Το κάδρο της Αιγύπτου γεμίζει, ο Τσίπρας μένει στην άκρη

Η επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Ελ Αλαμέιν στις 8 Σεπτεμβρίου, κατόπιν πρόσκλησης του προέδρου Άμπντελφατάχ αλ Σίσι, παρουσιάζεται ως μεγάλη διπλωματική στιγμή. Το υλικό που κυκλοφορεί μιλά για «έπαθλο» που ονομάζεται Αίγυπτος, για στρατηγική αναγκαιότητα εν μέσω της «Συμφωνίας της Μέκκας» ανάμεσα σε Σαουδική Αραβία, Τουρκία και Πακιστάν, και για μια Αθήνα που δεν έχει «την πολυτέλεια να χάσει» το Κάιρο. Ωραία η γεωπολιτική αφήγηση· το ερώτημα είναι πόσο αντέχει όταν την ίδια στιγμή στο εσωτερικό μέτωπο ξαναζεσταίνεται η γνωστή συνταγή εναντίον του Αλέξη Τσίπρα.

Διπλωματία προθήκης

Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης είχε, όπως αναφέρεται, τηλεφωνικές επαφές με τον Αιγύπτιο ομόλογό του Μπαντρ Αμπντελάτι, ενώ παράλληλα ο πρόεδρος Σίσι έχει προσκαλέσει και τον Νίκο Χριστοδουλίδη στο Ελ Αλαμέιν την Τρίτη —σύμπτωση που δείχνει πόσο πολυπρόσωπο είναι το τραπέζι. Η Αίγυπτος παρουσιάζεται ως ανάχωμα στην τουρκική επιρροή, ως κλειδί στη Λιβύη λόγω των σχέσεών της με τον στρατάρχη Χαφτάρ, και ως φράγμα στις μεταναστευτικές ροές από το Σουδάν. Όλα αυτά είναι αληθή και σοβαρά. Λιγότερο εντυπωσιακό είναι το σημείο που το υλικό αποκαλύπτει σχεδόν παρεμπιπτόντως: η Αθήνα «αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με τα περισσότερα αιτήματα της Αιγύπτου» στη συμφωνία ΑΟΖ του 2020, ξεπερνώντας την περίφημη «κόκκινη γραμμή» του 28ου μεσημβρινού. Η διπλωματική επιτυχία λοιπόν έχει ήδη ένα κόστος καταγεγραμμένο, πριν καν αρχίσει η νέα φιλοφρόνηση στο Ελ Αλαμέιν.

Το… σόι επιστρέφει

Ενώ λοιπόν το Μαξίμου διαχειρίζεται προσεκτικά τη σχέση με το Κάιρο —που δεν κρύβει ούτε τη δική του γραφειοκρατική δυστροπία ούτε τις φιλικές του διαθέσεις προς την Άγκυρα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν— στο εσωτερικό της χώρας επανέρχεται, όπως ψιθυρίζεται στα πολιτικά πηγαδάκια, η γνώριμη κάρτα του «απατεώνα» εναντίον του Αλέξη Τσίπρα. Δεν είναι η πρώτη φορά που το πρωθυπουργικό περιβάλλον επιλέγει αυτή τη ρητορική σε προεκλογικό κλίμα, και η επανάληψή της τώρα δείχνει λιγότερο αυθόρμητη οργή και περισσότερο υπολογισμένη τακτική επικοινωνιακής απόσπασης προσοχής. Καθώς η κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί μια πολύπλοκη μεσανατολική σκακιέρα —με τη Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και την Τουρκία να έχουν ήδη υπογράψει τη δική τους συμφωνία, και την Αίγυπτο να παραμένει σε ρόλο-κλειδί χωρίς να έχει δεσμευτεί πλήρως προς καμία πλευρά— η επιλογή να ανοίγει ταυτόχρονα και εσωτερικό μέτωπο με πρόσωπα του παρελθόντος μοιάζει λιγότερο με στρατηγική και περισσότερο με βολική εκτόνωση. Μήπως τελικά η πραγματική δυσκολία της κυβέρνησης δεν είναι το Κάιρο, αλλά η ίδια η αφήγηση που χρειάζεται να στήσει στο εσωτερικό;