Πολύ πριν εμφανιστούν οι αλυσίδες convenience stores, τα 24ωρα mini market και η λογική της γρήγορης κατανάλωσης, υπήρχε ένα μικρό κατάστημα που είχε αποκτήσει σχεδόν θρυλικό χαρακτήρα στην ελληνική γειτονιά: η ΕΒΓΑ.
Η «ΕΒΓΑ της γειτονιάς» δεν ήταν απλώς ένα μαγαζί. Ήταν ένα σταθερό σημείο αναφοράς για την καθημερινότητα. Ένα μέρος οικείο, γνώριμο, σχεδόν οικογενειακό. Ήξερες πού βρίσκεται, ποιος είναι πίσω από τον πάγκο, τι θα βρεις μέσα – και πολλές φορές εκείνοι ήξεραν ήδη τι θα ζητήσεις πριν καν μιλήσεις.
Από γάλα, ψωμί και βασικά είδη πρώτης ανάγκης μέχρι παγωτά, αναψυκτικά, τσιγάρα, τυριά, αλλαντικά και μικρές «έκτακτες» αγορές της τελευταίας στιγμής, η ΕΒΓΑ ήταν το κατάστημα που έσωζε την ημέρα. Ήταν το μαγαζί που άνοιγε νωρίς, έκλεινε αργά και εξυπηρετούσε με έναν τρόπο που σήμερα μοιάζει σχεδόν πολυτέλεια: ανθρώπινα.
Εκεί χτίζονταν σχέσεις. Εκεί γίνονταν οι μικρές κουβέντες της γειτονιάς, ανταλλάσσονταν νέα, σχόλια και χαμόγελα.
Ήταν ένα σημείο κοινωνικής επαφής, ένα ανεπίσημο «κέντρο» της μικρής κοινότητας, όπου ο πελάτης δεν ήταν απλώς αριθμός απόδειξης, αλλά πρόσωπο γνωστό.
Η ΕΒΓΑ συμβόλιζε μια άλλη εποχή – πιο ζεστή, πιο άμεση, πιο αληθινή. Μια εποχή που το εμπόριο είχε πρόσωπο και η καθημερινότητα είχε ρυθμό ανθρώπινο. Και γι’ αυτό, για πολλούς, η ανάμνηση της «ΕΒΓΑ της γειτονιάς» δεν είναι απλώς μια εικόνα από το παρελθόν, αλλά ένα κομμάτι της ίδιας της ζωής τους.
Η “ΕΒΓΑ της γειτονιάς” άρχισε να χάνεται σταδιακά από τον χάρτη από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και κυρίως μέσα στα χρόνια του 2000, όταν άλλαξαν οι καταναλωτικές συνήθειες, εμφανίστηκαν οι μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ και convenience stores, ενώ το παραδοσιακό μοντέλο του μικρού συνοικιακού καταστήματος δεν μπορούσε πλέον να ανταγωνιστεί τις τιμές, την ποικιλία και την εμπορική δύναμη των νέων formats λιανικής.
