Διευθυντής χωρίς διαγωνισμό, απόλυση μετά 21 χρόνια: το γαλάζιο ισοζύγιο

Στο Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης οι αριθμοί λένε μια ιστορία, οι διορισμοί λένε μια άλλη, και η κυβέρνηση επιμένει να απαντά σε ερωτήματα που κανείς δεν έθεσε. Πρώην στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Κυρανάκη τοποθετήθηκε διευθυντής χωρίς ανοιχτό διαγωνισμό, ενώ την ίδια περίοδο απολύθηκε εργαζόμενος με 21 χρόνια προσφοράς επειδή, όπως λέγεται, δεν βρέθηκαν χρήματα να συνεχιστεί η συνεργασία του.

Το γαλάζιο πάρτι διορισμών

Η αντίφαση είναι που πονάει: δεν υπήρχαν χρήματα για έναν άνθρωπο με δύο δεκαετίες υπηρεσίας, βρέθηκαν όμως 34.000 ευρώ για υπηρεσίες επικοινωνίας από επαγγελματία που, σύμφωνα με το σχετικό ρεπορτάζ, φέρεται να συνεργάζεται παράλληλα με τη Νέα Δημοκρατία. Η καταγγελία έχει όνομα και επώνυμο, όπως σημειώνει με νύχια ο Chris Avramidis, ο οποίος έθεσε στην κυβέρνηση μια σειρά συγκεκριμένων ερωτημάτων.

Η ερώτηση ήταν στοιχειώδης δημοσιογραφία: υπήρξε πραγματική διαδικασία επιλογής, πόσοι υποψήφιοι εξετάστηκαν, με ποια κριτήρια, γιατί δεν έγινε ανοιχτή προκήρυξη, θα δοθούν στη δημοσιότητα τα πρακτικά. Η πρώτη απάντηση παρέπεμπε στο αρμόδιο υπουργείο. Ακολούθησε μακροσκελής απάντηση του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης που διαβεβαίωνε για τη νομιμότητα του διορισμού και τα προσόντα του νέου διευθυντή. Πρόβλημα: κανείς δεν αμφισβήτησε τη νομική αρμοδιότητα του Διοικητικού Συμβουλίου να τον διορίσει. Το ερώτημα ήταν για τη διαδικασία επιλογής, όχι για τη νομική βάση της απόφασης.

Ερωτήσεις που δεν απαντήθηκαν

Στα τέσσερα συγκεκριμένα ερωτήματα -πόσες υποψηφιότητες υπήρχαν, έγινε συγκριτική αξιολόγηση, γιατί όχι ανοιχτός διαγωνισμός, θα δημοσιοποιηθούν τα πρακτικά- η απάντηση ήταν, σε κάθε περίπτωση, καμία. Η επαναφορά του θέματος στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών έφερε την ίδια, κυκλική διαβεβαίωση: ακολουθήθηκε ο νόμος. Αυτό, βέβαια, δεν είναι απάντηση σε ερώτημα διαδικασίας – είναι επανάληψη ισχυρισμού που κανείς δεν αμφισβήτησε ευθέως.

Η ουσία του ζητήματος δεν είναι νομικίστικη, είναι πολιτική: όταν ένας πρώην στενός συνεργάτης βουλευτή τοποθετείται σε θέση ευθύνης χωρίς προκήρυξη, η απουσία διαφάνειας γίνεται αυτόματα η υπόθεση εργασίας, ανεξαρτήτως των πραγματικών προσόντων του διοριζόμενου. Και όσο η κυβέρνηση αρνείται να δημοσιοποιήσει πρακτικά και συγκριτικές αξιολογήσεις, η υπόθεση αυτή παραμένει αναπόδεικτη – αλλά και αδιάψευστη.

Το ερώτημα που απομένει δεν είναι αν τηρήθηκε ο νόμος. Είναι σε ποιον πλανήτη λέγεται αξιοκρατία η τοποθέτηση ημετέρων χωρίς διαγωνισμό, την ώρα που απολύεται προσωπικό εικοσιμίας χρόνων για λόγους οικονομίας. Και σε ποιον πλανήτη λέγεται λογοδοσία η ανακύκλωση της ίδιας γενικόλογης απάντησης σε συγκεκριμένα ερωτήματα που ποτέ δεν τέθηκαν.