Παπασταύρου: «Δεν αλλάζει τίποτα» – τα 25 μέτρα λένε αλλιώς

Όταν ένα υπουργείο σπεύδει να «διευκρινίσει» άτυπα κάτι που έγραφε ήσυχα-ήσυχα σε σχέδιο νόμου, καλό είναι να αναρωτιέται κανείς τι ακριβώς φοβήθηκε. Στην περίπτωση της δόμησης στον αιγιαλό, η απορία που είχε διατυπωθεί προ ημερών —γιατί η απόσταση δόμησης από την παραλία κατεβαίνει από τα 50 στα 25 μέτρα— σήκωσε αρκετή σκόνη ώστε να αναγκαστεί να απαντήσει ο αρμόδιος υπουργός, ο Θάνος Παπασταύρου.

Η εξήγηση που δεν εξηγεί

Η επίσημη γραμμή λέει ότι δεν αλλάζει τίποτα προς το χειρότερο, αντίθετα προστατεύεται περισσότερο η ζώνη 0-25 μέτρων, αφού μέχρι σήμερα δεν υπήρχε καθόλου νόμος που να απαγορεύει λυόμενες κατασκευές σε αυτή τη λωρίδα. Τώρα, λέει, μπαίνει ρητή απαγόρευση. Και τα 50 μέτρα, διαβεβαιώνει, παραμένουν ως έχουν — δηλαδή χτίζεις κανονικά υπό όρους μετά τα 50 μέτρα, όπως και πριν.

Ωραία η τεχνική εξήγηση, αλλά δεν απαντά στο ουσιαστικό ερώτημα: γιατί, ενώ αρκετές χώρες της Ευρώπης έχουν πάει τη ζώνη προστασίας στα 100 μέτρα, εδώ συζητάμε ακόμα αν θα κρατήσουμε τα 50; Η απάντηση που δόθηκε ήταν ότι το θέμα είναι «υπό συζήτηση». Και όποιος ξέρει πώς λειτουργούν τα «υπό συζήτηση» στην ελληνική πολεοδομία, ξέρει και πού καταλήγουν συνήθως: στο συρτάρι, μέχρι να αλλάξει η κυβέρνηση ή το τοπίο.

Η μνήμη του Σαρακήνικου

Δεν είναι θεωρητικός ο κίνδυνος. Με την τουριστική ανάπτυξη να τρέχει ασταμάτητα και τη χώρα να έχει γίνει προορισμός-μόδα, το ρίσκο δεν είναι πια αν θα χτιστούν βράχια αλλά πόσο νωρίς. Το πόσο κοντά έφτασε να αλλοιωθεί το Σαρακήνικο δεν είναι παλιά ιστορία που ξεθωριάζει — είναι υπενθύμιση για το πόσο εύκολα η «ανάπτυξη» παρακάμπτει την προστασία όταν κανείς δεν προσέχει.

Στο ίδιο μοτίβο εντάσσεται και η ρύθμιση για τις πισίνες στις Κυκλάδες, όπου ισχύει ένα «optional» όριο των 50 πισίνων ανά μονάδα — αριθμός που μοιάζει πιο κατάλληλος για θεματικό πάρκο παρά για νησιωτικό οικοσύστημα υπό υδατική πίεση. Αν η λογική είναι η εξοικονόμηση πόρων και η προστασία του τοπίου, μια πισίνα με θαλασσινό νερό ανά ξενοδοχείο θα ήταν αρκετή. Το «optional» πάντως έχει μια συνήθεια: όσο παραμένει προαιρετικό, κάποιος θα το εκμεταλλεύεται μέχρι τέρματος.

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει: πόσες ακόμα άτυπες ενημερώσεις θα χρειαστούν μέχρι να μάθουμε επισήμως πόσα μέτρα αξίζει τελικά η ελληνική ακτογραμμή;