Αύγουστος 1518: Η εφιαλτική επιδημία του Στρασβούργου που σκότωσε εκατοντάδες
Στα μέσα Ιουλίου 1518, η Frau Troffea άρχισε να χορεύει ασταμάτητα στο Στρασβούργο, πυροδοτώντας μανία που έφτασε σε άλλα 34 άτομα.
Το καλοκαίρι του 1518 στο Στρασβούργο ξέσπασε ένα από τα πιο παράξενα και τραγικά φαινόμενα της ιστορίας, όταν μια γυναίκα άρχισε να χορεύει ασταμάτητα και σύντομα ακολούθησαν εκατοντάδες άλλοι, πολλοί από τους οποίους κατέρρευσαν ή πέθαναν από εξάντληση. Οι αρχές της εποχής, αντί να σταματήσουν το φαινόμενο, πίστεψαν ότι ο χορός ήταν η θεραπεία και το ενίσχυσαν, ενώ σήμερα οι ειδικοί το αποδίδουν κυρίως σε μαζική ψυχογενή νόσο λόγω λιμού, φτώχειας και φόβου, με μια δεύτερη πιθανή εξήγηση να είναι η δηλητηρίαση από μύκητα στη σίκαλη.
Πιο αναλυτικά
Όλα ξεκίνησαν στα μέσα Ιουλίου του 1518, όταν μια γυναίκα ονόματι Frau Troffea βγήκε ξαφνικά στον δρόμο του Στρασβούργου και άρχισε να χορεύει έξαλλα, χωρίς καμία μουσική.
Χόρευε ασταμάτητα για τέσσερις έως έξι ημέρες. Μέσα σε μία μόλις εβδομάδα, η «μανία» είχε μεταδοθεί σε άλλα 34 άτομα. Μέχρι το τέλος Αυγούστου, ο αριθμός όσων χόρευαν ανεξέλεγκτα είχε φτάσει τους 400.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν χόρευαν από χαρά. Ούρλιαζαν, παρακαλούσαν για βοήθεια, ματώναν τα πόδια τους στο λιθόστρωτο, κι όμως το σώμα τους συνέχιζε να συσπάται ασταμάτητα.
Πολλοί κατέρρεαν και πέθαιναν από ανακοπή καρδιάς, εγκεφαλικά επεισόδια ή ολική εξάντληση.
Οι γιατροί και οι δημοτικοί άρχοντες της εποχής θεώρησαν ότι επρόκειτο για «θερμό αίμα» και ότι ο μόνος τρόπος θεραπείας ήταν να συνεχίσουν να χορεύουν μέχρι να εκτονωθούν.
Έστησαν λοιπόν εξέδρες στη μέση της πόλης, προσέλαβαν επαγγελματίες μουσικούς και πλήρωσαν ισχυρούς άνδρες να κρατούν όρθιους όσους κατέρρεαν, ώστε να μην σταματήσουν τον χορό. Το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθούν ακόμη περισσότερο οι θάνατοι.
Οι σύγχρονοι επιστήμονες και ιστορικοί καταλήγουν κυρίως σε δύο θεωρίες για το τι πραγματικά συνέβη.
Η επικρατέστερη είναι η Μαζική Ψυχογενής Νόσος (Mass Psychogenic Illness). Το Στρασβούργο του 1518 υπέφερε από λιμό, ακραία φτώχεια, ασθένειες όπως η σύφιλη και η ευλογιά, καθώς και από έντονο ψυχολογικό στρες.
Σε συνδυασμό με τις δεισιδαιμονίες της εποχής —πίστευαν ότι ο Άγιος Βίτος τους είχε καταραστεί— το συλλογικό τραύμα ξέσπασε ως μια ακραία, αλυσιδωτή ψυχωσική αντίδραση.
Η δεύτερη θεωρία αφορά δηλητηρίαση από ερυσίβη (Ergotism). Ο μύκητας Claviceps purpurea, που αναπτύσσεται στη σίκαλη, παράγει αλκαλοειδή παρόμοια με το LSD και μπορεί να προκαλέσει σπασμούς, παραισθήσεις και βίαιες ακούσιες κινήσεις. Πολλοί, ωστόσο, αμφισβητούν αυτή την εξήγηση, καθώς η ερυσίβη συνήθως διακόπτει την κυκλοφορία του αίματος στα άκρα προκαλώντας γάγγραινα, κάτι που θα καθιστούσε σχεδόν αδύνατο το να χορεύει κάποιος για μέρες.
Η επιδημία άρχισε τελικά να υποχωρεί τον Σεπτέμβριο, όταν οι αρχές μετέφεραν τους εναπομείναντες «χορευτές» σε ένα ορεινό ιερό αφιερωμένο στον Άγιο Βίτο. Εκεί τους φόρεσαν κόκκινα παπούτσια και τους ράντισαν με αγιασμό.
// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.