Συγκλονίζει ο Γιώργος Ηλιόπουλος για τον πατέρα του: «Είχε Αλτσχάιμερ, στο τέλος δεν ήξερε να φάει, δεν ήταν ζωντανό σώμα»

Σε μια από τις πιο προσωπικές του συνεντεύξεις, ο Γιώργος Ηλιόπουλος μίλησε στο vidcast «People» της «Espresso» και στον Γιάννη Βίτσα για στιγμές της ζωής του που τον σημάδεψαν βαθιά. Ο καταξιωμένος ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας αναφέρθηκε στην καλλιτεχνική του διαδρομή, στον δάσκαλό του Κώστα Καζάκο, αλλά και στην ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο που έζησε η οικογένειά του όταν ο πατέρας του διαγνώστηκε με Αλτσχάιμερ.

Ο Γιώργος Ηλιόπουλος περιέγραψε το σοκ που ένιωσε όταν άκουσε για πρώτη φορά από τους γιατρούς τη λέξη «Αλτσχάιμερ», αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η ασθένεια άλλαξε σταδιακά τον πατέρα του και ολόκληρη την οικογένεια. Μίλησε ακόμη για τον φόβο που απέκτησε σχετικά με το ενδεχόμενο να κάνει παιδιά, καθώς, όπως εξομολογείται, φοβήθηκε μήπως η ασθένεια ήταν κληρονομική.

Γιώργος Ηλιόπουλος: «Ο μπαμπάς μου είχε Αλτσχάιμερ, έφυγε γρήγορα»

Ο ηθοποιός μίλησε με συγκλονιστικό τρόπο για την ασθένεια του πατέρα του, εξηγώντας ότι αρχικά η οικογένεια πίστευε πως η αλλαγή στη συμπεριφορά του οφειλόταν στη συνταξιοδότηση και σε μια πιθανή μελαγχολία. Η διάγνωση στο Αιγινήτειο, όμως, ήρθε σαν κεραυνός.

«Ο μπαμπάς μου είχε Αλτσχάιμερ, έφυγε γρήγορα. Ήταν ραγδαία η περίπτωση του. Αρχικά θεωρήσαμε ότι επειδή ο άνθρωπος είχε βγει στη σύνταξη απλά μελαγχόλησε και παραξένεψε. Ήταν πολύ δραστήριοι άνθρωποι οι γονείς μου. Προέρχομαι από ένα σπίτι πάρα πολύ ζωντανό. Είμαστε όλοι τρελοί με χαρτιά! Καθένας και μια περίπτωση. Όλοι μας όμως πολύ ζωντανοί άνθρωποι με πολύ χιούμορ, ενέργεια, πολύ εκδηλωτικοί.

Όταν πήγαμε στο Αιγινήτειο όπου κάθισε ο μπαμπάς μου μέσα μια εβδομάδα για να γίνουν όλες οι εξετάσεις, όσο πήγαινα στον μπαμπά μου οι γιατροί και οι νοσοκόμες ήταν πάρα πολύ εκδηλωτικοί. Την ημέρα που ήταν να πάρουμε τα αποτελέσματα μπαίνω μέσα και ήταν όλοι ψυχροί. Έλεγα τι έγινε, τι τους έκανα. Μπαίνουμε στο γραφείο και μου λέει ο γιατρός “Κύριε Ηλιόπουλε, ο μπαμπάς σας έχει Αλτσχάιμερ”. Ήταν κεραυνός. Αμέσως πήγαινα να δικαιολογήσω, να αναιρέσω αυτό που μου λέγαν. Κατάλαβα μετά, πάρα πολύ μετά από καιρό, πόσο σωστή ήταν η αντιμετώπισή τους. Δεν ήτανε αναισθησία», δήλωσε.

«Η λέξη Αλτσχάιμερ ήταν πολύ εξωτική για την Πετρούπολη»

Ο Γιώργος Ηλιόπουλος παραδέχτηκε ότι η ίδια η λέξη «Αλτσχάιμερ» του ήταν σχεδόν άγνωστη, καθώς μεγάλωσε σε μια λαϊκή οικογένεια και δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μια τέτοια ασθένεια θα μπορούσε να χτυπήσει το δικό του σπίτι.

«Ήταν ένα μεγάλο σοκ για μένα δηλαδή. Η λέξη Αλτσχάιμερ επειδή είμασταν πολύ λαϊκή οικογένεια στα αυτιά μου ήταν πολύ εξωτικό. Ρε παιδί μου, ότι αυτό συμβαίνει στο Κολωνάκι. Δεν μπορεί να συμβαίνει στην Πετρούπολη. Τέτοια βλακεία κουβαλούσα μέχρι να καταλάβω τι ακριβώς είναι. Εκεί κατάλαβα αργότερα ότι είμαστε η συνείδησή μας. Δεν είναι ούτε η κληρονομικότητα. Ο μπαμπάς μου μέχρι να φύγει, ενώ ήταν ένα ζωντανό σώμα, δεν ήταν ο πατέρας μου. Ήταν ένας άνθρωπος άγνωστος!», δήλωσε μεταξύ άλλων.

«Μέσα σε τρία τέσσερα χρόνια έχασε εντελώς τη μνήμη του»

Η κατάσταση του πατέρα του επιδεινώθηκε γρήγορα, με τον ίδιο να περιγράφει τις τελευταίες δύσκολες στιγμές και την αδυναμία του ανθρώπου να πραγματοποιήσει ακόμη και βασικές λειτουργίες: «Μέσα σε τρία τέσσερα χρόνια έχασε εντελώς τη μνήμη του. Τον είχαμε σε μια ειδική κλινική γιατί δεν μπορούσε, δεν ήξερε να φάει πλέον. Έτρωγε με σύριγγα. Είναι σοκαριστικό όταν καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι μια ασθένεια στην οποία ξαφνικά πέφτουν ασφάλειες απ’ τον εγκέφαλο. Οπότε καταλήγεις είτε από εγκεφαλική, είτε από καρδιακή, είτε από πνευμονική ανεπάρκεια γιατί ξεχνάει ο οργανισμός απλά να αναπνεύσει. Ξεχνά να χτυπήσει η καρδιά! Το λέω τώρα τελείως απλουστευμένο. Το πιο σημαντικό από όλα είναι αυτό που μας είπαν οι γιατροί τότε, ότι εκείνος που κινδυνεύει πολύ είναι ο συνοδός, όχι ο ασθενής».

Μία από τις πιο συγκλονιστικές συμπτώσεις που περιέγραψε ήταν εκείνη που συνδέει την ασθένεια του πατέρα του με το θεατρικό έργο «Μαύρο κουτί». Ο Γιώργος Ηλιόπουλος είχε γράψει το έργο τέσσερα χρόνια πριν από τη διάγνωση του πατέρα του. Όταν εκείνος έφυγε από τη ζωή, ο Κώστας Καζάκος τού τηλεφώνησε στην κηδεία και του πρότεινε να το ανεβάσουν: «Το “Μαύρο κουτί” το είχα γράψει τέσσερα χρόνια πριν πάθει ο πατέρας μου Αλτσχάιμερ. Αυτό ήταν το μεγάλο σοκ μετά. Στην κηδεία του μπαμπά μου με πήρε ο Καζάκος τηλέφωνο να μου πει ότι ήθελε να κάνουμε το έργο χωρίς να ξέρει τι μου συμβαίνει. Είναι αστείο. Αν το έγραφες σε κάποιο σενάριο θα έλεγαν ότι είναι λίγο τραβηγμένο ρε φίλε. “Δεν γίνεται”. Και όμως έγινε αυτό. Το όνειρό μου από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα στη σχολή ήταν να παίξω με τον δάσκαλό μου, τον Καζάκο που λατρεύω. Χρησιμοποιώ ενεστώτα γιατί είναι μαζί μας. Κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ. Είναι πάντα γύρω μας η ενέργειά τους».

Στην πρώτη ανάγνωση του έργου, ο Γιώργος Ηλιόπουλος αντιλήφθηκε ότι υπήρχε μέσα σε αυτό μια φράση που χρησιμοποιούσε ο πατέρας του: «Στην πρώτη ανάγνωση έχει μια φράση το έργο που την έλεγε ο πατέρας μου. Παθαίνω σοκ. Ήταν δύο από τα πιο φρικτά χρόνια της ζωής μου. Ζούσα το όνειρό μου και ήταν ο εφιάλτης μου. Γιατί ξαφνικά άρχισα να σκέφτομαι βλακείες, μήπως το προκάλεσα εγώ γράφοντάς το. Ήτανε εφιάλτης. Η φράση του πατέρα μου ήταν “Είσαι καλός άνθρωπος, εσύ είσαι καλός φίλος”».

«Απέκτησα φοβία στο να κάνω παιδιά»

Η εμπειρία με την ασθένεια του πατέρα του επηρέασε βαθιά και τον ίδιο σε προσωπικό επίπεδο. Όπως εξομολογήθηκε, φοβήθηκε ακόμη και το ενδεχόμενο να αποκτήσει παιδιά, καθώς στο μυαλό του είχε δημιουργηθεί ο φόβος ότι μπορεί να τους μεταφέρει μια τέτοια ασθένεια: «Απέκτησα φοβία στο να κάνω παιδιά εξαιτίας της ασθένειας που πέρασε ο μπαμπάς μου. Πέρασε από το μυαλό μου ότι αυτό μπορεί να ’ναι κληρονομικό. Το φοβήθηκα πάρα πολύ. Δεν στο κρύβω ότι δεν θα ήθελα ποτέ να δώσω στα παιδιά μου μια τέτοια εικόνα δικιά μου ή να τους φορτώσω μια τέτοια ευθύνη. Αν και σου λέω, ο μπαμπάς μου, ο άνθρωπος έφυγε χωρίς να μας ταλαιπωρήσει, πολύ γρήγορα. Αλλά δεν θα μπορούσα να κληρονομήσω στα παιδιά μου κάτι τέτοιο».