Πηνελόπη Πλάκα: ψυχοθεραπεία, συγχώρεση και η σκέψη που έκανε στα 16 της
Η ηθοποιός μίλησε για τα παιδικά της χρόνια, τη σχέση με τους γονείς της και τον καθοριστικό ρόλο της ψυχοθεραπείας στην εφηβεία της.
Η Πηνελόπη Πλάκα μίλησε με ειλικρίνεια για τα δύσκολα εφηβικά της χρόνια, όταν στα 16 της ήθελε απλώς να φύγει από το σπίτι και την πόλη όπου μεγάλωνε, επειδή ένιωθε πως οι γονείς της δεν την καταλάβαιναν. Η ηθοποιός αναφέρθηκε επίσης με νοσταλγία στα ανέμελα καλοκαίρια στο χωριό με τους παππούδες της, ενώ τόνισε πως η ψυχοθεραπεία τη βοήθησε να κατανοήσει καλύτερα το παρελθόν της και να συγχωρήσει τόσο τους γονείς της όσο και τον εαυτό της.
Πιο αναλυτικά
Μια ιδιαίτερα προσωπική πλευρά της ζωής της αποκάλυψε η Πηνελόπη Πλάκα, μιλώντας ανοιχτά για τα παιδικά της χρόνια, τη σχέση με τους γονείς της αλλά και τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε η ψυχοθεραπεία στη ζωή της. Η γνωστή ηθοποιός παραδέχτηκε ότι στην εφηβεία της ένιωθε πως δεν την καταλάβαιναν, ενώ το μοναδικό πράγμα που σκεφτόταν στα 16 της ήταν πώς θα καταφέρει να φύγει από την πόλη και το πατρικό της σπίτι.
Συγκεκριμένα, η ηθοποιός έδωσε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο ένθετο Enjoy, κάνοντας μια αναδρομή σε στιγμές που τη σημάδεψαν και συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς της.
Η ηθοποιός δεν δίστασε να μιλήσει με αφοπλιστική ειλικρίνεια για τα συναισθήματα που βίωνε ως έφηβη, για όσα την πίεζαν μέσα στο οικογενειακό της περιβάλλον, αλλά και για τη διαδρομή που χρειάστηκε να ακολουθήσει μέχρι να μπορέσει να κατανοήσει και τελικά να συγχωρήσει τόσο τους γονείς της όσο και τον ίδιο της τον εαυτό.
Πηνελόπη Πλάκα: Οι εικόνες από το χωριό που δεν ξεχνά
Πριν αναφερθεί στις δυσκολίες της εφηβείας της, η Πηνελόπη Πλάκα γύρισε τον χρόνο πίσω και μίλησε με ιδιαίτερη τρυφερότητα για τα χρόνια που περνούσε κοντά στους παππούδες της. Οι αναμνήσεις από τη Θεσσαλονίκη και το χωριό παραμένουν ζωντανές μέσα της, γεμάτες εικόνες ανεμελιάς, ελευθερίας και επαφής με τη φύση.
Η ίδια θυμάται τον εαυτό της με ματωμένα γόνατα από τις πτώσεις με το ποδήλατο, να περπατά ξυπόλυτη στα χωράφια, να πιάνει βατράχια και να ταΐζει μικρά κατσικάκια. Πρόκειται για εμπειρίες που σήμερα μοιάζουν μακρινές για πολλά παιδιά που μεγαλώνουν στις μεγαλουπόλεις, έχοντας διαφορετικά ερεθίσματα και περνώντας μεγάλο μέρος της ημέρας τους μπροστά σε κάποια οθόνη.
Στην ερώτηση για το τι κρατά σήμερα από τη Θεσσαλονίκη, το χωριό και τα χρόνια κατά τα οποία τη μεγάλωναν οι παππούδες της, η Πηνελόπη Πλάκα απάντησε: «Πολύ όμορφες εικόνες. Κλείνω τα μάτια μου και θυμάμαι τα σορτσάκια που φορούσα, τα ματωμένα μου γόνατα γιατί έπεφτα συνέχεια από το ποδήλατο, να γυρνάω ξυπόλυτη μέσα στα νερά στα χωράφια με τα ρύζια του παππού μου, τα νερόφιδα που έβλεπα, τα βατράχια που έπιανα, τα κατσικάκια που τάιζα με το μπιμπερό, τη γιαγιά μου να φωνάζει “είναι δύο η ώρα, μην κάθεσαι στον ήλιο”, τα γεμιστά κολοκυθάκια που μόλις έβγαιναν από τον φούρνο. Μπορώ να μιλάω ώρες για όλα αυτά.
Ξέρεις τι με στενοχωρεί; Ότι πολλά παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα στις πόλεις δύσκολα θα αποκτήσουν τέτοιες αναμνήσεις, γιατί περνούν αμέτρητες ώρες μπροστά σε μια οθόνη. Εγώ στάθηκα τυχερή. Μεγάλωνα στην πόλη με την οικογένεια μου αλλά οι παππούδες μου ζούσαν στο χωριό και ασχολούνταν με αγροτικές δουλειές. Έτσι έζησα αυτή την εμπειρία στο έπακρο. Θα ήθελα πολύ και το δικό μου παιδί να ζήσει κάτι αντίστοιχο. Μάλλον, όμως, αυτό δεν θα ‘ναι εύκολο».
Η αναφορά της στο ενδεχόμενο να αποκτήσει στο μέλλον το δικό της παιδί φανερώνει και την επιθυμία της να του προσφέρει ανάλογες εμπειρίες. Παρότι αναγνωρίζει ότι κάτι τέτοιο δεν θα είναι εύκολο στις σημερινές συνθήκες, η ίδια φαίνεται πως θεωρεί την επαφή με τη φύση και την ανεμελιά της επαρχίας ανεκτίμητα εφόδια για ένα παιδί.
«Ένιωθα ότι δεν με καταλάβαιναν»
Η συζήτηση οδηγήθηκε στη συνέχεια στη σχέση της με τους γονείς της και στον τρόπο με τον οποίο αυτή μεταβλήθηκε όσο η ίδια μεγάλωνε. Η Πηνελόπη Πλάκα εξήγησε ότι χρειάστηκε χρόνος, ωριμότητα και προσωπική δουλειά για να μπορέσει να αποκωδικοποιήσει ορισμένες συμπεριφορές που στο παρελθόν τη δυσκόλευαν.
Όπως συμβαίνει σε πολλές οικογένειες, η περίοδος της εφηβείας έφερε εντάσεις, πίεση και την αίσθηση πως οι δύο πλευρές δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν ουσιαστικά. Σε ηλικία μόλις 16 ετών, η ηθοποιός αισθανόταν εγκλωβισμένη και σκεφτόταν συνεχώς την απομάκρυνσή της από το σπίτι και την πόλη όπου μεγάλωνε.
Χρόνια αργότερα, όμως, κατάφερε να δει όσα είχαν συμβεί μέσα από μια εντελώς διαφορετική οπτική. Η ψυχοθεραπεία τη βοήθησε να αντιληφθεί όχι μόνο τις ανάγκες και τις αδυναμίες των γονιών της, αλλά και τα δικά της συναισθήματα εκείνης της περιόδου.
Στην ερώτηση αν μεγαλώνοντας αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε τους γονείς μας, απάντησε: «Ναι. Για κάποιους προς το καλύτερο και για άλλους προς το χειρότερο. Στη δική μου περίπτωση, μεγαλώνοντας κατάφερα να αποκωδικοποιήσω και, μέσα από την ψυχοθεραπεία, να τους συγχωρήσω. Υπήρχαν πράγματα που με πίεζαν και με ενοχλούσαν. Θυμάμαι πως, όταν ήμουν 16 ετών, το μόνο που σκεφτόμουν μέσα στο δωμάτιο μου ήταν πως θα φύγω από αυτή την πόλη, πως θα φύγω από αυτό το σπίτι. Με το μυαλό που είχα τότε ένιωθα ότι δεν με καταλάβαιναν.
Αργότερα κατάλαβα και εκείνους και εμένα. Συγχώρησα και τους γονείς μου και τον εαυτό μου. Γονείς είναι, μας αγαπούν. Όχι όλοι, βέβαια, βλέπουμε καθημερινά τι συμβαίνει γύρω μας. Στη δική μου περίπτωση, όμως, με λάτρευαν και εξακολουθούν να με λατρεύουν».
Η συγχώρεση που ήρθε μέσα από την ψυχοθεραπεία
Η εξομολόγηση της Πηνελόπης Πλάκα δείχνει πως η συγχώρεση δεν ήρθε αυτόματα, ούτε σήμαινε ότι όσα την είχαν πληγώσει ή πιέσει έπαψαν να έχουν σημασία. Αντιθέτως, αποτέλεσε το αποτέλεσμα μιας βαθύτερης διαδικασίας κατανόησης, κατά την οποία κατάφερε να εξετάσει το παρελθόν της χωρίς τον θυμό και την ένταση της εφηβικής ηλικίας.
Η ηθοποιός αναγνώρισε πως οι γονείς της την αγαπούσαν και εξακολουθούν να τη λατρεύουν, ενώ δεν παρέλειψε να ξεκαθαρίσει ότι αυτό δεν ισχύει για κάθε οικογένεια. Με τη συγκεκριμένη επισήμανση απέφυγε να εξιδανικεύσει άκριτα τον ρόλο των γονιών, αναγνωρίζοντας τις δύσκολες καταστάσεις που μπορεί να βιώνουν άλλα παιδιά.
Μέσα από τη δική της εμπειρία, πάντως, η Πηνελόπη Πλάκα φαίνεται πως κατάφερε να κάνει ειρήνη με το παρελθόν της. Δεν συγχώρησε μόνο τους ανθρώπους που ένιωθε ότι δεν την καταλάβαιναν, αλλά και τον εαυτό της για τις σκέψεις, τις αντιδράσεις και τα συναισθήματα που είχε ως έφηβη.
Η δημόσια αναφορά της στην ψυχοθεραπεία και στα οφέλη που αποκόμισε από αυτή αποτελεί μία από τις πιο προσωπικές και ουσιαστικές εξομολογήσεις της. Χωρίς να ωραιοποιεί τις δυσκολίες, μίλησε για τη διαδρομή από την πίεση και την ανάγκη φυγής μέχρι την κατανόηση, την αποδοχή και τη συγχώρεση.
// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.