευρισκόμενους σε επίσημη συνάντηση με μέλος της ελληνικής κυβέρνησης.

Ποιος ρίχνει ποιον, και για ποιον

Ο σχολιασμός γύρω από το βίντεο δεν παραλείπει να σημειώσει ότι η ίδια η αποκάλυψη της WSJ έχει τη δική της σκοπιμότητα — κάτι που όμως δεν αναιρεί το περιεχόμενό της. Κι εδώ μπαίνει το πιο καυστικό ερώτημα που τίθεται: αν η αμερικανική πρέσβειρα καυχιέται δημόσια ότι ανατρέπει κυβερνήσεις για το αέριο, πότε θα δούμε αντίστοιχο αφιέρωμα σε πρόσωπα όπως ο Μάθιου Μπράιζα, που κατηγορήθηκε ότι επιχείρησε να ρίξει ελληνική κυβέρνηση όχι για αμερικανικά συμφέροντα αλλά για λογαριασμό Αζερμπαϊτζάν και Τουρκίας, ή ο Τόμας Μίλερ, εμπλεκόμενος στο σκάνδαλο της Siemens υπέρ γερμανικών συμφερόντων; Η ερώτηση μένει ρητορική, αλλά η ασυμμετρία στην κάλυψη είναι ήδη καταγεγραμμένη.

Η κυριαρχία ως ρητορικό σχήμα

Η αντίδραση στο περιστατικό δεν άργησε να γίνει πιο ωμή. Όπως σχολιάζεται καυστικά, «το ξεφτιλίκι παίρνει διαστάσεις» καθώς η δήλωση της αμερικανίδας πρέσβειρας κάνει τον γύρο του κόσμου, χωρίς αυτό να προκαλεί έκπληξη σε όσους θεωρούν δεδομένη την απουσία πραγματικής εθνικής κυριαρχίας.

Ανάμεσα στη σκοπιμότητα της αποκάλυψης και στην ωμότητα της δήλωσης, μένει ένα ερώτημα που δεν λύνεται με ανακοινώσεις: αν το LNG έριξε ήδη μία κυβέρνηση στα Βαλκάνια, ποιος εγγυάται στο Μαξίμου ότι η Αθήνα είναι εξαίρεση κι όχι απλώς σειρά;