Guardian: Φθινοπωρινό οδοιπορικό στην Πελοπόννησο αποκαλύπτει μια Ελλάδα για όλες τις εποχές

Ένα φθινοπωρινό οδοιπορικό στη βαθιά νότια Πελοπόννησο, μέσα από τη Λακωνία, τη Μάνη και τη Μεσσηνία, παρουσιάζει μια διαφορετική Ελλάδα, με βυζαντινά χωριά, άδειες παραλίες και ταβέρνες γεμάτες ντόπιους, όπως γράφει ο Guardian. Ο αρθρογράφος περιγράφει το ταξίδι του με αφετηρία την Καλαμάτα ως μια επιστροφή στις πελοποννησιακές ρίζες της οικογένειάς του.

Το φθινόπωρο, σημειώνει, το τοπίο δεν θυμίζει τις λευκές και γαλάζιες Κυκλάδες: κοιλάδες με πεύκα και αγριολούλουδα, πέτρινα σπίτια και χωριά που γιορτάζουν τη συγκομιδή κρασιού, πορτοκαλιών, κάστανων, σύκων και ελιών. Με θερμοκρασίες γύρω στους 25 βαθμούς Κελσίου, ο καιρός προσφέρεται τόσο για πεζοπορία όσο και για κολύμπι.

Από τον Μυστρά και τη Σπάρτη στη Μονεμβασιά

Στον δρόμο προς τη Μονεμβασιά, η διαδρομή περνά από το ορεινό πέρασμα του Ταΰγετου και τον Μυστρά. Ο αρθρογράφος επισκέφθηκε το Παλάτι των Παλαιολόγων και τα παρεκκλήσια του, προτού κατέβει στο Παρόρι για να δοκιμάσει σύγκλινο και μαγειρεμένες μπάμιες σε τοπική ταβέρνα.

Στη Σπάρτη, κάτω από τον Ταΰγετο, είδε τα ερείπια της ακρόπολης και της αγοράς, καθώς και το άγαλμα του Λεωνίδα, στραμμένο προς τη σύγχρονη πόλη. Η σύνδεση της περιοχής με την αρχαία κληρονομιά παραμένει έντονη, ενώ στη Μονεμβασιά, σύμφωνα με την παράδοση, επίσκοπος οδήγησε τον πληθυσμό στον βράχο το 600 μ.Χ. για να προστατευτεί από εισβολείς.

Μέσα στα τείχη της Μονεμβασιάς, ο επισκέπτης περιηγήθηκε σε στενά σοκάκια και μεσαιωνικές ορθόδοξες εκκλησίες, με ίχνη και από το βενετσιάνικο εμπόριο. Το γλυκό, ενισχυμένο κρασί μαλβάζια ήταν κάποτε περιζήτητο εξαγώγιμο προϊόν. Έπειτα, έκανε παράκαμψη προς τις αμμουδιές της Ελαφονήσου, στην οποία φτάνει κανείς με δεκάλεπτο φέρι από την Πούντα. Η παραλία του Σίμου ήταν σχεδόν έρημη εκτός σεζόν.

Πέτρινοι πύργοι και παραθαλάσσια χωριά στη Μάνη

Στη Μάνη, ο αρθρογράφος περιγράφει μια περιοχή με έντονη τοπική ταυτότητα και ορεινά χωριά με πέτρινους πύργους. Οι μανιάτικες οικογένειες τους κατασκεύασαν για προστασία σε περιόδους βεντέτας ή συγκρούσεων με τους Οθωμανούς· ορισμένα χωριά έχουν πλέον ερημώσει, ενώ άλλα λειτουργούν ως ξενώνες.

Ως βάση επέλεξε το Γερολιμένα, από όπου εξερεύνησε τις δύο ακτές και περπάτησε ως τον φάρο στο ακρωτήριο Ταίναρο, το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής Ελλάδας. Τα νερά ήταν τόσο καθαρά, γράφει, που τα σκάφη έμοιαζαν να αιωρούνται. Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Ακρογιάλι, κ. Θεοδωρακάκης, είπε ότι «η Μάνη αλλάζει με τον δικό της ρυθμό» και πως «δεν μπορούμε να κρυβόμαστε από τον κόσμο». Πρόσθεσε ότι πολλοί Έλληνες προτιμούν να την επισκέπτονται εκτός σεζόν, αλλά προειδοποίησε για τον βορειοανατολικό άνεμο.

Στην Αρεόπολη, ο ταξιδιώτης αγόρασε θαλασσινό αλάτι και άγρια ρίγανη, ενώ επισκέφθηκε επίσης το Λιμένι και την Καρδαμύλη, που συνδέεται με τον Βρετανό συγγραφέα Πάτρικ Λι Φέρμορ. Αναζητώντας τα μοιρολόγια της Μάνης, γνώρισε την ογδοντάχρονη Καίτη Μπραΐμη, η οποία δέχτηκε να τραγουδήσει σε ένα μικρό εκκλησάκι. «Κατά κάποιον τρόπο, δεν είναι πια τόσο απαραίτητα», είπε, «δεν υπάρχουν πια βεντέτες».

Γιορτές και υπαίθριες δραστηριότητες στη Μεσσηνία

Αφήνοντας τη Μάνη, ο αρθρογράφος πέρασε ξανά από την Καλαμάτα και συνέχισε δυτικά προς την Πύλο. Στη Μεσσηνία, είδε οικογενειακά γλέντια με κλαρίνα, όπου συγγενείς πιάνονταν σε κύκλους και χόρευαν καλαματιανό. Βόρεια της Πύλου βρίσκεται και το μυκηναϊκό ανάκτορο του Νέστορα.

Μια παράκαμψη τον οδήγησε στους καταρράκτες του Πολυλιμνίου, όπου κολύμπησε σε καθαρές φυσικές λίμνες μέσα στα πεύκα. Η περιοχή, αναφέρει, προσφέρει επίσης παραλίες όπως η Τσαπί, καθώς και ευκαιρίες για φαράγγια, ποδηλασία και καγιάκ.

Το ταξίδι ολοκληρώθηκε στην Πύλο, περίπου μία ώρα από την αφετηρία στην Καλαμάτα. Σε ένα καφενείο, οι θαμώνες παρακολουθούσαν την Ελλάδα να παίζει ποδόσφαιρο με τη Γερμανία και πανηγύρισαν τη νίκη. Ο αρθρογράφος καταλήγει ότι στα βουνά και στις ακτές της Μεσσηνίας, της Μάνης και της Λακωνίας ανακάλυψε μια αγροτική Ελλάδα που πίστευε πως χανόταν, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει: «μια Ελλάδα για όλες τις εποχές».