Βασίλης Ζούλιας για Γιωτόπουλο: Να πεθάνει πίσω από τα σίδερα – Η αναφορά στον Κωστή Περατικό

Η εικόνα του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου να επιστρέφει στη φυλακή μετά την ανατροπή του βουλεύματος που άνοιγε τον δρόμο για την αποφυλάκισή του, άναψε ξανά τη δημόσια συζήτηση γύρω από την τρομοκρατία, τα θύματα της 17 Νοέμβρη και τα όρια του ανθρωπισμού.

Ανάμεσα σε εκείνους που δεν έκρυψαν την οργή και τη βαθιά συναισθηματική τους φόρτιση ήταν ο γνωστός σχεδιαστής μόδας Βασίλης Ζούλιας, ο οποίος μέσα από μια ιδιαίτερα αιχμηρή ανάρτηση στα social media θυμήθηκε τον στενό του φίλο, Κωστή Περατικό, που δολοφονήθηκε από μέλη της 17Ν τον Μάιο του 1997.

Ο σχεδιαστής δεν μάσησε τα λόγια του. Στον αντίποδα, με ένα κείμενο γεμάτο ένταση, μνήμες και πικρία, έστειλε το δικό του μήνυμα σε όσους τάσσονται υπέρ μιας πιο επιεικούς αντιμετώπισης του καταδικασμένου τρομοκράτη.

Βασίλης Ζούλιας: Η πληγή που δεν έκλεισε ποτέ

Για τον Βασίλη Ζούλια, η υπόθεση δεν είναι απλώς μια δικαστική εξέλιξη αλλά μια προσωπική ιστορία που ξυπνά μνήμες από έναν άνθρωπο που έχασε βίαια και άδικα τη ζωή του.

Ο Κωστής Περατικός, επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης των Ναυπηγείων Ελευσίνας, δολοφονήθηκε στις 28 Μαΐου 1997, αφήνοντας πίσω του την οικογένειά του, φίλους και συνεργάτες που εξακολουθούν να τον θυμούνται σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά.

Ο γνωστός σχεδιαστής περιγράφει έναν άνθρωπο γεμάτο όνειρα, αισιοδοξία και σχέδια για το μέλλον, επισημαίνοντας πως πίστευε στις δυνατότητες της Ελλάδας και στη δύναμη της παραγωγής και της δημιουργίας.

Η ανάρτηση που προκάλεσε αίσθηση

Ο Βασίλης Ζούλιας δεν έκρυψε την αγανάκτησή του για τη συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο, τονίζοντας ότι η σκέψη του πηγαίνει πάντα στα θύματα της τρομοκρατίας και στις οικογένειές τους.

Συγκεκριμένα, έγραψε: «Κάθε φορά που ακούω να γίνεται συζήτηση για τον Γιωτόπουλο, το μυαλό μου πάει αμέσως στον Κωστή Περατικό. Τον θυμάμαι γελαστό, αισιόδοξο, γεμάτο σχέδια. Θυμάμαι τον ενθουσιασμό του όταν σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις μου μιλούσε για τα Ναυπηγεία Ελευσίνας. Πίστευε ότι μπορούσαν να σωθούν. Πίστευε ότι η Ελλάδα μπορούσε να παράγει, να δημιουργεί, να προχωρά μπροστά.

Κάποιοι άλλοι αποφάσισαν ότι αυτό ήταν αρκετός λόγος για να τον εκτελέσουν. Στις 28 Μαΐου 1997, ο Κωστής έφυγε από το γραφείο του για να πάει σπίτι του. Δεν έφτασε ποτέ. Άφησε πίσω του μια γυναίκα, δύο μικρά παιδιά, γονείς, φίλους και συνεργάτες που ακόμη τον θυμούνται.

Και ξέρετε τι είναι αυτό που πάντα μου έκανε εντύπωση; Ότι ο άνθρωπος που κατηγορούνταν ως ο εγκέφαλος της 17 Νοέμβρη δεν πιάστηκε επειδή τον πρόδωσε κάποιος συνεργός. Δεν πιάστηκε επειδή τον έπνιξαν οι τύψεις. Δεν βοήθησε ποτέ να αποκαλυφθεί η αλήθεια.

Πιάστηκε γιατί βρέθηκαν τα χαρτιά του. Οι σημειώσεις του για τον Κωστή Περατικό. Τα κρατούσε σπίτι του. Σαν αρχεία. Σαν τρόπαια. Σαν αναμνήσεις ενός εγκλήματος που θεωρούσε μέρος της πολιτικής του δράσης. Και είναι μια από τις μεγαλύτερες ειρωνείες αυτής της ιστορίας ότι ο Κωστής, ακόμη και μετά τη δολοφονία του, συνέβαλε άθελά του στο να οδηγηθεί ο Γιωτόπουλος στη Δικαιοσύνη.

Γι’ αυτό δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω όλη αυτή τη συζήτηση περί ανθρωπισμού για τον καταδικασμένο τρομοκράτη.

Ανθρωπισμός υπήρχε για τον Κωστή; Για τον Παύλο Μπακογιάννη; Για τον Θάνο Αξαρλιάν; Για τους υπόλοιπους νεκρούς; Για τα παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς πατέρα; Για τους γονείς που έθαψαν τα παιδιά τους;

Δεν ζητώ εκδίκηση. Δεν ζήτησα ποτέ. Αλλά δεν μπορώ να δεχθώ και τη λήθη. Γιατί πίσω από κάθε όνομα στον κατάλογο των θυμάτων υπήρχε ένας άνθρωπος.

Κι ένας από αυτούς ήταν ο φίλος μου ο Κωστής. Και όχι δεν με συγκινεί στο ελάχιστο η εικόνα του γερασμένου κτήνους. Θα ήθελα να πεθάνει πίσω από τα σίδερα».