Ο Μαρινάκης «προβληματίζεται» με νόμο που ψήφισε η ίδια η ΝΔ

Η ιστορία έχει μια γεωμετρική καθαρότητα που σπάνια συναντάς στην ελληνική πολιτική: η κυβέρνηση ψηφίζει τον γάμο των ομοφύλων το 2024, δύο χρόνια μετά ανακαλύπτει με φρίκη ότι τα σχολικά βιβλία αναφέρουν οικογένειες με δύο γονείς του ίδιου φύλου, και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δηλώνει «προβληματισμένος». Ο Παύλος Μαρινάκης, μιλώντας ως πατέρας και όχι ως εκπρόσωπος νόμου που η ίδια η κυβέρνησή του πέρασε, ζήτησε ενημέρωση από το υπουργείο Παιδείας για κάτι που θα έπρεπε να γνωρίζει από πρώτο χέρι: ότι η νομοθεσία έχει συνέπειες, και μία από αυτές είναι παιδιά με δύο μπαμπάδες ή δύο μαμάδες που κάποια στιγμή θα διαβάσουν ένα σχολικό βιβλίο.

Το μπούμερανγκ του 2024

Το ερώτημα που πλανάται είναι απλό: μετανιώνει η Νέα Δημοκρατία για τον νόμο που ψήφισε ή απλώς προσποιείται ότι δεν τον ψήφισε; Στα πηγαδάκια η απάντηση δίνεται χωρίς περιστροφές — η κυβέρνηση, πιεσμένη από τη δημοσκοπική άνοδο της σκληρής Δεξιάς, υποχωρεί σιγά σιγά σε μια ατζέντα που δεν ελέγχει πια η ίδια. Ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκει «woke ατζέντες» παντού, και στελέχη της κυβέρνησης, με φόβο μη χάσουν ψήφους προς τα δεξιά, παίζουν το παιχνίδι του αντί να υπερασπιστούν αυτό που η ίδια η Χαριλάου Τρικούπη νομοθέτησε.

Η αντίδραση στα social δεν άφησε περιθώρια παρεξήγησης. Όπως σχολιάζει καυστικά ο χρήστης Γιώργος Ευγενίδης:

Η παρατήρηση είναι εύστοχη επειδή ακριβώς αγγίζει τον πυρήνα του παραδόξου: δεν μιλάμε για κάποια απρόβλεπτη παρενέργεια νόμου, αλλά για την πιο προβλέψιμη συνέπειά του. Ένα ζευγάρι ανδρών ή γυναικών που παντρεύεται νόμιμα και αποκτά παιδιά, αργά ή γρήγορα θα εμφανιστεί και σε ένα σχολικό βιβλίο ως «οικογένεια». Δεν χρειαζόταν μελέτη σεναρίων για να το προβλέψει κανείς.

Ο ασκός του Αιόλου

Πιο σκληρή είναι η καταγγελία που κάνει ο χρήστης Νίκος Απελαίος, θυμίζοντας τι είχε προηγηθεί όταν είχε ανοίξει η συζήτηση για τον πολιτικό γάμο ομοφύλων:

Η αναφορά στο «σακουλάκι με καπότες» παραπέμπει στη γνωστή στρατηγική της κυβέρνησης να παρουσιάζει τον νόμο ως στενά τεχνική ρύθμιση, αποφεύγοντας τη συζήτηση για τις ευρύτερες κοινωνικές του προεκτάσεις —όπως ακριβώς αυτή που ξεσπά τώρα. Δύο χρόνια μετά, το ίδιο θέμα επιστρέφει, μόνο που τώρα το διαχειρίζεται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σαν να είναι ξένο σώμα στη νομοθεσία της.

Το τελικό συμπέρασμα είναι λιγότερο αστείο απ’ όσο φαίνεται: μια κυβέρνηση που δεν τολμά να υπερασπιστεί δημόσια τους δικούς της νόμους, επειδή φοβάται τον Αντώνη Σαμαρά και το ακροδεξιό ρεύμα, δεν χρειάζεται καν να ηττηθεί εκλογικά για να αλλάξει πολιτική ατζέντα. Αρκεί να μιλάει με τους όρους της αντιπολίτευσής της.