Ο Γεωργιάδης ως γεωπολιτική πυξίδα: λατρεία ΗΠΑ, ευλογία τα μνημόνια

Υπάρχει ένα προφίλ πολιτικού που έχει γίνει σχεδόν παροιμιώδες στην ελληνική δημόσια συζήτηση: αυτό του ανθρώπου που βλέπει την εθνική συμφορά ως ευλογία, τη γεωπολιτική ισορροπία ως ερωτικό ζήτημα προς μια υπερδύναμη, και τους συμπολίτες του ως ανεπαρκείς για να εκτιμήσουν το μεγαλείο της κατάστασής τους. Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν χρειάζεται ιδιαίτερη συστατική επιστολή για να χωρέσει σε αυτό το σχήμα.

Η αιχμή έρχεται ευθέως από τον Στάθη Σταυρόπουλο, που στοιχειοθετεί το πορτρέτο σε πέντε κοφτές προτάσεις.

Το βιογραφικό μιας στάσης

Δεν πρόκειται για τυχαία σκιαγράφηση. Ο υπουργός Υγείας έχει χτίσει καριέρα δηλώσεων υπέρ της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, στήριξης στο Ισραήλ ακόμη και στις πιο αμφιλεγόμενες στιγμές της, και μια σχεδόν θεολογική πίστη ότι τα μνημόνια ήταν σωτήρια για τη χώρα και όχι απλώς αναγκαίο κακό. Προσθέστε σε αυτό τη διαρκή αφήγηση περί «πλούσιας Ελλάδας» που απλώς έχει τον… κακό της εαυτό, δηλαδή πολίτες μίζερους που δεν αναγνωρίζουν την τύχη τους, και το πορτρέτο κλείνει.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η στάση δεν προέρχεται από κάποιον περιθωριακό σχολιαστή αλλά από πρόσωπο που κατέχει υπουργικό θώκο σε κυβέρνηση που καυχάται για «ανάπτυξη» ενώ οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι και το κόστος ζωής ροκανίζει τα εισοδήματα. Η αντίφαση ανάμεσα στο επίσημο αφήγημα ευημερίας και στην καθημερινή εμπειρία των πολιτών δεν λύνεται με ρητορική περί μιζέριας· απλώς την εκθέτει.

Ο υπουργός ως σύμβολο

Η αναγωγή του Γεωργιάδη σε «υπόδειγμα Γραικύλου» δεν είναι απλή ύβρις προσωπικού χαρακτήρα — είναι πολιτική διάγνωση για το πώς λειτουργεί ένα κομμάτι της κυβερνητικής παράταξης: με έναν εξωστρεφή θαυμασμό προς τους ισχυρούς συμμάχους που συνοδεύεται από απαξίωση προς τον ίδιο τον ελληνικό λαό όταν αυτός τολμά να διαμαρτυρηθεί για τα βιοτικά του προβλήματα. Το ίδιο πρόσωπο που χειροκροτεί μνημόνια ως ευλογία είναι αυτό που καλείται σήμερα να διαχειριστεί ένα σύστημα υγείας υπό πίεση.

Δεν πρόκειται για νέα θέση του υπουργού· είναι, ωστόσο, μια σύνοψη που δύσκολα αντικρούεται με επιχειρήματα, γιατί βασίζεται σε δημόσιες, επαναλαμβανόμενες δηλώσεις του ίδιου. Το ερώτημα δεν είναι αν ο Γεωργιάδης πιστεύει αυτά που λέει —προφανώς πιστεύει— αλλά τι λέει για μια κυβέρνηση που τον κρατά σε πρώτη γραμμή ενώ διαμηνύει διαρκώς πόσο καλά πάνε τα πράγματα σε μια χώρα όπου οι πολίτες, μίζεροι ή μη, μετρούν ευρώ στο ταμείο του σούπερ μάρκετ.