Ο φάκελος Γεωργιάδη ξαναβγαίνει στο φως μέσα από το Predator

Μια υπόθεση που είχε θεωρηθεί κλεισμένη επανέρχεται με νέο, πολύ πιο ενοχλητικό πρόσημο. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε αίτημα για την ανάσυρση της παλιάς υπόθεσης με τα αδιευκρίνιστα ποσά που είχαν εντοπιστεί σε λογαριασμούς του Άδωνι Γεωργιάδη, μια δικογραφία που είχε αρχειοθετηθεί χωρίς να προκαλέσει ιδιαίτερο πολιτικό σεισμό. Το πρόβλημα είναι ότι το όνομα του οικονομικού εισαγγελέα που την αρχειοθέτησε εμφανίζεται πλέον στον κατάλογο όσων παρακολουθούνταν από το Predator, και αυτό αλλάζει άρδην το πλαίσιο.

Η σύνδεση που ενοχλεί

Το επιχείρημα που διακινείται είναι απλό στη διατύπωσή του αλλά βαρύ στις συνεπαγωγές του: αν ο εισαγγελέας που έκλεισε τον φάκελο Γεωργιάδη παρακολουθούνταν παράλληλα με λογισμικό-κατάσκοπο, τότε η αρχειοθέτηση δεν διαβάζεται πια ως απλή δικαστική κρίση αλλά ως ενδεχόμενο αποτέλεσμα πίεσης. Η διατύπωση είναι ευθεία και δεν αφήνει περιθώρια παρεξήγησης.

Το ερώτημα που τίθεται δεν αφορά μόνο το παρελθόν ενός υπουργού, αλλά τη λειτουργία θεσμών που έπρεπε να είναι απρόσβλητοι από κάθε μορφή παρέμβασης. Αν εισαγγελικός λειτουργός βρισκόταν υπό παρακολούθηση την ώρα που χειριζόταν ευαίσθητη οικονομική υπόθεση κυβερνητικού στελέχους, το ερώτημα δεν είναι πλέον «τι έκανε ο Γεωργιάδης» αλλά «ποιος ήξερε τι έκανε ο εισαγγελέας και γιατί».

Το Μαξίμου σιωπά, πάλι

Το Predator παραμένει η σκιά που ακολουθεί κάθε κυβερνητική υπόθεση από το 2022 και μετά, ανεξάρτητα από το πόσες φορές το Μαξίμου προσπάθησε να το παρουσιάσει ως κλεισμένο κεφάλαιο. Η επανεμφάνισή του τώρα, κολλημένη σε μια υπόθεση οικονομικής διαφάνειας υπουργού, λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων δεν έχει τελειώσει, απλώς άλλαξε προσωπείο. Ο σχολιασμός για «την Κολομβία που παρακολουθεί καθημερινά αποσβολωμένη όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα του Μητσοτάκη» είναι καυστικός, αλλά δεν στερείται βάσης: η χώρα έχει συνηθίσει πια να ζει με την υποψία ότι κρίσιμες αποφάσεις δικαιοσύνης δεν λαμβάνονται εν κενώ.

Η κυβερνητική πλευρά δεν έχει δώσει ακόμη επίσημη απάντηση στο συγκεκριμένο αίτημα, κάτι που στα πολιτικά πηγαδάκια ερμηνεύεται ως τακτική αναμονής μέχρι να ξεθυμάνει η είδηση. Η στρατηγική της σιωπής έχει δουλέψει στο παρελθόν, αλλά κάθε φορά που ένα νέο όνομα προστίθεται στη λίστα των παρακολουθούμενων, το κόστος της σιωπής μεγαλώνει.

Ένας φάκελος που δεν κλείνει

Το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην οδηγήσει πουθενά δικαστικά, όπως έχει συμβεί με αντίστοιχα αιτήματα στο παρελθόν. Πολιτικά όμως πετυχαίνει κάτι πιο ουσιαστικό: επαναφέρει στο προσκήνιο την ερμηνεία ότι το Predator δεν παρακολουθούσε τυχαία, αλλά επέλεγε στόχους με πολιτική και δικαστική βαρύτητα. Και όσο αυτή η ερμηνεία κερδίζει έδαφος, τόσο πιο δύσκολο γίνεται για το Μαξίμου να μιλά για «κλεισμένο κεφάλαιο».