Κίνα: Πώς σταμάτησε την ερημοποίηση που απειλούσε το Πεκίνο (Photo-Vid)
Τρεις γενιές ανθρώπων στη Saihanba της βόρειας Κίνας δημιούργησαν το μεγαλύτερο τεχνητό δάσος του πλανήτη, ανακόπτοντας την ερημοποίηση που απειλούσε το Πεκίνο.
Η Saihanba στη βόρεια Κίνα αποτελεί σήμερα ένα εντυπωσιακό παράδειγμα περιβαλλοντικής αποκατάστασης, καθώς εκεί όπου κάποτε η ερημοποίηση απειλούσε ακόμη και το Πεκίνο, δημιουργήθηκε μέσα σε περισσότερα από 60 χρόνια το μεγαλύτερο τεχνητό δάσος του κόσμου. Μετά την καταστροφή της φυσικής βλάστησης τη δεκαετία του 1950, τρεις γενιές δασοφυλάκων και ειδικών κατάφεραν, παρά τις ακραίες συνθήκες, να μετατρέψουν μια άγονη και ανεμοδαρμένη περιοχή σε έναν κρίσιμο οικολογικό πνεύμονα που συγκρατεί την άμμο, προστατεύει το έδαφος και προσφέρει νερό και οξυγόνο σε μεγάλες πόλεις της χώρας.
Πιο αναλυτικά
Η περιοχή Saihanba στη βόρεια Κίνα αποτελεί σήμερα ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα περιβαλλοντικής διαμόρφωσης στον κόσμο. Εκεί όπου κάποτε κυριαρχούσαν η ξηρασία, η διάβρωση και η προέλαση της ερήμου, απλώνεται πλέον το μεγαλύτερο τεχνητό δάσος του πλανήτη, αποτέλεσμα μιας προσπάθειας που διήρκεσε περισσότερα από 60 χρόνια.
Η έκταση, που καλύπτει περίπου 92.000 έως 93.000 εκτάρια στην επαρχία Hebei κοντά στα σύνορα με την Εσωτερική Μογγολία, είχε υποβαθμιστεί σοβαρά τη δεκαετία του 1950 λόγω της εκτεταμένης υλοτόμησης. Η καταστροφή της φυσικής βλάστησης άφησε το έδαφος εκτεθειμένο και επέτρεψε στους ισχυρούς ανέμους να μεταφέρουν τεράστιες ποσότητες άμμου προς μεγάλες πόλεις, μεταξύ των οποίων και το Πεκίνο.
Το 1962 ξεκίνησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα αναδάσωσης, στο οποίο εκατοντάδες δασοφύλακες και ειδικοί εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, παρά τις ακραίες συνθήκες ψύχους, τους ισχυρούς ανέμους και τα φτωχά εδάφη.
Πολλοί θεωρούσαν τότε ότι η προσπάθεια ήταν καταδικασμένη να αποτύχει, όμως, παρά τις δυσκολίες, τρεις γενιές εργαζομένων συνέχισαν αδιάκοπα να φυτεύουν, να προστατεύουν και να διαχειρίζονται τη νέα βλάστηση. Με την πάροδο των δεκαετιών, η δασική κάλυψη αυξήθηκε από μόλις 11,4% σε περίπου 80%, μεταμορφώνοντας ριζικά το τοπίο.
Η επιτυχία δεν οφείλεται μόνο στη φύτευση εκατομμυρίων δέντρων. Απαιτήθηκαν συνεχείς αντικαταστάσεις φυτών, προσεκτική επιλογή ειδών, προστασία από τις δύσκολες κλιματικές συνθήκες και διαρκής παρακολούθηση του εδάφους και των υδάτινων πόρων. Καθώς το δάσος αναπτυσσόταν, άρχισε να λειτουργεί ως φυσικό φράγμα απέναντι στην άμμο που μεταφερόταν από τις ερήμους της βόρειας Κίνας. Παράλληλα, συνέβαλε στη συγκράτηση του νερού, στη μείωση της διάβρωσης και στη βελτίωση της ποιότητας του εδάφους.
Σήμερα η Saihanba θεωρείται στρατηγικός οικολογικός πνεύμονας για τη βόρεια Κίνα. Σύμφωνα με στοιχεία του Προγράμματος Περιβάλλοντος των Ηνωμένων Εθνών (UNEP), το δάσος παρέχει περίπου 137 εκατομμύρια κυβικά μέτρα καθαρού νερού ετησίως στις περιοχές του Πεκίνου και της Τιαντζίν, ενώ παράγει περίπου 550.000 τόνους οξυγόνου κάθε χρόνο.
// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.