Ο πίνακας με το παιδί που κλαίει και η ιστορία πίσω από τη φήμη ότι ήταν καταραμένος
Η φήμη εξαπλώθηκε στη Βρετανία το 1985, όταν αντίτυπα φέρεται να σώθηκαν από πυρκαγιές· δεν υπάρχει επιστημονική απόδειξη κατάρας και τα υλικά ίσως εξηγούν τη διάσωσή τους

Το 1985, ο πίνακας με το παιδί που κλαίει βρέθηκε στο επίκεντρο μιας παράξενης ιστορίας που σκόρπισε πανικό στη Βρετανία. Δημοσιεύματα υποστήριζαν ότι αντίγραφά του υπήρχαν σε σπίτια που είχαν καταστραφεί από πυρκαγιές.
Αυτό που έκανε τις αφηγήσεις ακόμη πιο ανατριχιαστικές ήταν ο ισχυρισμός ότι οι αναπαραγωγές του έργου έμεναν σχεδόν ανέπαφες, την ώρα που τα αντικείμενα γύρω τους είχαν γίνει στάχτη.
Ο γνωστός «Crying Boy» έγινε ένας από τους πιο διάσημους αστικούς θρύλους της δεκαετίας του 1980. Χιλιάδες άνθρωποι πίστευαν ότι η εικόνα του παιδιού με τα δάκρυα έφερνε κακοτυχία.
Ο ζωγράφος πίσω από τον πίνακα
Η διάσημη εικόνα αποτελεί μέρος μιας σειράς έργων που αποδίδονται στον Ιταλό ζωγράφο Μπρούνο Αμάντιο, γνωστό με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Τζοβάνι Μπραγκολίν.
Στα έργα της σειράς εικονίζονταν παιδιά με δακρυσμένα μάτια και θλιμμένη έκφραση.
Τις μεταπολεμικές δεκαετίες, τα αντίγραφα των πινάκων διαδόθηκαν σε μεγάλη κλίμακα και κατέληξαν σε πολλά σπίτια στην Ευρώπη.
Η ιστορία που ανέδειξε ο βρετανικός Τύπος
Η εφημερίδα The Sun δημοσίευσε στις 4 Σεπτεμβρίου 1985 την ιστορία μιας οικογένειας από το Νότιο Γιορκσάιρ, το σπίτι της οποίας είχε καταστραφεί σε πυρκαγιά.
Όπως αναφερόταν στο δημοσίευμα, από τις φλόγες είχε γλιτώσει μια εικόνα του παιδιού που έκλαιγε.
Στη συνέχεια, κι άλλοι άνθρωποι ανέφεραν ότι είχαν περάσει ανάλογες εμπειρίες.
Η εξάπλωση του θρύλου
Τα σχετικά δημοσιεύματα προκάλεσαν μεγάλη ανησυχία.
Κάποιοι ιδιοκτήτες έβγαλαν τις εικόνες από τα σπίτια τους, ενώ άλλοι απέδωσαν σε αυτές ανεξήγητα ατυχήματα.
Η εφημερίδα έφτασε μάλιστα να διοργανώσει εκδήλωση για την καύση αντιτύπων, δίνοντας ακόμη μεγαλύτερη δημοσιότητα στην υπόθεση.
Υπήρχε πράγματι κατάρα;
Δεν έχει βρεθεί επιστημονική απόδειξη ότι οι εικόνες προκαλούσαν πυρκαγιές.
Μια πιθανή ερμηνεία για το ότι ορισμένα αντίτυπα διασώθηκαν αφορά τα υλικά που χρησιμοποιούνταν στην εκτύπωση. Επιπλέον, οι κορνίζες ενδέχεται να έπεφταν στο πάτωμα και να προστάτευαν εν μέρει την εικόνα.
Επίσης, επειδή οι αναπαραγωγές είχαν διαδοθεί τόσο πολύ, ήταν πιθανό να υπάρχουν σε σπίτια όπου ξεσπούσαν συνηθισμένες πυρκαγιές.
Ο «καταραμένος πίνακας» εξακολουθεί να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς ο φόβος, οι συμπτώσεις και η δημοσιότητα μπορούν να μετατρέψουν ένα καθημερινό αντικείμενο σε θρύλο.
Μη χάνετε τίποτα από το ΔΕΔΟΜΕΝΟ
Ειδήσεις τη στιγμή που συμβαίνουν, αναλύσεις και reels κάθε μέρα.






































// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.