Αλίκη Διπλαράκου: η πρώτη Ελληνίδα Μις Ευρώπη και η παραβίαση του άβατου του Αγίου Όρους

Η Αλίκη Διπλαράκου γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 28 Αυγούστου 1912, από Μανιάτες γονείς.

Η ομορφιά της αποθεώθηκε από τον ελληνικό και τον διεθνή Τύπο, όμως τα σχόλια δεν έμεναν μόνο στην εμφάνιση.

Ήταν καλλιεργημένη αριστοκράτισσα της εποχής, μετέτρεψε τα καλλιστεία σε εθνική υπόθεση και έσπασε το άβατο του Αγίου Όρους.

Μεγάλωσε με τις αδελφές της Νάντα, Χριστίνα και Εντμέ σε αυστηρό περιβάλλον που ακολουθούσε τα πρότυπα της αριστοκρατίας.

Ο πατέρας της ήταν δικηγόρος. Το πραγματικό οικογενειακό επώνυμο ήταν Βαβούλη, αλλά για οικογενειακούς λόγους χρησιμοποιούσε το επώνυμο της μητέρας της.

Η συμμετοχή στα καλλιστεία ήρθε σχεδόν τυχαία. Όπως είχε πει η ίδια, ενώ βρισκόταν στο τσάι της βρετανικής πρεσβείας με τη μητέρα της, κάποιος πρότεινε επίσκεψη στο θέατρο «Ολύμπια» της οδού Ακαδημίας.

Εκεί άκουσε μέλος της κριτικής επιτροπής να φωνάζει το όνομά της: Γνωστός την είχε δηλώσει εν αγνοία της. Αρνήθηκε.

Σε συνέντευξή της στους Times του Λονδίνου ανέφερε ότι παρενέβη ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αλέξανδρος Ζαΐμης, που παρακολουθούσε τον διαγωνισμό.

Της είπε ότι η συμμετοχή της ήταν εθνική υπόθεση.Πείστηκε. Αντίπαλός της ήταν η Θεσσαλονικιά Ρωξάνη Στεργίου.

Η 18χρονη κέρδισε ομόφωνα τον τίτλο «Μις Ελλάς». Στην κριτική επιτροπή συμμετείχε και ο ζωγράφος Κωνσταντίνος Παρθένης.Το ότι προερχόταν από «πολύ καλή οικογένεια» συνέβαλε στην απενοχοποίηση του θεσμού.

Μέχρι τότε η συμμετοχή θεωρούνταν συχνά «ατιμωτική». Ο ιστορικός Γιάννης Καιροφύλας έγραφε: «Ο θρίαμβος της Αλίκης Διπλαράκου έσπασε τον πάγο ανάμεσα στην αστική τάξη και στον θεσμό της ομορφιάς, επειδή η νεαρή Αλίκη ήταν από πολύ καλή οικογένεια».Λίγες ημέρες αργότερα εκπροσώπησε την Ελλάδα στον διαγωνισμό «Μις Ευρώπη».

Οι Μανιάτες συγγενείς της θεωρούσαν τη συμμετοχή προσβλητική. Στις 6 (κατ’ άλλους 8) Φεβρουαρίου 1930, στο Παρίσι, αναδείχθηκε «Μις Ευρώπη».

Η «Καθημερινή» έγραψε την επομένη ότι κέρδισε «εις τον στίβον των διεθνών καλλιστείων» και περιέγραψε:

«Η κορμοστασιά της είναι συγχρόνως αθλητική και χαρίεσσα. Είναι υψηλή με μακράν καστανήν κόμη, με καθαρόν μελαχροινόν χρώμα, με μάτια καστανόμαυρα…».

Επέστρεψε στον Πειραιά με το πλοίο «Ασπασία». Στην «Ακρόπολις» είπε στον Ε. Θωμόπουλο ότι οι τελωνειακοί ζήτησαν δασμούς 200.000 δραχμών για δώρα και τουαλέτες.

Ο δημοσιογράφος χαρακτήρισε τον ενθουσιασμό της «παιδικό, ανυπόκριτο και ασυγκράτητο» και σημείωσε την απουσία αντιπροσώπων του Αθηναϊκού Δημοσιογραφικού Σωματείου, του Δήμου και του Κράτους.

Αποζημιώθηκε «με το παραπάνω από τον λαϊκό ενθουσιασμό. Χαλά ο κόσμος από τα χειροκροτήματα και τις ζητωκραυγές στην προκυμαία».

Στις 9 Ιουνίου χιλιάδες συνωστίστηκαν στην οδό Ερμού.Τον Οκτώβριο του 1930, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, κατέλαβε τη δεύτερη θέση στη «Μις Υφήλιος», πίσω από τη Μις Βραζιλία Γιολάντα Περέιρα. Δοκίμασε το θέατρο ως Ωκεανίδα στον «Προμηθέα», ύστερα από επιλογή του Άγγελου Σικελιανού. Τελικά την κέρδισαν οι διαλέξεις.

Μιλούσε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και περιόδευσε στις ΗΠΑ για τον αρχαίο και τον νεότερο ελληνικό πολιτισμό.

Τον Μάιο του 1930, στη θαλαμηγό του μνηστήρα της Μωράν, στα ανοιχτά της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου, μεταμφιέστηκε σε ναύτη και παραβίασε το άβατο. Η πράξη αποκηρύχθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Αργότερα, βαριά άρρωστη σε σανατόριο στο Νταβός, έστειλε επιστολή μετάνοιας στην Ιερά Κοινότητα και 5.000 δραχμές για λειτουργίες.

Το περιοδικό Time αναφέρθηκε στο συμβάν στις 13 Ιουλίου 1953.Η επιστολή έλεγε:

«Σεβάσμιοι Πατέρες, σας εξομολογούμαι ολοψύχως το σφάλμα που διέπραξα τον περασμένον Μάϊον εις την Μονήν Βατοπαιδίου.

Έφθασα εκεί δια πλοίου του μνηστήρος μου κ. Μωράν, και συνέπεσε να είναι αγκυροβολημένα εκεί και τα θωρηκτά Λήμνος και Κιλκίς, οπότε ο πονηρός μοι ενέβαλε την σκέψην να ανέλθω εις την Μονήν καίτοι εγνώριζα, ότι απαγορεύετο.

Και δανεισθείσα ναυτικήν στολήν εισήλθον μετά του μνηστήρος μου και περιήλθον εκκλησίας και άλλα μέρη ως ναύτης, χωρίς να με γνωρίσει κανείς…Έκτοτε Πατέρες μου έχασα την υγείαν μου και κατήντησα εδώ εις τα σανατόρια της Ελβετίας δια την σωτηρίαν μου, και δυστυχώς δεν βλέπω βελτίωσιν.Εγνώρισα όμως και το πιστεύω ακράδαντα, ότι είναι τιμωρία εκ μέρους της Παναγίας προς την οποίαν ησέβησα, δεν έπρεπε εγώ μορφωμένη κοπέλα να κάμω αυτό που έκαμα, και μετανοώ, τώρα, παρακαλώντας την Παναγία μου να με συγχωρέσει.Παρακαλέσατε και σεις άγιοι Πατέρες. Προς τούτο, δεχθείτε δε και 5.000 δραχμές, ίνα κάμετε λειτουργίας και παρακλήσεις δια την υγείαν μου».

Παντρεύτηκε δύο φορές. Το 1932 τον Paul-Louis Weiller, Γάλλο αεροπόρο και διευθυντή του ομίλου Gnome et Rhône. Καλεσμένοι ήταν ο Paul Morand, ο Paul Valéry και ο Philippe Berthelot. Απέκτησαν τον Paul-Annick Weiller, πατέρα της πριγκίπισσας Sibilla του Λουξεμβούργου.

Το 1945 παντρεύτηκε τον Σερ John Wriothesley Russell, Βρετανό διπλωμάτη και πρέσβη στην Αιθιοπία, τη Βραζιλία και την Ισπανία. Απέκτησαν τη Γεωργιάνα-Αλεξάνδρα και τον Αλεξάντερ-Τσαρλς-Τόμας. Ως απόγονος του 6ου Δούκα του Μπέντφορντ, ο Russell της έδωσε τον τίτλο της «Λαίδης».Έφυγε από τη ζωή στις 30 Οκτωβρίου 2002, σε ηλικία 90 ετών.

Η κηδεία έγινε στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο.