Άννα Κουρουπού: «Κι εμείς φάγαμε ξύλο μικροί. Τι πάθαμε;»
Η Άννα Κουρουπού απαντά στο περιστατικό στην Αιγιάλεια, απορρίπτοντας το επιχείρημα «κι εμείς φάγαμε ξύλο» μετά το χαστούκι σε 6χρονο παιδί.
Με αφορμή το περιστατικό στην Αιγιάλεια, όπου μητέρα χαστούκισε το 6χρονο παιδί της σε παραλία, η Άννα Κουρουπού απάντησε αιχμηρά στη λογική του «κι εμείς φάγαμε ξύλο και δεν πάθαμε τίποτα», τονίζοντας ότι η παιδική βία αφήνει βαθιά αποτυπώματα και δεν μπορεί να θεωρείται μέσο διαπαιδαγώγησης. Παράλληλα, υπογράμμισε πως το παιδί δεν είναι ιδιοκτησία του γονέα αλλά ξεχωριστός άνθρωπος με δικαιώματα, ενώ συνεχάρη τη γυναίκα που ειδοποίησε τις Αρχές, λέγοντας πως στάθηκε απέναντι στη βία και προστάτευσε το παιδί.
Πιο αναλυτικά
Με αφορμή το περιστατικό στην Αιγιάλεια, όπου μια μητέρα χαστούκισε το 6χρονο παιδί της σε παραλία και οι Αρχές παρενέβησαν, η γνωστή τρανς ακτιβίστρια, συγγραφέας, αρθρογράφος και καλλιτέχνις Άννα Κουρουπού πήρε θέση απέναντι στη φράση «κι εμείς φάγαμε ξύλο και δεν πάθαμε τίποτα». Η ίδια, μέσα από ανάρτησή της στο Instagram, έδωσε μια ιδιαίτερα αιχμηρή απάντηση, εξηγώντας πως η βία που μπορεί να έχει βιώσει κάποιος ως παιδί δεν παύει να αφήνει αποτύπωμα, ακόμη κι αν δεν είναι πάντα άμεσα ορατό.
Όπως σημείωσε, η βία μπορεί να γίνει μέρος της καθημερινότητας ενός παιδιού και να το ακολουθήσει και στην ενήλικη ζωή. Η Άννα Κουρουπού διευκρίνισε, ωστόσο, πως δεν σημαίνει ότι κάθε παιδί που έχει υποστεί κακοποίηση θα γίνει απαραίτητα βίαιος ενήλικας. Στη συνέχεια, στράφηκε εναντίον της λογικής «δικό μου είναι το παιδί, ό,τι θέλω το κάνω», υπογραμμίζοντας ότι το παιδί δεν αποτελεί ιδιοκτησία του γονέα. Κλείνοντας, η Άννα Κουρουπού έδωσε συγχαρητήρια στη γυναίκα που είδε το περιστατικό στην παραλία και ενημέρωσε τις Αρχές.
Αναλυτικά όσα έγραψε η Άννα Κουρουπού
«Κι εμείς φάγαμε ξύλο μικροί. Τι πάθαμε;» Πάθαμε. Μάθαμε ότι το χέρι που αγαπά μπορεί και να χτυπά. Ότι ο φόβος λέγεται «σεβασμός», η ταπείνωση «διαπαιδαγώγηση» και η βία «για το καλό σου». Την κάναμε κομμάτι της καθημερινότητας και, μεγαλώνοντας, αρκετοί την πήραμε μαζί μας: στις σχέσεις μας, στις φωνές μας, στον τρόπο που επιβάλλουμε τη θέληση μας.
Άλλοι τη στρέψαμε προς τους γύρω μας, άλλοι προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Κι άλλοι περάσαμε μια ολόκληρη ζωή προσπαθώντας να ξεμάθουμε όσα μας δίδαξε ένα χέρι. Δεν γίνονται όλα τα κακοποιημένα παιδιά βίαιοι ενήλικες. Όμως κάθε χτύπημα διδάσκει σε ένα παιδί πως ο ισχυρότερος έχει δικαίωμα πάνω στο σώμα του πιο αδύναμου. Κι αυτό το μάθημα δεν τελειώνει μαζί με το κοκκίνισμα στο μάγουλο. Η βία έχει αλυσιδωτή αντίδραση.
Και σταματήστε επιτέλους το κτηνώδες «δικό μου είναι το παιδί, ό,τι θέλω το κάνω». Το παιδί σου δεν είναι ιδιοκτησία σου. Δεν είναι έπιπλο, κατοικίδιο ή προέκταση του εγωισμού σου. Είναι ξεχωριστός άνθρωπος, με σώμα, φόβους, όρια, επιθυμίες και δικαιώματα. Εσύ ανέλαβες να το προστατεύεις, όχι να το εξουσιάζεις. Το πιο παράλογο; Πολλοί από εκείνους που φωνάζουν «δικό μου είναι» δηλώνουν φανατικά κατά των αμβλώσεων και εξοργίζονται με το my body, my choice.
Από την πρώτη εβδομάδα της κύησης, λένε, υπάρχει ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος και η γυναίκα που τον κυοφορεί δεν δικαιούται να αποφασίζει γι’ αυτόν. Μόλις όμως γεννηθεί, ο «ολοκληρωμένος άνθρωπος» μετατρέπεται ξαφνικά σε γονεϊκή περιουσία που μπορείς να χαστουκίζεις για να «στρώσει». Τελικά, το παιδί έχει δικαιώματα μόνο όσο μπορούν να τα χρησιμοποιούν για να ελέγχουν το σώμα μιας γυναίκας. Μετά τη γέννηση, ας βγάλει μόνο του άκρη με το χέρι του γονιού.
Και στη γυναίκα που είδε το χτύπημα στην παραλία και κάλεσε την Αστυνομία, ένα μεγάλο μπράβο. Δεν «ανακατεύτηκε σε ξένη οικογένεια». Στάθηκε ανάμεσα σε ένα παιδί και στο χέρι που το χτυπούσε. Μπροστά στη βία κατά ενός παιδιού, όποιος κοιτάζει αλλού δεν κρατά ουδέτερη στάση. Κρατά τσίλιες στον ενήλικο», έγραψε χαρακτηριστικά η Άννα Κουρουπού.
// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.