Δέσποινα Τσεχελίδου: Η πρώην διαιτητής αναζητά τα «φάουλ» και τις αντοχές του έρωτα μέσα από τη συγγραφή

Τι σχέση μπορεί να έχει η διαιτησία στο ποδόσφαιρο με τον ΕΦΚΑ, τον Θεό του έρωτα και τη συγγραφή βιβλίου.  

Την απάντηση σε όλα αυτά δίνει η Δέσποινα Τσεχελίδου από την Έδεσσα. Κι αυτό επειδή κάποτε υπηρετούσε την διαιτησία στα γήπεδα του ποδοσφαίρου και σήμερα γράφει για τις «κόκκινες γραμμές» στις σχέσεις και τον έρωτα.

Για πολλά χρόνια, με μια σφυρίχτρα ως διαιτητής η Δέσποινα Τσεχελίδου έδινε φάουλ, έδειχνε κίτρινες και κόκκινες κάρτες και έγραφε πολλά χιλιόμετρα στον αγωνιστικό χώρο. Τώρα μεταπήδησε από τη σφυρίχτρα της διαιτησίας στη συγγραφή ενός μυθιστορήματος και αναζητά τα «φάουλ» και τις αντοχές του έρωτα στον χρόνο.

«Μόνο που στον έρωτα δεν υπάρχουν διαιτητές», λέει μιλώντας στο Αθηναϊκό- Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και σημειώνει ότι υπάρχουν λάθος συμπεριφορές, υπάρχουν φάουλ και πολλές φορές αξίζει «κίτρινη» και κάποια στιγμή «κόκκινη κάρτα» αλλά και η περίπτωση στον έρωτα να σφυρίξει κάποιος τη λήξη. Εξάλλου όπως σημειώνει ο έρωτας δεν κρατάει για πάντα, όπως είναι άλλωστε και το θέμα του βιβλίου της.

«Λένε πως ο έρωτας χρόνια δεν κοιτά. Εγώ επέμεινα, μέσα από προσωπικά μου βιώματα και παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου, παραφράζοντας αυτή τη φράση, πως “Ο έρωτας χρόνια δεν κρατά”. Είναι ίσως μία από τις πιο δύσκολες και πιο ειλικρινείς συνάμα διαπιστώσεις που αναδύονται από τις ανθρώπινες σχέσεις. Στο ποδόσφαιρο ο αγώνας έχει νικητή και ηττημένο. Στις σχέσεις, όμως, αν υπάρχει νικητής και ηττημένος, μάλλον έχουν ήδη χαθεί και οι δύο. Το βιβλίο μου πραγματεύεται την έννοια του έρωτα και τις διακυμάνσεις αυτού, μέσα από τον χρόνο και τις συνθήκες της ζωής. Ο έρωτας, επουδενί δεν μένει ίδιος, μεταμορφώνεται και μετουσιώνεται. Μπορεί το πάθος και η εξιδανίκευση του πρώτου καιρού να έχουν δώσει τη σκυτάλη στην καθημερινότητα και την πεζή πραγματικότητα, πλην όμως η αγάπη που επέρχεται μετά την πρώτη φλόγα είναι ικανή να κρατήσει μια σχέση ζωντανή, ίσως και πιο ολοκληρωμένη», σημειώνει η κ. Τσεχελίδου.

Μητέρα τριών παιδιών, τα πρωινά εργάζεται στο ΕΦΚΑ της Έδεσσας σε μια νευραλγική θέση ,αυτή τους ελεγκτή, αλλά δεν αφήνει τις μεγάλες της αγάπες, καθώς δεν είναι η πρώτη φορά που δοκιμάζεται στο συγγραφικό πεδίο. Έχουν ήδη εκδοθεί δύο παραμύθια της, ενώ το 2021 εκδόθηκε το ποδοσφαιρικό της βιβλίο «Μια ομάδα, μια αγάπη, μια ιστορία», προς τιμήν της ομάδας του χωριού της «ΠΑΣ ΞΙΦΙΑΝΗΣ». Έχει μάλιστα λάβει και αρκετές διακρίσεις σε διαγωνισμούς συγγραφής, ανεβάζει παραστάσεις και σήμερα έχει ενεργή συμμετοχή ως υπεύθυνη της μικτής ομάδας ποδοσφαίρου κορασίδων Κ15 Ν. Πέλλας και κάπου-κάπου παίρνει και τη σφυρίχτρα .

«Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Μπορεί μέσα τους να αναγνωρίσει κανείς τον δικό του εαυτό, τη δική του προσωπική ιστορία. Η πλοκή είναι βασισμένη στην ιστορία αγάπης ενός νεαρού ζευγαριού, από την πρώτη τους γνωριμία έως και τον έγγαμο βίο τους, με τις διακυμάνσεις και τις εκφάνσεις του. Γύρω από την ιστορία αυτή εκτυλίσσονται δευτερεύουσες, με μοναδικό σκοπό να γνωρίσουν στον αναγνώστη τα στάδια που περνά ο έρωτας στο πέρασμα του χρόνου», περιγράφει η κ. Τσεχελίδου.

Το βιβλίο είναι πλέον έτοιμο και σε λίγο καιρό, όπως είπε στο ΑΠΕ ΜΠΕ έχει σχεδιάσει να παρουσιάσει το νέο της συγγραφικό παιδί στην πόλη της, την Έδεσσα. Ανυπομονεί μαλιστα να συνομιλήσει με κόσμο για τις αντοχές, τη φθορά και το “για παντα του έρωτα”

“Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο «ματς» της ζωής: όχι να κερδίσεις τον έρωτα, αλλά να καταφέρεις να τον κρατήσεις ζωντανό » — και, πάνω απ’ όλα, η δύσκολη επιλογή του πότε συνεχίζεις τον αγώνα και πότε σφυρίζεις τη λήξη.” σημειώνει με γηπεδικούς όρους που τόσο καλά γνωρίζει.