Οκτώ μήνες προεκλογικού θορύβου, μηδέν ουσία: ποιος αντέχει;

Οκτώ μήνες πριν από τις εκλογές, η πολιτική σκηνή έχει ήδη μεταναστεύσει σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου η τηλεόραση και τα σόσιαλ μίντια παράγουν ασταμάτητο θόρυβο χωρίς αντίκρισμα. Ο ρυθμός θυμίζει καρναβαλικό ρεφρέν που επαναλαμβάνεται μέχρι αηδίας, ενώ η πραγματική ζωή —σουπερμάρκετ, οδοντίατρος, λογαριασμοί— μένει απ’ έξω από την κάδρα. Η μεσαία τάξη, εξαντλημένη μετά από δεκαέξι χρόνια μνημονίων, πανδημίας και πληθωριστικής κρίσης, καλείται τώρα να χωνέψει έναν ακόμη γύρο πολιτικού φολκλόρ, με φόντο μια κυβέρνηση που αρνείται να αγγίξει το στεγαστικό και την ακρίβεια, και μια αντιπολίτευση κολλημένη σε αφηγήματα δεκαετίας.

Το ποίημα χωρίς νόημα

Η πρώτη αντίδραση που καταγράφεται είναι καυστική και άμεση, στοχεύοντας ευθέως στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Η σχολιάστρια δεν κρύβει την απορία της: πώς κατάφεραν να ξεπεράσουν σε ανετοιμότητα ακόμη και το κόμμα που κρίθηκε ανεπαρκές στο παρελθόν.

Η αναφορά σε «ποίημα» που απαγγέλλεται χωρίς κατανόηση περιεχομένου δεν είναι τυχαία επιλογή λέξης· περιγράφει ακριβώς αυτό που καταγγέλλει το κείμενο της στήλης: την απόσταση ανάμεσα στη ρητορική και στην ουσία. Όταν η κριτική φτάνει να χαρακτηρίζει το φαινόμενο «επικίνδυνο» και όχι απλώς αστείο, δείχνει πόσο έχει χαμηλώσει ο πήχης των προσδοκιών.

Η διαφθορά ως universal απάντηση

Η δεύτερη αντίδραση επεκτείνει την κριτική σε ολόκληρο το φάσμα της αντιπολίτευσης, με έναν μηχανισμό που μοιάζει αποκαλυπτικός: όποια κι αν είναι η ερώτηση —ακρίβεια, δικαιοσύνη, υγεία, παιδεία, πόθεν εσόδα— η απάντηση επιστρέφει πάντα στο ίδιο σημείο.

Το δίλημμα που προτείνεται εναλλακτικά στο κλασικό «Μητσοτάκης ή χάος» —«διαφθορά ή επιβίωση»— λειτουργεί ως σχόλιο για την αδυναμία των αρχηγών της αντιπολίτευσης να παράγουν πρόγραμμα πέρα από το ένα και μοναδικό αφήγημα που τους βολεύει όλους εξίσου. Είναι ενδεικτικό ότι η κριτική δεν προέρχεται από κυβερνητικό χώρο, αλλά από πολίτη που ζητά ουσία και δεν τη βρίσκει πουθενά.

Ανάμεσα σε μια κυβέρνηση που θάβει συστηματικά τα προβλήματα της καθημερινότητας —με τον αρμόδιο υπουργό να μοιάζει απομονωμένος στις όποιες πρωτοβουλίες— και μια αντιπολίτευση που επιμένει σε συνθήματα δεκαετίας περί κρυμμένων λεφτών και ανύπαρκτων βάσεων δεδομένων, οι οκτώ μήνες που απομένουν προδιαγράφονται μακροί. Όσο το «σκάει, σκάει» κυριαρχεί στην οθόνη, η μεσαία τάξη θα συνεχίζει να πληρώνει το εισιτήριο μιας παράστασης που δεν ζήτησε ποτέ.