Ανδρουλάκης προς Μητσοτάκη: «Παρακράτος υποκλοπών δεν έφτιαξα εγώ»

Η συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος υποτίθεται πως έχει τη δική της, θεσμική, ατζέντα. Αρκεί όμως μια ατάκα του Νίκου Ανδρουλάκη στη Βουλή για να θυμηθεί όλη η αίθουσα ότι το υποκλοπολόγιο δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά φάκελο — απλώς μπήκε σε συρτάρι, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να ξαναβγεί στην επιφάνεια.

Η ατάκα που δεν χρειάζεται σχόλιο

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, απευθυνόμενος στον Κυριάκο Μητσοτάκη, δεν διάλεξε διπλωματικές διατυπώσεις. Προτίμησε την ευθεία αντιπαράθεση, με στόχευση που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας.

Η αναφορά σε «συγγενείς στο Μαξίμου» που έπαιζαν «πολιτικά παιχνίδια σε όλη την Ελλάδα» δεν είναι καινούργιο μοτίβο επίθεσης — είναι η ίδια γραμμή που έχει χαράξει το ΠΑΣΟΚ από τότε που ξέσπασε η υπόθεση παρακολουθήσεων, με φόντο τον ρόλο του ανιψιού του πρωθυπουργού στο επιτελείο και την ΕΥΠ. Η διαφορά τώρα είναι το σκηνικό: μια συζήτηση για τη θεμελιώδη αρχιτεκτονική του κράτους γίνεται η αφορμή να θυμηθεί η αντιπολίτευση ότι, όσο κι αν αλλάζουν άρθρα του Συντάγματος, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δεν αποκαθίσταται με νομοτεχνικές διορθώσεις.

Το βάρος μιας λέξης

Η χρήση του όρου «παρακράτος» δεν είναι τυχαία επιλογή λεξιλογίου· είναι πολιτική καταγγελία βαρύτητας, που τοποθετεί το ζήτημα πέρα από μεμονωμένες υποκλοπές και το θέλει συστημικό. Το Μαξίμου, μέχρι στιγμής, δεν έχει απαντήσει δημόσια στη συγκεκριμένη τοποθέτηση, κάτι που στα κοινοβουλευτικά ήθη συνήθως σημαίνει είτε περιφρόνηση είτε αμηχανία — σπάνια κάτι ενδιάμεσο.

Το ότι η αιχμή εκτοξεύτηκε εν μέσω συζήτησης για την αναθεώρηση προσθέτει μια δόση ειρωνείας που δεν χρειάζεται σχολιαστή: η κυβέρνηση επιχειρεί να συζητήσει τη βελτίωση του πολιτεύματος τη στιγμή που η αντιπολίτευση της θυμίζει πως το ίδιο πολίτευμα, κατ’ αυτήν, καταστρατηγήθηκε πρόσφατα και ανεξέλεγκτα.

Κλείσιμο χωρίς κάθαρση

Το υποκλοπολόγιο παραμένει η πληγή που η κυβέρνηση θέλει κλειστή και η αντιπολίτευση κρατά ανοιχτή με κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται στο βήμα της Βουλής. Όσο δεν υπάρχει πειστική, τεκμηριωμένη απάντηση στο ερώτημα ποιος αποφάσιζε ποιον παρακολουθούσε, τόσο πιο εύκολα μια συζήτηση για το Σύνταγμα θα καταλήγει σε ανταλλαγή πυρών για το παρελθόν. Το «δεν έφτιαξα εγώ» του Ανδρουλάκη δεν χρειάζεται περαιτέρω επεξεργασία — λειτουργεί ήδη ως ερώτημα που εκκρεμεί.