Πρίγκιπας Χάρι: «Έπεσα σε κατάθλιψη – Η ψυχοθεραπεία μού έδωσε την άδεια να πενθήσω»

Ο πρίγκιπας Χάρι μίλησε σε μια προσωπική εξομολόγηση για την εξαιρετικά δύσκολη φάση που πέρασε, όταν εγκαταστάθηκε στον Καναδά μαζί με τη Μέγκαν Μαρκλ και τον γιο τους, πρίγκιπα Άρτσι.

Όσα αποκάλυψε εντάσσονται στο νέο πρόγραμμα της εκπαιδευτικής πλατφόρμας MasterClass, το οποίο κάνει πρεμιέρα σήμερα, 8 Οκτωβρίου.

Ο 42χρονος δούκας του Σάσεξ αναφέρει πως, λίγες ημέρες αφότου έφτασε στον Καναδά στα τέλη του 2019, ένιωσε μια απότομη πτώση της αδρεναλίνης. Είχε προηγηθεί η πολυετής ζωή του σε συνθήκες που ο ίδιος χαρακτηρίζει ιδιαίτερα στρεσογόνες.

Ο Χάρι είπε: «Όταν βρέθηκα στον Καναδά, μακριά από το αγχωτικό περιβάλλον στο οποίο, απ’ ό,τι φαίνεται, το σώμα μου ήταν διαρκώς γεμάτο αδρεναλίνη, μέσα σε δύο ή τρεις ημέρες βίωσα αυτή την απότομη πτώση της αδρεναλίνης, κάτι που δεν μου είχε ξανασυμβεί».

Και συνέχισε: «Ήταν σαν να χρειαζόμουν το άγχος για να παράγεται η αδρεναλίνη που έκανε τον εγκέφαλό μου να λειτουργεί, γιατί είχα γίνει εντελώς ανίκανος να κάνω οτιδήποτε στο σπίτι».

Έπειτα, ο ίδιος πρόσθεσε:

«Στην πραγματικότητα, έπεσα σε κατάθλιψη για περίπου δύο εβδομάδες και ένιωθα ότι δεν μπορούσα να λειτουργήσω χωρίς αδρεναλίνη».

Το τέλος του 2019 το πέρασαν στον Καναδά ο Χάρι και η Μέγκαν μαζί με τον Άρτσι, που ήταν τότε βρέφος. Ο γιος τους είχε γεννηθεί τον Μάιο της ίδιας χρονιάς.

Τον Ιανουάριο του 2020, το ζευγάρι γνωστοποίησε ότι επιθυμούσε να αποσυρθεί από τα καθήκοντά του ως ανώτερα ενεργά μέλη της βρετανικής βασιλικής οικογένειας.

Όπως θυμάται ο Χάρι, η μετακίνηση είχε στόχο «να απομακρυνθούμε για λίγο από τα πάντα, απλώς και μόνο για να μπορέσουμε να σκεφτούμε».

Ο Χάρι περιέγραψε ακόμη ότι στις βασιλικές εμφανίσεις, όταν φορούσε πουκάμισο και γραβάτα, είχε συχνά την αίσθηση πως κάποιος τον έπνιγε ή τον στραγγάλιζε.

Περιγράφοντας συναισθήματα που κρατούσε μέσα του για «15 ή 20 χρόνια», είπε: «Θα πίστευε κανείς ότι είχα την καλύτερη δυνατή βοήθεια στον κόσμο. Είμαι πρίγκιπας, για όνομα του Θεού, αλλά εξακολουθούσα να πενθώ και δεν είχα πού να διοχετεύσω αυτά τα συναισθήματα».

Αποκάλυψε πως η ψυχοθεραπεία τον βοήθησε. Παράλληλα, αναφέρθηκε στη συγκλονιστική εμπειρία που είχε όταν ψεκάστηκε με το άρωμα της μητέρας του: ξεχασμένες μνήμες και συναισθήματα ήρθαν απότομα ξανά στην επιφάνεια.

Το άρωμα της Νταϊάνας και το πένθος του Χάρι

Ο Χάρι είπε ότι δεν έκλαψε για σχεδόν 20 χρόνια από τον θάνατο της μητέρας του, την οποία σκέφτεται «σχεδόν κάθε βράδυ και τα περισσότερα πρωινά». Ψυχοθεραπευτής τού πρότεινε να εντοπίσει το άρωμά της, αφού είχε ξεχάσει τον ήχο της φωνής και του γέλιου της. Κατά τη δήλωσή του, αυτή η διαδικασία επηρέασε καθοριστικά τόσο τον ίδιο όσο και τον τρόπο που βίωνε το πένθος, σύμφωνα με την Daily Mail.

«Όταν ψεκάστηκα με το άρωμα της μητέρας μου, ήταν σχεδόν σαν να γκρεμίζονταν κάποια τούβλα από έναν τοίχο, ώστε να μπορέσω να δω μέσα από αυτόν και να αρχίσουν να επιστρέφουν αναμνήσεις και εμπειρίες», είπε. «Ήταν σαν να μεταφέρθηκα σε μια άλλη εποχή. Ξεκλείδωσε όλα όσα ήταν κλειδωμένα μέσα μου» το άρωμα.

Ο Χάρι ανέφερε: «Ό,τι κάνω, οτιδήποτε στο οποίο αφιερώνω την ενέργειά μου, ελπίζω να κάνει τη μητέρα μου περήφανη. Προσπαθώντας να συνεχίσω και να προστατεύσω την κληρονομιά της, αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει ήταν ότι το έργο προς το οποίο ένιωθα να με τραβάει ήταν τόσο παρόμοιο με εκείνο που έκανε η ίδια».

«Δεν έκλαψα όταν μου είπαν ότι πέθανε η μητέρα μου. Έκλαψα μόνο στην ταφή της και μετά δεν ξαναέκλαψα για σχεδόν δύο δεκαετίες. Ήμουν πεπεισμένος ότι αυτό ήταν δύναμη, αλλά δεν ήταν. Ήταν ένα 12χρονο αγόρι που δεν είχε την άδεια να καταρρεύσει και δεν είχε κανέναν οδηγό για το πώς να θεραπεύσει τις πληγές του. Είχα περάσει τόσο μεγάλο διάστημα συναισθηματικά μουδιασμένος, επειδή ένιωθα ότι θα την πρόδιδα και θα ήμουν ένοχος αν επέτρεπα στον εαυτό μου να είναι ευτυχισμένος χωρίς εκείνη. Ένιωθα ότι έπρεπε να παραμένω λυπημένος και συναισθηματικά κλειστός για να αποδεικνύω ότι μου έλειπε», είπε ο Χάρι.

Σύμφωνα με τον Χάρι, η ψυχοθεραπεία τού πρόσφερε τελικά «την άδεια να πενθήσει». Όπως ανέφερε: «Το να κάθεσαι σε ένα δωμάτιο με έναν εντελώς άγνωστο άνθρωπο και να έχεις την αυτοπεποίθηση και την εμπιστοσύνη να ανοιχτείς».