Ο πηγαίος κώδικας της Ασπίδας που κρύβει το Μαξίμου

– Χαίρετε, βγήκα από το τριήμερο της ΔΕΘ με έναν πονοκέφαλο που δεν οφείλεται στη ζέστη της Θεσσαλονίκης αλλά σε όσα άκουσα, όσα διάβασα ανάμεσα στις γραμμές και όσα μου είπαν φίλοι που βρέθηκαν στα πηγαδάκια. Δεν σας κρύβω ότι όσο περνούν οι μέρες τόσο πιστεύω πως αυτή η προεκλογική περίοδος θα είναι από τις πιο βρώμικες που έχουμε ζήσει. Καθίστε αναπαυτικά, γιατί έχω δέκα θέματα να σας πω και κανένα δεν είναι για το μπάλωμα.

Μητσοτάκης εναντίον Σαμαρά: το ματς των ρεκόρ

Αν κατάλαβα καλά τι συνέβη το βράδυ του Σαββάτου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν άφησε αναπάντητη ούτε μία αιχμή του Αντώνη Σαμαρά. Όταν έμαθε πως ο πρώην πρωθυπουργός τον κατηγόρησε ότι μετέτρεψε τη ΝΔ σε «κόμμα Μητσοτάκη», η απάντηση ήρθε άμεση και φαρμακερή: «Η ΝΔ δεν είναι σήμερα παράταξη; Απ’ ό,τι θυμάμαι ο ίδιος πήρε στις εκλογές 18%. Ωραία απόδοση!». Μπακαλίστικα λόγια θα μου πείτε, αλλά εύστοχα.

Κι επειδή εδώ παίζεται παιχνίδι νούμερων, να θυμίσω ότι το αρνητικό ρεκόρ σε ποσοστό το κρατάει πράγματι ο Σαμαράς με το 18,85% του 2012, αλλά το αρνητικό ρεκόρ σε απόλυτους αριθμούς ψήφων το κρατάει ο ίδιος ο Μητσοτάκης, στις ευρωεκλογές του 2024, με λιγότερες ψήφους απ’ όσες πήρε η ΝΔ το… 2012. Δύο άνθρωποι μαλώνουν για το ποιος έχει το χειρότερο ρεκόρ, και το αστείο είναι ότι έχουν και οι δύο δίκιο. Εποχή παράκρουσης, τι να πω.

Ο Μυλωνάκης επιστρέφει, αλλά σε ποιο πόστο;

Δεν σας κρύβω ότι με συγκίνησε προσωπικά η εικόνα του Γιώργου Μυλωνάκη στο Βελλίδειο, μετά τη σοβαρή περιπέτεια υγείας που πέρασε από τον Απρίλιο. Ταξίδεψε την Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη, έδωσε το παρόν στην ομιλία του πρωθυπουργού και όπως μου λένε άνθρωποι που τον είδαν, ήταν ευδιάθετος και σε καλή φόρμα.

Αυτό που μαθαίνω είναι πως η επιστροφή του στο Μαξίμου γίνεται μέσα στον Σεπτέμβριο, με τη δουλειά του να αφορά ειδικές αποστολές αλλά και επαφές με βουλευτές και κομματικά στελέχη. Το πόστο ακριβώς δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμα, αλλά όποιος ξέρει τον ρόλο που έπαιζε πριν, καταλαβαίνει πως το Μαξίμου ανοίγει ξανά μια πόρτα που θεωρούσε κλειστή. Περαστικά του, ειλικρινά.

Η Ασπίδα του Αχιλλέα χωρίς… κλειδί;

Εδώ βρίσκεται το πιο ενδιαφέρον -και το πιο ανησυχητικό- θέμα της εβδομάδας. Ο διευθυντής του ισραηλινού οργανισμού αντιπυραυλικής άμυνας, Μοσέ Πατέλ, απάντησε κατηγορηματικά «όχι» στην ερώτηση αν η Ελλάδα θα έχει πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα της «Ασπίδας του Αχιλλέα». Και τούτο ενώ οι μέχρι τώρα διαρροές τόσο από το Μαξίμου όσο και από το Πεντάγωνο έλεγαν το ακριβώς αντίθετο.

Μετά τη φασαρία που δημιουργήθηκε, ακολούθησε διόρθωση με αναφορά σε «μεταφορά τεχνογνωσίας» και «από κοινού χρήση λογισμικού». Ωραία λόγια, αλλά δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα: με 3,035 δισεκατομμύρια ευρώ πάνω στο τραπέζι, ποιος κρατάει τελικά τα κλειδιά; Αν το γνώριζε η κυβέρνηση και δεν το είπε, έχουμε πρόβλημα διαφάνειας. Αν δεν το γνώριζε, έχουμε πρόβλημα ικανότητας. Διαλέξτε το χειρότερο. Ο γενικός διευθυντής Αμυντικών Εξοπλισμών, Ιωάννης Μπούρας, που υπέγραψε τη συμφωνία, μάλλον θα κληθεί σύντομα να εξηγήσει κάτι παραπάνω από «τεχνικές λεπτομέρειες».

Τα γαλάζια παράπονα από την επαρχία

Από φίλο που κινείται στους διαδρόμους της ΔΕΘ έμαθα πως ο υφυπουργός Οικονομικών Θάνος Πετραλιάς δέχτηκε πραγματικό μπαράζ ερωτήσεων από βουλευτές της ΝΔ, οι οποίοι περίμεναν μέτρα που τελικά δεν ήρθαν. Η ανησυχία τους δεν είναι θεωρητική· έχουν «γείωση» με τον κόσμο της περιφέρειας και η εικόνα που μεταφέρουν δεν είναι καθόλου καθησυχαστική.

Ο κ. Πετραλιάς επέμενε πως το οικονομικό επιτελείο έχει «ξύσει τον πάτο του βαρελιού» και πως ο προϋπολογισμός βγαίνει οριακά. Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι όσο κι αν θέλει η κυβέρνηση να πουλήσει αισιοδοξία, οι δικοί της βουλευτές είναι οι πρώτοι που δεν την αγοράζουν.

Ο κουμπαράς που δεν βγάζει τους λογαριασμούς

Το μέτρο του κουμπαρά για τη νέα γενιά ακούγεται ωραίο στα λόγια: 100 ευρώ ο γονιός, 100 ευρώ το κράτος, και στα 18 ο νέος θα έχει πάνω από 60.000 ευρώ. Μόνο που κάθισα να κάνω την αριθμητική και κάτι δεν βγαίνει εύκολα. Με τις αναπροσαρμογές που ανακοινώθηκαν, οι πραγματικές καταβολές φτάνουν γύρω στα 49.300 ευρώ. Για να φτάσουμε στις 60.000, χρειάζεται απόδοση περίπου 2,24% ετησίως – εφικτό, αλλά όχι δεδομένο, και σίγουρα όχι τόσο απλό όσο το παρουσίασε ο πρωθυπουργός στο βήμα.

Κι ας μην ξεχνάμε τη βασική προϋπόθεση: ένας γονιός με δύο παιδιά πρέπει να βρίσκει 200 ευρώ τον μήνα, εν μέσω φροντιστηρίων και ακρίβειας. Ωραία η πρόθεση, αλλά ποιος μπορεί πραγματικά να το κάνει;

«Οι αριθμοί πάνω από τους ανθρώπους»

Στη συνέντευξη Τύπου της Κυριακής ο Κυριάκος Μητσοτάκης μας εξήγησε πως η χώρα χρεοκόπησε επειδή οι προηγούμενες κυβερνήσεις έβαζαν «τους ανθρώπους πάνω από τους αριθμούς». Αν διαβάσουμε αυτό ανάποδα, καταλαβαίνουμε τι πιστεύει ο ίδιος πως πρέπει να γίνεται τώρα. Μαζί μ’ αυτό, χαρακτήρισε τον νόμο Κατσέλη -που έσωσε δεκάδες χιλιάδες λαϊκά σπίτια από πλειστηριασμό- ως νόμο για «κακοπληρωτές». Απίθανα πράγματα, έτσι; Κάποιοι θυμούνται ακόμα ποιος έχασε το σπίτι του και ποιος όχι.

Το κλίμα στη Βόρεια Ελλάδα ανησυχεί το Μαξίμου

Μαθαίνω πως τις προηγούμενες μέρες κυβερνητικά στελέχη βρέθηκαν σε νομούς της Βόρειας Ελλάδας για… κατόπτευση, και δεν διέγνωσαν και το καλύτερο κλίμα. Στις Σέρρες παίζεται περίεργο παιχνίδι από καραμανλικά στελέχη, ενώ στη Θεσσαλονίκη κάποιοι πυρήνες της ΝΔ φέρονται να μετακινούνται προς τον Σαμαρά ή απειλούν να το κάνουν. Το Μαξίμου, αντίθετα με ό,τι δείχνει δημόσια, δεν παίρνει καθόλου αψήφιστα τον πρώην πρωθυπουργό. Και καλά κάνει, γιατί όποιος νομίζει ότι ο Σαμαράς έχει τελειώσει πολιτικά, μάλλον δεν έχει παρακολουθήσει τη σκηνή τα τελευταία χρόνια.

Coca-Cola HBC: η ομηρεία των 1,04 δισ. στη Ρωσία

Ενδιαφέρον σκηνικό εξελίσσεται γύρω από την οικογένεια Δαυίδ-Λεβέντη. Ρωσικό drone χτύπησε την περασμένη Πέμπτη την παραγωγική εγκατάσταση της Coca-Cola HBC στο Brovary, κοντά στο Κίεβο, με τον Ζελένσκι να μιλά για «σαφές ρωσικό μήνυμα προς την Αμερική». Την ίδια στιγμή, στη Ρωσία η εταιρεία έχει «παγιδευμένα» 1,04 δισ. ευρώ σε μετρητά που δεν μπορούν να επαναπατριστούν λόγω των περιορισμών.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την τετραετία πολέμου η HBC όχι μόνο άντεξε αλλά έφτασε σε ιστορικά υψηλά κερδών. Ο πόλεμος άλλαξε τον χάρτη, αλλά δεν κατάφερε να σταματήσει την ανάπτυξη. Δύσκολο να μη σχολιάσει κανείς πόσο διαφορετικά αντέχουν οι μεγάλοι όμιλοι απ’ ό,τι οι μικρομεσαίοι της γειτονιάς.

Η επέκταση του αεροδρομίου που κρατάει τα χαρτιά κλειστά

Στην εκδήλωση του Εθνικού Αναπτυξιακού Ταμείου στη ΔΕΘ το Σάββατο, όλοι περίμεναν κάποιο νέο για τον «καυτό» διαγωνισμό επέκτασης του αεροδρομίου Αθηνών, άνω του 1 δισ. ευρώ. Ο διευθύνων σύμβουλος του ΔΑΑ, Γιώργος Καλλιμασιάς, επέλεξε όμως να μιλήσει μόνο για όσα ήδη τρέχουν, κρατώντας τα χαρτιά κλειστά για το μεγάλο κομμάτι.

Στην αγορά ακούγεται φημολογία για πιέσεις προς επέκταση του αντικειμένου στα 50 εκατ. επιβάτες, ενώ λέγεται πως υπάρχει και επιστολή από την Αρχή Πολιτικής Προστασίας που θέτει το ζήτημα της μεγέθυνσης του έργου. Η προθεσμία των δεσμευτικών προσφορών μετατέθηκε ήδη μία φορά, από τον Ιούλιο στον Σεπτέμβριο. Κάπου εδώ σκέφτομαι πως όσο πιο πολύ αργεί μια απόφαση δισεκατομμυρίων, τόσο πιο πολλά συμφέροντα παίζονται πίσω από τις κλειστές πόρτες.

Κλείνοντας, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ πως ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι μιλούν για διαφάνεια και κανείς δεν λέει την πλήρη αλήθεια – από τον πηγαίο κώδικα μιας ασπίδας μέχρι τον κώδικα ενός κουμπαρά. Καλή εβδομάδα, με νηφαλιότητα αν είναι δυνατόν.