Το Ισραήλ, η «Ασπίδα» και η Γάζα: το κράτος που δεν θυμάται τίποτα

Η υπογραφή των συμβάσεων στο Τελ Αβίβ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» παρουσιάστηκε ως εθνικό επίτευγμα, όμως η επιλογή του Ισραήλ ως προμηθευτή αφήνει περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντά. Η ελληνική αμυντική βιομηχανία συνεισφέρει μόλις 0,5% σε ένα ΑΕΠ 250 δισ. ευρώ — ποσοστό ουσιαστικά αμελητέο, όταν η Τουρκία, μετά το εμπάργκο των ΗΠΑ λόγω Αττίλα, έχτισε κλάδο με 3.500 εταιρείες, 100.000 εργαζόμενους και εξαγωγές που εκτοξεύτηκαν από 2,3 σε σχεδόν 10 δισ. ευρώ. Κανείς δεν λογοδότησε ποτέ για αυτό το χάσμα πενήντα χρόνων.

Ερωτηματικά για το Ισραήλ

Η επιλογή του Ισραήλ αντί ευρωπαϊκών εταιρειών δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε στην Άγκυρα, όπου η Hurriyet έσπευσε να καταγγείλει την προσπάθεια σχηματισμού άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο γεωπολιτικό. Το σύστημα θα λειτουργεί με λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης που αξιολογεί απειλές χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση, ενώ το Ισραήλ φέρεται να παρέδωσε στην Ελλάδα τον πηγαίο κώδικα. Μετά την υπόθεση Predator και τα «backdoors» που περιγράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου, η εμπιστοσύνη σε ισραηλινή τεχνολογία δεν είναι αυτονόητη — ειδικά όταν ακόμη αναζητούνται απαντήσεις για το ποιος έδωσε εντολή στις παρακολουθήσεις κορυφαίων στελεχών και της στρατιωτικής ηγεσίας. Ενεργό στέλεχος της ΕΥΠ κατέθεσε πρόσφατα μηνυτήρια αναφορά καταγγέλλοντας παράνομη παρακολούθηση των επικοινωνιών του, ζητώντας να διερευνηθεί αν στοιχειοθετείται κατασκοπία.

Η Γάζα και η μνήμη που λείπει

Το ίδιο μοτίβο επαγρύπνησης-χωρίς-μνήμη επανέρχεται και στην υπόθεση Γάκα. Η δημοσιογράφος Areti Athanasiou υπενθυμίζει ότι η Ιωάννα Γάκα δεν ήταν καθόλου άγνωστη στην κυβέρνηση.

Πλεύρης, Πατούλης και Κικίλιας παρακολούθησαν από πρώτο χέρι την παρουσίαση για το μηχάνημα «detox» που φιλτράρει αίμα από «τοξίνες του ψυχισμού» — υπό την αιγίδα των ίδιων τους των υπουργείων. Σήμερα, όμως, η επίσημη γραμμή μοιάζει να αγνοεί παντελώς την ύπαρξή της.

Η παρατήρηση είναι εύστοχη: στο επιτελικό κράτος όλοι ξέρουν να βάζουν την αιγίδα τους, κανείς δεν ξέρει να εξηγήσει γιατί.

Το ίδιο κενό ευθύνης

Στην Ασπίδα του Αχιλλέα το ερώτημα είναι ποιος αποφάσισε να εμπιστευτούμε λογισμικό τρίτης χώρας με ιστορικό κατασκοπίας. Στη Γάκα το ερώτημα είναι ποιος υπέγραψε την αιγίδα σε κάποιον που σήμερα η κυβέρνηση προσποιείται πως δεν γνώριζε. Κοινός παρονομαστής: το επιτελικό κράτος εγκρίνει, χαμογελά στις φωτογραφίες, υπογράφει συμβάσεις δισεκατομμυρίων και συνέδρια με αιγίδες — και μόλις έρθει η ώρα να εξηγήσει τι ακριβώς ενέκρινε, πέφτει σε συλλογική αμνησία. Η ασυνέπεια μνήμης δεν είναι σύμπτωση, είναι μεθοδολογία διακυβέρνησης.