Λαζόπουλος: 7 χρόνια χωρίς την Τασούλα του – Ποια ήταν η γυναίκα που αγάπησε ο Λάκης, από τι πέθανε

Επτά χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που ο Λάκης Λαζόπουλος αποχαιρέτησε τη γυναίκα που σημάδεψε όσο ελάχιστοι άνθρωποι τη ζωή του. Η Τασούλα Λαζοπούλου μπορεί να επέλεξε να μείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, όμως υπήρξε για δεκαετίες ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα πίσω από τον άνθρωπο που γνώρισε ολόκληρη η Ελλάδα μέσα από το θέατρο και την τηλεόραση.

Με αφορμή τη χθεσινή του παρουσία στην εκπομπή «Studio στις 3» του ΣΚΑΪ, ο Λάκης Λαζόπουλος γύρισε ξανά τον χρόνο πίσω. Μιλώντας στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο για την Τασούλα και το βιβλίο που έγραψε μετά τον θάνατό της, δεν κατάφερε να συγκρατήσει τη συγκίνησή του και ξέσπασε σε δάκρυα. Πίσω από αυτή τη στιγμή κρύβεται μια ιστορία που ξεκίνησε στα φοιτητικά χρόνια, εξελίχθηκε σε έναν γάμο δεκαετιών, πέρασε από έρωτα, κρίσεις, αποστάσεις και δυσκολίες και έφτασε μέχρι τη σκληρή μάχη με τον καρκίνο και την απώλεια.

«Ήθελα να δώσω στη γυναίκα μου μια θέση μέσα στη δική μου ιστορία»

Ο Λάκης Λαζόπουλος μίλησε αρχικά για το βιβλίο «Άλλες γυναίκες φοράνε τα φουστάνια σου», που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2021 και αποτέλεσε ίσως την πιο προσωπική κατάθεση της ζωής του. «Το βιβλίο δεν ήταν για μένα. Ήταν για την Τασούλα. Νομίζω ότι όταν ένας άνθρωπος έχει σταθεί δίπλα σου και έχεις σταθεί δίπλα του όλα αυτά τα χρόνια και φεύγει και δεν έχει ενοχλήσει κανέναν, ούτε έχει βγει μπροστά. Τίποτα από όλα αυτά. Αθορύβως και πάντα ήσυχα χειριζόμουν την οικογένειά μου. Ήθελα να μιλήσω. Ένιωθα ότι κάτι δεν ήξεραν από μένα και κάτι δεν ξέραν πολύ περισσότερο για αυτήν. Δηλαδή δε θα είχε τη δυνατότητα η Τασούλα να πει αυτά για τον εαυτό της.

Ήθελα να δώσω στη γυναίκα μου μια θέση μέσα στη δική μου ιστορία. Ήθελα να το καταλάβουν ότι ακόμα και όταν δε βλέπουν κάτι δε σημαίνει δεν υπάρχει. Δηλαδή είμαι πάντα αυτού του ορατών τε πάντων και αοράτων και θεωρώ ότι και πρόσωπα που είναι ορατά σήμερα μπορεί να γίνουν και αόρατα στο σήμερα. Και πρόσωπα που θα γίνουν αόρατα έτσι κι αλλιώς μπορεί να σου είναι ορατά εσένα. Γιατί αυτά σου είναι απαραίτητα για να βιώνεις και να βγάλεις τις προσθέσεις σου και τις αφαιρέσεις σου με αυτό που συμβαίνει στη ζωή σου», ανέφερε ο Λάκης Λαζόπουλος.

Η συγγραφή, ωστόσο, δεν ήταν εύκολη διαδικασία. Για να ολοκληρώσει το βιβλίο χρειάστηκε να επιστρέψει σε εικόνες και αναμνήσεις που πολλές φορές τον λύγιζαν. «Το βιβλίο με δυσκόλεψε. Γιατί ερχόταν μια σκηνή, μπορεί να με έπιανε κλάμα μια ώρα και μετά δεν ήθελα να γράψω. Ήθελα δεκαπέντε μέρες να περάσει αυτό. Δεν τις ξεπερνάμε τις στιγμές. Τις στιγμές τις ξεπερνάει ο χρόνος και εμείς είμαστε καβάλα στον χρόνο. Δηλαδή πώς ένα άλογο τρέχει και εσύ είσαι αναβάτης θες δε θες και είτε κουνιέσαι είτε πέφτεις είτε γκρεμίζεσαι, το άλογο φεύγει και πρέπει να πας μαζί με το άλογο. Η σχέση του ανθρώπου με τον χρόνο είναι σχέση αλόγου με αναβάτη. Κάποια στιγμή ο χρόνος μπορεί να σε ρίξει κάτω, αλλά φεύγει. Αν δεν προλάβεις, δεν μπορείς να πας παραπέρα. Μπορεί να σε σύρει, αλλά δεν μπορείς να φύγεις από το άλογο. Εφόσον ζεις, ακολουθείς τον χρόνο», εξομολογήθηκε.

Το βιβλίο δεν αποτελεί απλώς ένα χρονικό της ασθένειας και του θανάτου της Τασούλας. Μέσα στις σελίδες του ο Λάκης Λαζόπουλος επιστρέφει σε μια ολόκληρη κοινή ζωή, χωρίς να αποφεύγει τις δύσκολες πλευρές της: τον έρωτα, τις αποστάσεις, τις απιστίες, τα ταξίδια, τις παραστάσεις, αλλά και όσα έμειναν ανείπωτα ανάμεσά τους. Σημαντικό κομμάτι αυτής της αφήγησης αποτέλεσαν και τα γράμματα της Τασούλας προς εκείνον, κάποια από τα οποία είχαν γραφτεί ήδη από το 1978. Μέσα από αυτά, όπως έχει εξηγήσει ο ίδιος, ανακάλυψε μετά τον θάνατό της σκέψεις και συναισθήματα της γυναίκας με την οποία είχε μοιραστεί το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.

Ποια ήταν η γυναίκα του, Τασούλα

Η Τασούλα Λαζοπούλου δεν επιδίωξε ποτέ τη δημοσιότητα που αναπόφευκτα συνόδευε τον σύζυγό της. Η ιστορία τους είχε, άλλωστε, ξεκινήσει πολύ πριν από την τεράστια επιτυχία του Λάκη Λαζόπουλου και πριν το όνομά του γίνει γνωστό σε ολόκληρη την Ελλάδα. Οι δυο τους γνωρίστηκαν στα φοιτητικά τους χρόνια, όταν σπούδαζαν Νομική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Η γνωριμία εξελίχθηκε σε σχέση και το 1983 αποφάσισαν να παντρευτούν στη Λάρισα. Από τον γάμο τους απέκτησαν μία κόρη, τη Μαριέλλη, η οποία μεγάλωσε επίσης μακριά από την έντονη έκθεση που είχε ο πατέρας της.

Η Τασούλα βρισκόταν δίπλα στον Λάκη Λαζόπουλο από τα χρόνια που εκείνος δεν είχε ακόμη γνωρίσει την τεράστια επαγγελματική επιτυχία. Έζησε μαζί του την πορεία προς την καταξίωση, τις θεατρικές παραστάσεις, την τηλεόραση και τις μεγάλες αλλαγές που έφερε η αναγνωρισιμότητα στη ζωή τους, παραμένοντας η ίδια σταθερά εκτός δημοσιότητας. Η σχέση τους δεν παρουσιάστηκε ποτέ από τον ίδιο σαν ένα εξιδανικευμένο παραμύθι. Αντίθετα, όταν χρόνια αργότερα αποφάσισε να γράψει για εκείνη, μίλησε ανοιχτά για τις διαφορετικές φάσεις από τις οποίες πέρασαν. Η σχέση τους άλλαξε μορφές μέσα στις δεκαετίες, όμως ο δεσμός τους δεν έπαψε να υπάρχει. Αυτό ακριβώς είναι και ένα από τα κεντρικά στοιχεία του βιβλίου του: η ιστορία δύο ανθρώπων που μπορεί να άλλαξαν, να απομακρύνθηκαν ή να πληγώθηκαν, αλλά συνέχισαν με έναν τρόπο να αποτελούν ο ένας κομμάτι του άλλου.

Η μάχη της Τασούλας με τον καρκίνο

Το 2016 ξεκίνησε το δυσκολότερο κεφάλαιο για την οικογένεια. Η Τασούλα Λαζοπούλου ήρθε αντιμέτωπη με τον καρκίνο και για περίπου τρία χρόνια έδωσε τη δική της μάχη με την ασθένεια. Όλο αυτό το διάστημα η περιπέτεια της υγείας της παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό μακριά από τη δημοσιότητα. Στο πλευρό της βρίσκονταν ο Λάκης Λαζόπουλος, η κόρη τους Μαριέλλη, συγγενείς και στενοί φίλοι. Η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε και, παρά τις προσπάθειες των γιατρών στο νοσοκομείο «Υγεία», η Τασούλα έφυγε από τη ζωή το βράδυ της 22ας Αυγούστου 2019, σε ηλικία 60 ετών, έπειτα από την τριετή μάχη της με τον καρκίνο.

Ήταν μια απώλεια που άλλαξε βαθιά τον Λάκη Λαζόπουλο. Αργότερα, μέσα από το βιβλίο του, θα επέστρεφε ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές της ασθένειας, στη μετάσταση και στις τελευταίες ημέρες στο νοσοκομείο, επιχειρώντας ουσιαστικά να καταγράψει όσα έζησαν μέχρι το τέλος. Μετά τον θάνατό της, η οικογένεια ζήτησε να γίνει σεβαστό το πένθος της και να μην υπάρξει δημοσιογραφική ή φωτογραφική κάλυψη των τελετών. Σύμφωνα με την επιθυμία της ίδιας της Τασούλας, η τελευταία της κατοικία θα ήταν στη γενέτειρά της, τη Δράμα. Εκεί πραγματοποιήθηκε η ταφή της, στο Β’ Κοιμητήριο της πόλης, όπου βρίσκονταν ήδη οι τάφοι της μητέρας, του πατέρα και του αδελφού της.

Ακόμη και ο τίτλος του βιβλίου που έγραψε ο Λάκης Λαζόπουλος κρύβει πίσω του μια ιστορία άμεσα συνδεδεμένη με την Τασούλα. Μετά τον θάνατό της, φίλες της υλοποίησαν μία επιθυμία που είχε εκφράσει η ίδια: τα φορέματά της να δοθούν σε γυναίκες που βρίσκονταν στις φυλακές Κορυδαλλού. Όταν ο Λάκης Λαζόπουλος έλαβε αργότερα ένα γράμμα σχετικά με τα ρούχα της, η εικόνα άλλων γυναικών να φορούν πλέον τα φορέματα της Τασούλας αποτέλεσε την έμπνευση για τον τίτλο «Άλλες γυναίκες φοράνε τα φουστάνια σου».

Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2021, δύο χρόνια μετά τον θάνατό της. Ήταν ένας τρόπος να ξανασυναντήσει, μέσα από τις αναμνήσεις και τα γράμματα, τη γυναίκα που είχε γνωρίσει όταν ήταν ακόμη ένας νεαρός φοιτητής της Νομικής. Επτά χρόνια μετά την απώλειά της, η Τασούλα εξακολουθεί να υπάρχει έντονα στον τρόπο με τον οποίο ο Λάκης Λαζόπουλος μιλά για τη ζωή του. Και ίσως αυτό εξηγεί καλύτερα τη χθεσινή του φράση: «Ήθελα να δώσω στη γυναίκα μου μια θέση μέσα στη δική μου ιστορία». Γιατί πίσω από τον Λάκη Λαζόπουλο που γνώρισε το κοινό, υπήρχε για δεκαετίες και μια γυναίκα που επέλεξε ακριβώς το αντίθετο: να βρίσκεται εκεί χωρίς να φαίνεται. Και επτά χρόνια μετά τον θάνατό της, εκείνος εξακολουθεί να φροντίζει ώστε η Τασούλα του να μην γίνει ποτέ πραγματικά «αόρατη».