Επέζησαν από τον σεισμό στη Βενεζουέλα και τους «ξαναχτύπησε» ο σεισμός της Κολομβίας

Μια απίστευτη περιπέτεια έζησαν δύο αδέλφια από τη Βενεζουέλα, που μέσα σε μόλις 47 ημέρες, βρέθηκαν αντιμέτωπα με δύο ισχυρούς σεισμούς σε δύο διαφορετικές χώρες.

Ο Winder Delfín, 17 ετών, και ο Deivi Delfín, 15 ετών, επέζησαν από τους ισχυρούς σεισμούς που έπληξαν τη Βενεζουέλα στις 24 Ιουνίου 2026. Η τραγωδία, όμως, ήταν τεράστια για την οικογένειά τους, καθώς κάτω από τα συντρίμμια του σπιτιού τους έχασαν τη μητέρα τους, τη γιαγιά τους και τον 10χρονο αδελφό τους.

Στις 24 Ιουνίου, δύο ισχυρές σεισμικές δονήσεις μεγέθους 7,2 και 7,5 έπληξαν τη Βενεζουέλα. Η περιοχή της La Guaira, στις βόρειες ακτές της χώρας, ήταν από εκείνες που υπέστησαν τις μεγαλύτερες καταστροφές. Οι δύο έφηβοι δεν βρίσκονταν στο σπίτι, όταν άρχισε η καταστροφή. Είχαν πάει σε υδάτινο πάρκο. Καθώς επέστρεφαν, ένιωσαν τη γη να κινείται και, όπως περιέγραψαν, αγκαλιάστηκαν και έκλεισαν τα μάτια τους.

Όταν τα άνοιξαν, το κτίριο στο οποίο ζούσαν δεν ήταν πλέον όρθιο. Το σπίτι της οικογένειας βρισκόταν στον πρώτο όροφο ενός 12ώροφου κτιρίου εργατικών κατοικιών. Εκεί βρίσκονταν η μητέρα τους, Yusmani, 35 ετών, η γιαγιά τους Carmen, 69 ετών, και ο μικρότερος αδελφός τους Moissés, 10 ετών. Και οι τρεις εγκλωβίστηκαν κάτω από τόνους σκυροδέματος.

Από επιζώντες έγιναν διασώστες

Το πρώτο βράδυ ο Winder και ο Deivi δεν έψαχναν ακόμη τους δικούς τους ανθρώπους. Όπως και άλλοι κάτοικοι της περιοχής, προσπάθησαν να βοηθήσουν όσους είχαν εγκλωβιστεί και μπορούσαν ακόμη να σωθούν. Ύστερα άρχισε η δική τους αναζήτηση. Μαζί με τον πατέρα τους, Deivid Delfín, 44 ετών, τον πατριό τους Giovanni Berroterán, 50 ετών, συγγενείς και εθελοντές, άρχισαν να ανοίγουν περάσματα μέσα στα συντρίμμια. Δεν είχαν στη διάθεσή τους τον εξοπλισμό μιας οργανωμένης ομάδας διάσωσης. Χρησιμοποίησαν ό,τι μπορούσαν, φτυάρια, αξίνες, βαριοπούλες, πριόνια, κομπρεσέρ, ακόμη και ένα μαχαίρι κουζίνας.

Τα παιδιά κινούνταν μέσα σε στενά περάσματα, στα οποία οι μεγαλύτεροι άνδρες δυσκολεύονταν να μπουν. Για αυτό και άνθρωποι που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις διάσωσης αποκαλούσαν αυτούς τους νεαρούς, «τυφλοπόντικες», επειδή έμπαιναν σε μικρά τούνελ κάτω από τα συντρίμμια, συχνά με τη βοήθεια κινητών τηλεφώνων και φακών κεφαλής.

Ο Deivi, μόλις 15 ετών, κάποια στιγμή είπε μια φράση που αποτυπώνει το βάρος που είχε πέσει πάνω του: «Δεν είμαι πια παιδί». Το κτίριο που έμεναν είχε καταρρεύσει, σχεδόν όροφο πάνω στον όροφο. Για περίπου τρεις εβδομάδες η οικογένεια προσπαθούσε να εντοπίσει το διαμέρισμά της. Άνοιξαν διαφορετικά περάσματα στα συντρίμμια, αναζητώντας το διαμέρισμα 107. Η δουλειά ήταν εξαντλητική και επικίνδυνη. Κάθε κομμάτι σκυροδέματος που αφαιρούνταν μπορούσε να μετακινήσει άλλα τμήματα του κατεστραμμένου κτιρίου. Την 24η ημέρα της αναζήτησης, ο Deivi κατάφερε να ανοίξει ένα νέο πέρασμα, που έφτασε στο σαλόνι του διαμερίσματος. Μέσα στα χαλάσματα εντόπισαν προσωπικά αντικείμενα του μικρού αδελφού τους, ανάμεσά τους το σορτσάκι του και ένα μικρό λευκό μπλουζάκι. Όμως η οικογένεια δεν σταμάτησε.

Την 25η ημέρα, ο Winder, μέσα σε ένα από τα στενά τούνελ που είχε ανοίξει μαζί με τους υπόλοιπους, είδε κάτι που αναγνώρισε αμέσως. Ήταν το λουλουδάτο φόρεμα της γιαγιάς του, της Carmen. Ο 17χρονος κατάλαβε ότι είχε φτάσει στο σημείο, όπου βρίσκονταν οι δικοί του άνθρωποι. Εθελοντές κατέβηκαν στο στενό πέρασμα με προστατευτικό εξοπλισμό και κατάφεραν να ανασύρουν τη σορό της 69χρονης. Η οικογένεια συγκεντρώθηκε γύρω από τα συντρίμμια και ένας εθελοντής προσευχήθηκε για εκείνη. Όμως υπήρχαν ακόμη δύο άνθρωποι μέσα. Η μητέρα και ο μικρός αδελφός των δύο αγοριών.

Η αναζήτηση συνεχίστηκε για ακόμη μία ημέρα. Τελικά, η Yusmani και ο 10χρονος Moissés εντοπίστηκαν στην περιοχή όπου βρισκόταν η κουζίνα του διαμερίσματος. Η στιγμή ήταν συντριπτική για τον πατέρα των παιδιών, ο οποίος κατέρρευσε και λιποθύμησε πριν από την απομάκρυνση των σορών. Ο Winder, όμως, συνέχισε να βοηθά. Η οικογένεια είχε καταφέρει να βρει τους τρεις ανθρώπους που αναζητούσε επί 26 ημέρες. Δεν μπορούσε να τους σώσει. Μπορούσε, όμως, να τους βγάλει από τα ερείπια και να τους αποχαιρετήσει.

Μετά την καταστροφή, οι δύο έφηβοι έφυγαν μαζί με τον πατέρα τους και εγκαταστάθηκαν στην Κάλι της Κολομβίας, ελπίζοντας να κάνουν μια νέα αρχή. Όμως η μοίρα τούς επιφύλασσε ακόμη μία τρομακτική εμπειρία.

Στις 10 Αυγούστου 2026, ισχυρός σεισμός μεγέθους 7,4 Ρίχτερ έπληξε τη δυτική Κολομβία, αυτή τη φορά. Η δόνηση έγινε αισθητή και στην Κάλι, όπου βρίσκονταν πλέον τα δύο αδέλφια. Για δεύτερη φορά μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες, ένιωσαν τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια τους. Κατάφεραν όμως να βγουν εγκαίρως από το σπίτι και να παραμείνουν ασφαλείς.

Η ιστορία των δύο αδελφών είναι συγκλονιστική, όχι μόνο επειδή επέζησαν από δύο μεγάλους σεισμούς, αλλά και επειδή χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν τη δεύτερη καταστροφή, έχοντας ήδη χάσει τρία μέλη της οικογένειάς τους.

Μέσα σε μόλις 47 ημέρες, ο Winder και ο Deivi είδαν τη ζωή τους να αλλάζει δύο φορές. Και τις δύο φορές, κατάφεραν να επιβιώσουν.

^{photo: ΑΠΕ-ΜΠΕ-EPA-EFE}