Ερευνητές ανακάλυψαν μια τεράστια δεξαμενή νερού θαμμένη περίπου 700 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια της Γης, η οποία ενδέχεται να περιέχει τρεις φορές περισσότερο νερό από όλους τους ωκεανούς του πλανήτη μαζί. Αυτός ο «κρυφός ωκεανός» είναι παγιδευμένος μέσα σε πετρώματα του βαθέος μανδύα και δεν μπορεί να προσεγγιστεί ή να παρατηρηθεί άμεσα.
Η ανακάλυψη υποδηλώνει ότι μεγάλο μέρος του νερού της Γης ίσως προήλθε από το εσωτερικό του ίδιου του πλανήτη και όχι μόνο από κομήτες ή αστεροειδείς που συγκρούστηκαν με τη νεαρή Γη. Θα μπορούσε επίσης να εξηγεί γιατί η στάθμη των ωκεανών παρέμεινε σχετικά σταθερή επί εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, παρά τη μετακίνηση των ηπείρων και τις όποιες αλλαγές στο κλίμα.
Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο συμπεριφέρεται το νερό βαθιά μέσα στον μανδύα βοηθά τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τη γεωλογία της Γης και το πώς οι ωκεανοί που γνωρίζουμε σήμερα διατηρήθηκαν για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.
Το νερό δεν βρίσκεται σε ελεύθερη ροή, αλλά πιστεύεται ότι είναι δεσμευμένο μέσα στο “ringwoodite”, ένα σπάνιο μπλε ορυκτό που παραμένει σταθερό κάτω από τις ακραίες πιέσεις της μεταβατικής ζώνης του μανδύα, η οποία εκτείνεται περίπου από τα 410 έως τα 660 χιλιόμετρα βάθος. Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science, το ορυκτό απορροφά νερό σε μοριακό επίπεδο, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα παρόμοιο με σφουγγάρι, που επιτρέπει στον μανδύα να αποθηκεύει τεράστιες ποσότητες νερού.
Ο Steven Jacobsen από το Πανεπιστήμιο Northwestern, ο οποίος ηγήθηκε της έρευνας, εξήγησε ότι η ομάδα χρησιμοποίησε περίπου 2.000 σεισμογράφους σε ολόκληρες τις ΗΠΑ και μελέτησε κύματα από περισσότερους από 500 σεισμούς.
Τα σεισμικά κύματα κινούνται πιο αργά μέσα από «υγρά» πετρώματα, επομένως χαρτογραφώντας τα σημεία όπου επιβραδύνονταν, οι ερευνητές λένε ότι κατάφεραν να εντοπίσουν πού βρίσκεται παγιδευμένο το νερό. Ο ίδιος παρομοίασε τη διαδικασία με μια «μαγνητική τομογραφία του πλανήτη», που αποκαλύπτει τι συμβαίνει βαθιά στο εσωτερικό της Γης.
Ο Jacobsen δήλωσε επίσης ότι η ανακάλυψη αυτή αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι μέρος του νερού της Γης προήλθε από το εσωτερικό του πλανήτη, ενώ αυτή η βαθιά δεξαμενή βοηθά να αποτρέπεται η υπερχείλιση των ωκεανών στην επιφάνεια με το πέρασμα του χρόνου.
«Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για αυτή τη βαθιά δεξαμενή», είπε ο Jacobsen. «Αν δεν υπήρχε, όλο αυτό το νερό θα βρισκόταν στην επιφάνεια της Γης και μόνο οι κορυφές των βουνών θα προεξείχαν ως στεριά».
Ο κύκλος του νερού επεκτείνεται βαθιά κάτω από την επιφάνεια
Η ανακάλυψη αυτή αλλάζει επίσης τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κύκλο του νερού. Νερό από τους ωκεανούς μεταφέρεται βαθιά μέσα στον μανδύα στις ζώνες καταβύθισης των τεκτονικών πλακών, όπου ορυκτά όπως το ringwoodite απορροφούν μέρος του. Σύμφωνα με τους ερευνητές, με την πάροδο εκατομμυρίων ετών, μέρος αυτού του νερού επιστρέφει στην επιφάνεια μέσω ηφαιστείων και ανοδικών ρευμάτων του μανδύα, διατηρώντας τους ωκεανούς σχετικά σταθερούς.
Τι θέλουν να μάθουν οι επιστήμονες στη συνέχεια
Τα περισσότερα σεισμικά δεδομένα προέρχονται σήμερα από περιοχές κάτω από τη Βόρεια Αμερική. Οι ερευνητές σκοπεύουν τώρα να εξετάσουν και άλλες περιοχές ώστε να διαπιστώσουν αν αυτή η δομή είναι κοινή σε ολόκληρο τον πλανήτη ή περιορίζεται σε συγκεκριμένες ζώνες. Ελπίζουν επίσης να βελτιώσουν τις εκτιμήσεις για το πόσο νερό περιέχει η μεταβατική ζώνη του μανδύα και πόσο γρήγορα αυτό κυκλοφορεί προς και από την επιφάνεια.
Τα στοιχεία αυτά θεωρούνται κρίσιμα για τα μοντέλα σχηματισμού της Γης, την κατανόηση των τεκτονικών πλακών και τη σταθερότητα των ωκεανών μέσα στον γεωλογικό χρόνο. Κάθε σεισμός που καταγράφεται λειτουργεί σαν ένα «παράθυρο» προς το κρυφό εσωτερικό του πλανήτη, αποκαλύπτοντας ένα τεράστιο και αρχαίο σύστημα που διαμόρφωσε αθόρυβα τη ζωή στη Γη.
Παρότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτό το νερό, η ύπαρξή του ίσως βοηθά να εξηγηθεί γιατί οι ωκεανοί επιβίωσαν για δισεκατομμύρια χρόνια και γιατί η Γη συνεχίζει να υποστηρίζει έναν παγκόσμιο ωκεανό και ακμάζοντα οικοσυστήματα.
