Δύο μήνες επίδομα ανεργίας από κάποιον που ποτέ δεν την έζησε

Δύο μήνες. Τόσο θεωρεί αρκετό ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για κάποιον που έχασε τη δουλειά του να ξαναβρεί, γιατί όποιος θέλει πραγματικά, λέει, βρίσκει. Η πρόταση ακούγεται σαν να βγήκε από σεμινάριο διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού και όχι από στόμα ανθρώπου που έχει δει από κοντά τι σημαίνει να περιμένεις μια δουλειά που δεν έρχεται.

Η αντίθεση που πονάει

Το σχόλιο που κυκλοφόρησε δεν χαρίζεται στην ευκολία της δήλωσης, όπως σημειώνει καυστικά ο Μανώλης Γρηγοράκης, υπενθυμίζοντας ότι στην κυβέρνηση που εκπροσωπεί ο κ. Μαρινάκης δεν υπάρχει «ένας που να μην είναι χαραμοφάης». Σκληρή λέξη, αλλά η αιχμή είναι σαφής: η οικονομία λόγων για τους ανέργους δεν συνοδεύεται από ανάλογη λιτότητα στις κρατικές θέσεις και τα οφέλη της εξουσίας.

Η απόσταση βιώματος και πολιτικής γίνεται εδώ το ζητούμενο. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μιλά για αγορά εργασίας σαν να είναι αυτονόητη η ρευστότητά της, την ίδια στιγμή που η ανεργία στην Ελλάδα παραμένει διαρθρωτικό πρόβλημα και όχι ζήτημα προσωπικής βούλησης. Η πρόταση περί δίμηνου επιδόματος λειτουργεί ως ιδεολογικό μήνυμα προς όσους ήδη δυσπιστούν απέναντι στο κοινωνικό κράτος: αν δεν βρεις δουλειά γρήγορα, φταις εσύ.

Το βιογραφικό ως επιχείρημα

Εκεί ακριβώς πατά και η δεύτερη ανάρτηση, πιο προσωπική και πιο σκληρή στη διατύπωσή της, που παραθέτει το οικογενειακό υπόβαθρο του κυβερνητικού εκπροσώπου —εγγονός δικηγόρου και πολιτευτή της Νέας Δημοκρατίας, γιος γιατρού— για να καταλήξει ότι «τα βρήκε όλα έτοιμα στη ζωή του». Το συμπέρασμα είναι επιθετικό, αλλά η λογική πίσω του δεν είναι παράλογη: όποιος δεν έχει περάσει ποτέ από την ουρά του ΟΑΕΔ δύσκολα μπορεί να νιώσει τι σημαίνει να περιμένεις επίδομα για να πληρώσεις νοίκι.

Ο αντίλογος, βέβαια, θα έλεγε ότι η καταγωγή κανενός πολιτικού δεν ακυρώνει αυτόματα τα επιχειρήματά του, και ότι η μεταρρύθμιση στο επίδομα ανεργίας μπορεί να στοχεύει σε κίνητρα ένταξης στην αγορά εργασίας. Όμως όταν η πρόταση έρχεται χωρίς αντίστοιχο σχέδιο δημιουργίας θέσεων εργασίας, ακούγεται λιγότερο ως μεταρρύθμιση και περισσότερο ως λογιστική περικοπή με ιδεολογικό περιτύλιγμα.

Το ζητούμενο δεν είναι αν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος γνώρισε ποτέ την ανεργία —προφανώς όχι— αλλά αν όσοι τη γνώρισαν θα την ξαναγνωρίσουν πιο σκληρά, με λιγότερο χρόνο και λιγότερη στήριξη, ενώ όσοι αποφασίζουν γι’ αυτούς συνεχίζουν να μιλούν από τη σιγουριά μιας θέσης που κανείς δεν τους αμφισβήτησε ποτέ σοβαρά.