Ο κλέφτης του κλέφτη: Τσίπρας, Ανδρουλάκης και το ίδιο πρόγραμμα τρεις φορές

Η Μαρία Καρυστιανού άνοιξε τον χορό με μια πρωτότυπη λογική: δεν αποκαλύπτω το οικονομικό μου πρόγραμμα γιατί φοβάμαι μη μου το κλέψει ο Αλέξης Τσίπρας. Λίγες μέρες μετά, ο Τσίπρας ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη και παρουσίασε το δικό του, δεύτερο κατά σειρά «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης»: 50.000 σπίτια που πρώτα πρέπει να χτιστούν, επίδομα σε φοιτητές, αύξηση κατώτατης σύνταξης, τσάμπα συγκοινωνίες, όλα χρηματοδοτούμενα από 2 δισ. ευρώ φόρου στους υπερπλούσιους. Η αρχική ανησυχία της Καρυστιανού αποδείχτηκε, τελικά, προφητική — απλώς δεν διευκρίνισε ότι το πρόγραμμα προς κλοπή δεν ήταν καν δικό της.

Το κόπι-πάστε συνεχίζεται

Στη σκηνή μπήκε αμέσως και ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος ετοιμάζεται να εμφανιστεί ακόμη πιο γενναιόδωρος. Το ΠΑΣΟΚ, μέσω ανακοίνωσής του αμέσως μετά τις εξαγγελίες στη Θεσσαλονίκη, κατηγόρησε ευθέως τον Τσίπρα ότι «αντέγραψε πλήρως» την περυσινή ομιλία Ανδρουλάκη στη ΔΕΘ, με ποσοστό αντιγραφής που φτάνει, κατά την Κουμουνδούρου… συγγνώμη, κατά τη Χαριλάου Τρικούπη, το 80% του προγράμματος. Ακόμη και το «Ταμείο Εθνικού Πλούτου» που είχε εξαγγείλει το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να αναδυθεί ξανά από τον Τσίπρα με νέα ετικέτα, ως «Ταμείο Εθνικής Σύγκλισης». Αν η αντιγραφή προχωρήσει με τους ίδιους ρυθμούς, το λογικό επόμενο βήμα είναι ο Ανδρουλάκης να ανεβάσει τον πήχη στα 100.000 σπίτια και να ρελάρει με τσάμπα ταξί πάνω στα ήδη τσάμπα λεωφορεία. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΠΑΣΟΚ, τόσο αυστηρό με τους κλέφτες προγραμμάτων, απέφυγε να σχολιάσει την πρόταση του στελέχους της ΕΛ.ΑΣ. Γιώργου Παππά για «πατριωτική εισφορά» που θα επεκτείνεται και στα τιμαλφή σε τραπεζικές θυρίδες — μια ιδέα που, ιστορικά, έχει ρίζες σε παλιότερη πασοκική συζήτηση του 1980 για φορολόγηση των αρωμάτων, η οποία τότε απορρίφθηκε ως πολιτικά ασύμφορη.

Η βάση δεδομένων που δεν υπάρχει

Η ερασιτεχνική διάσταση του εγχειρήματος φάνηκε καθαρά όταν ο εκπρόσωπος της ΕΛ.ΑΣ. Νίκος Νυφούδης, μιλώντας στην ΕΡΤ, κλήθηκε να εξηγήσει πώς εντοπίζονται οι υπερπλούσιοι-στόχοι της «πατριωτικής εισφοράς» και απάντησε πως εντοπίζονται μέσω της «Παγκόσμιας Βάσης Δεδομένων» — προφανώς αναφερόμενος στη World Inequality Database, το ερευνητικό εργαλείο στο οποίο συμμετέχει ο Τομά Πικετί. Το πρόβλημα είναι ότι η συγκεκριμένη βάση παρέχει στατιστικές εκτιμήσεις κατανομής πλούτου, όχι ονομαστικό μητρώο υπερπλουσίων με ακριβή περιουσιακά στοιχεία. Το άλμα από την εκτίμηση στο «θα εισπράξω 2 δισ. ευρώ» μοιάζει να αντιγράφει, τελικά, όχι πρόγραμμα αλλά μεθοδολογία: την ίδια πρόχειρη σχέση με τα νούμερα που χαρακτήριζε τον Τσίπρα σε προηγούμενες πολιτικές περιόδους. Ποιος, τελικά, έκλεψε ποιον — και ποιος θα κληθεί να πληρώσει τον λογαριασμό όταν τα 2 δισ. αποδειχθούν αριθμός στον αέρα;