Κατερίνα Παναγοπούλου: «Έφυγες τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα» – Το σπαρακτικό αντίο στον θείο της που έφυγε από ιατρικό λάθος

Σε βαρύ πένθος είναι η Κατερίνα Παναγοπούλου μετά τον ξαφνικό θάνατο του αγαπημένου της θείου, Παναγιώτη Πανόπουλου, τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου. Η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια αποχαιρέτησε με συγκινητική ανάρτηση τον άνθρωπο που αποτελούσε σταθερό στήριγμα στη ζωή της, ανακαλώντας τα παιδικά της χρόνια, τη στοργή του και τις καθημερινές στιγμές που θα της λείψουν. Αναφέρθηκε επίσης στις συνθήκες της απώλειας, κάνοντας λόγο για «τραγικά ιατρικά λάθη».

Ως άνθρωπο αισιόδοξο, γενναιόδωρο και με χιούμορ περιέγραψε η Κατερίνα Παναγοπούλου τον θείο της, ο οποίος είχε πάντα τον τρόπο να δίνει κουράγιο στους δικούς του, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Στην ανάρτησή της μίλησε για τα μηνύματα που λάμβανε από εκείνον την ώρα που παρουσίαζε το δελτίο ειδήσεων και τις συζητήσεις τους, ενώ θυμήθηκε και την πρόσφατη φιλοξενία της στην Κέα, όπου εκείνος τής είχε εκφράσει λεκτικά την αγάπη του. Όπως προκύπτει από την εξομολόγησή της, την πονά ιδιαίτερα η απουσία του από τις οικογενειακές στιγμές που έρχονται, στα γιορτινά τραπέζια και στις κοινές συνήθειες στην αυλή.

Όσα έγραψε η Κατερίνα Παναγοπούλου

«Σήμερα, μέσα στην εκκλησία, ασυναίσθητα σε αναζητούσα με το βλέμμα. Χρειαζόμουν τόσο πολύ να πεις κάτι, όπως συνήθιζες, για να αλλάξει η ατμόσφαιρα, να γελάσουμε και να πάρουμε δύναμη από το γνώριμο, δυνατό γέλιο σου. Από την ξεχωριστή σου αισιοδοξία απέναντι στη ζωή. Νομίζω αυτό θα κρατήσω ως πιο πολύτιμο από εσένα. Παρακαταθήκη και οδηγό.

“Πάντα σε όλα τα προβλήματα υπάρχει λύση” έλεγες, μας θύμισε στον επικήδειο το Κατερινάκι. Για αυτό, όμως, λύση δεν υπάρχει. Και πονάει πολύ. Όπως κάποιοι ξέρετε ο Παναγιώτης Πανόπουλος ήταν θείος μου και έφυγε τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα, από τραγικά ιατρικά λάθη τη Δευτέρα. Από την άλλη σκέφτομαι ότι έφυγες όρθιος, δυνατός, έτοιμος να πιάσεις ξανά τη ρακέτα. Μόλις το προηγούμενο βράδυ μου έκανες πλάκα για κάτι που λέγαμε στο δελτίο. Τώρα που το σκέφτομαι, πώς θα είναι άραγε από εδώ και πέρα που δεν θα ξαναδώ μήνυμά σου την ώρα του δελτίου; Προτροπής, ενθάρρυνσης, γέλιου.

Σε όλη μου τη ζωή, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήσουν έτσι δίπλα μου. Με ενθάρρυνση, παρότρυνση και γέλιο. Βοηθούσες και πρόσφερες διακριτικά, με αγάπη χωρίς ιδιοτέλεια. Μου το είχες γράψει, άλλωστε, μετά τη γενναιόδωρη φιλοξενία στην Κέα αυτό το καλοκαίρι. “Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να σου πω ότι σε αγαπάω όπως τα παιδιά μου”. Άκουγες με καμάρι και ενδιαφέρον, με αληθινό νοιάξιμο. Ακόμα και στο νοσοκομείο, στην τελευταία μας συνάντηση, έψαχνες εναλλακτικές αν κάτι δεν πάει καλά στο σενάριο. “Είμαστε οικογένεια” έλεγες ξανά και ξανά.

Νομίζω δεν υπάρχει μεγαλύτερη τύχη από το να βρίσκονται τα σπίτια της οικογένειας το ένα δίπλα στο άλλο. Μεγαλώνεις κοντά σε όλους, πηγαινοέρχεσαι από το ένα σπίτι στο άλλο, όπως κάναμε εμείς, και οι άνθρωποι που πραγματικά νοιάζονται για σένα γίνονται περισσότεροι, το νοιάξιμο σκαρφαλώνει στον υπερθετικό βαθμό. Αλλά και η θλίψη όταν κάποιος φεύγει.

“Όταν κοιτάω τη θέση του αυτοκινήτου σου κενή μου λείπεις γαμώτο, αν και σκέφτομαι ότι σωστά έκανες που αυτονομήθηκες” μου είχες γράψει και γελούσες όταν με έβλεπες στην αυλή να επιστρέφω από το διπλανό σπίτι με το ταπεράκι. Τώρα, τι να πω εγώ που θα αντικρίζω άδεια τη θέση σου στα οικογενειακά τραπέζια των γιορτών; Που το Πάσχα δεν θα ψήνουμε πια όλοι μαζί στην αυλή; Προσπαθώ να σκεφτώ τι θα μου απαντούσες. Ίσως να αστειευόσουν, όπως πάντα, για να ελαφρύνεις τη δύσκολη στιγμή.

Καλό ταξίδι, αγαπημένε μου Παναγιώτη. Τρέλανέ τους στα γέλια εκεί πάνω, και παίξε τένις χωρίς έγνοιες, νικώντας όπως μόνο εσύ ξέρεις. Όπως κέρδισες και την παρτίδα της ζωής».