Εξεταστική για φαντ: η σιωπή μετά τον «σεισμό» στη Βουλή

Μια πρόταση που θα μπορούσε να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό της εβδομάδας πέρασε σχεδόν στις πίσω σελίδες: αίτημα για σύσταση εξεταστικής επιτροπής σχετικά με τα επενδυτικά φαντ και τη διαφάνεια στις κρατικές εγγυήσεις βρήκε σύμπνοια σε όλα σχεδόν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Σχεδόν όλα, γιατί το ΠΑΣΟΚ επέλεξε να μείνει εκτός, πλάι στη ΝΔ, σε μια ευθυγράμμιση που δεν περνά απαρατήρητη από όσους παρακολουθούν στενά τις ισορροπίες στη Βουλή.

Ένας «σεισμός» που δεν ακούστηκε

Η περιγραφή του επεισοδίου ως πολιτικού «σεισμού» μπορεί να ηχεί υπερβολική, όμως η ουσία παραμένει: σύλλογοι απηύθυναν αίτημα προς τα κόμματα για εξεταστική σχετικά με φαντ και κρατικές εγγυήσεις, θέμα που αγγίζει ευθέως τη διαχείριση δημοσίου χρήματος και τη σχέση πολιτικής εξουσίας με ιδιωτικά συμφέροντα. Η αντιπολίτευση, από τον ΣΥΡΙΖΑ έως μικρότερους σχηματισμούς, απάντησε θετικά εντός προθεσμίας.

Η ανάρτηση αποτυπώνει εύστοχα το παράδοξο: ένα θέμα που «συσπείρωσε όλη την αντιπολίτευση» αντί να μετατραπεί σε μέτωπο πίεσης προς την κυβέρνηση, κατέληξε να αναδεικνύει μια ασυνήθιστη σύμπτωση θέσεων ανάμεσα στο Μαξίμου και στη Χαριλάου Τρικούπη. Όταν ένα ζήτημα διαφάνειας στις κρατικές εγγυήσεις βρίσκει αντίσταση ή αδιαφορία και από τα δύο μεγάλα κόμματα του κεντρώου φάσματος, το ερώτημα δεν είναι μόνο τακτικό· είναι ουσιαστικό. Ποιος φοβάται τι;

Η σιωπή που μιλάει

Η απουσία του ΠΑΣΟΚ από μια πρωτοβουλία κοινής αντιπολιτευτικής γραμμής δεν είναι αμελητέα λεπτομέρεια. Σε μια περίοδο όπου το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη επιδιώκει να χτίσει προφίλ ανεξάρτητης, «υπεύθυνης» αντιπολίτευσης, η άρνηση συμμετοχής σε αίτημα ελέγχου των φαντ και των κρατικών εγγυήσεων διαβάζεται από πολλούς ως επιλογή να μην ενοχλήσει ισορροπίες που αφορούν και προηγούμενες κυβερνητικές θητείες. Η ΝΔ, από την πλευρά της, έχει προφανές συμφέρον να μην ανοίξει ένα κουτί της Πανδώρας γύρω από κρατικές εγγυήσεις την ώρα που η κυβέρνηση διαχειρίζεται ήδη πολλαπλά μέτωπα διαφάνειας.

Το αποτέλεσμα είναι ένα αίτημα με σχεδόν πλειοψηφική αντιπολιτευτική στήριξη να μένει μετέωρο, χωρίς να μετατρέπεται σε κοινοβουλευτική πίεση ικανή να αναγκάσει την κυβέρνηση σε απολογισμό. Η πολιτική αριθμητική είναι αμείλικτη: χωρίς ΠΑΣΟΚ, η πρόταση χάνει το πολιτικό της βαρύκεντρο ως πρόταση «όλης της αντιπολίτευσης» και μετατρέπεται σε ακόμη μία φωνή που θα πνιγεί στη βουή της επικαιρότητας.

Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό και ενοχλητικό: γιατί ένα θέμα διαφάνειας γύρω από δημόσιο χρήμα, που θα έπρεπε να ενώνει αντί να διχάζει, καταφέρνει να γίνει ο μοναδικός τόπος συνάντησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ;