Ένα νέο, ιδιαίτερα αιχμηρό δημόσιο ξέσπασμα έκανε η Σοφία Μουτίδου μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, ανεβάζοντας ένα story στο οποίο περιγράφει με έντονο ύφος την καθημερινότητα που, όπως λέει, βιώνει στη γειτονιά της στο κέντρο της Αθήνας.
Η ηθοποιός και παρουσιάστρια αναφέρθηκε σε εικόνες και συνθήκες που, σύμφωνα με την ίδια, σχετίζονται με τη συχνή παρουσία εξαρτημένων ατόμων στην περιοχή, αλλά και με φαινόμενα που επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητα των κατοίκων.
Σοφία Μουτίδου: Δεν είναι η πρώτη φορά που ξεσπάει για την κατάσταση στο κέντρο
Στο βίντεο που ανέβασε σημείωσε μεταξύ άλλων: «Είμαστε άραγε υποχρεωμένοι στο κέντρο να ζούμε στο μπαλκόνι μας με τη μυρωδιά του μπάφου, που γίνεται στο δρόμο έξω; Είναι νόμιμη η χρήση μπάφου σε δημόσιο χώρο; Μπορούμε να βγάλουμε τα μικρά μας παιδιά όσοι έχουνε, οι γείτονες τους παππούδες τους ή ακόμα κι εμείς που είμαστε νέοι και… ένα απίστευτο πράγμα, δεν μας αρέσει. Θα ταγκάρω και την Αστυνομία, την οποία φωνάζει όλη η γειτονιά», απευθύνοντας μάλιστα δημόσια έκκληση προς την ΕΛ.ΑΣ. και τον αρμόδιο υπουργό, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.
Στο ίδιο πλαίσιο, η Σοφία Μουτίδου υπογράμμισε ότι η ανάρτησή της δεν είναι μεμονωμένη αντίδραση, αλλά συνέχεια μιας κατάστασης που, όπως υποστηρίζει, επιμένει εδώ και καιρό χωρίς ουσιαστική παρέμβαση. Όπως είπε, «Δεν μπορούμε πια να βγούμε στο μπαλκόνι μας. Αυτό ήταν», στέλνοντας σαφές μήνυμα για την εικόνα που περιγράφει στο περιβάλλον της.
Θυμίζουμε πως δεν είναι η πρώτη φορά που η ίδια τοποθετείται δημόσια για αντίστοιχα ζητήματα. Σε παλαιότερες αναρτήσεις της είχε αναφερθεί σε ακόμη πιο σκληρές εικόνες έξω από την πολυκατοικία της, κάνοντας λόγο για συνθήκες που, όπως υποστηρίζει, παραμένουν άλυτες. Συγκεκριμένα είχε γράψει σε story της: «Αίμα και κάτουρα στην είσοδο της πολυκατοικίας μας. Άστεγοι και χρήστες. Στο κέντρο της Αθήνας… υπάρχει ΚΕΝΟ ΝΟΜΟΥ κ. Χρυσοχοΐδη». Το ζήτημα που θίγει επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για την καθημερινότητα στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, αλλά και για το πώς διαχειρίζονται οι αρχές μια πραγματικότητα που, όπως καταγγέλλουν κάτοικοι, έχει γίνει πλέον μόνιμη και ασφυκτική.
