Κρυμμένο για 3.000 χρόνια κάτω από μια λίμνη βρέθηκε αρχαίο ύφασμα (ΦΩΤΟ)
Μικροσκοπικό ύφασμα σχεδόν 3.000 ετών βρέθηκε στον βυθισμένο οικισμό Gran Carro, στη λίμνη Μπολσένα της κεντρικής Ιταλίας, φωτίζοντας την Εποχή του Σιδήρου.

Στη λίμνη Μπολσένα της κεντρικής Ιταλίας εντοπίστηκε ένα μικροσκοπικό κομμάτι υφάσματος σχεδόν 3.000 ετών, το πρώτο πραγματικό δείγμα υφαντουργίας που βρέθηκε ποτέ στον προϊστορικό οικισμό Gran Carro. Η ανακάλυψη, μαζί με αργαλειό και άλλα εργαλεία ύφανσης, αποκαλύπτει ότι οι κάτοικοι της περιοχής είχαν ανεπτυγμένη τεχνογνωσία στην παραγωγή υφασμάτων, ενώ η λάσπη και το νερό της λίμνης λειτούργησαν σαν φυσική «κάψουλα χρόνου» διατηρώντας πολύτιμα στοιχεία για τη ζωή στην Εποχή του Σιδήρου.
Πιο αναλυτικά
Το εύρημα προέρχεται από τον οικισμό Gran Carro και είναι το πρώτο πραγματικό ύφασμα που εντοπίζεται εκεί, έπειτα από περισσότερα από 60 χρόνια αρχαιολογικών ερευνών. Βρέθηκε ανάμεσα σε απανθρακωμένα υπολείμματα ενός κτιρίου και οι αρχαιολόγοι εντυπωσιάστηκαν από την εξαιρετικά λεπτή ύφανσή του, που δείχνει υψηλό επίπεδο τεχνικής για την εποχή.
Οι ειδικοί δεν έχουν ακόμη προσδιορίσει από ποιο υλικό κατασκευάστηκε ή ποια ακριβώς τεχνική χρησιμοποιήθηκε. Το δείγμα θα εξεταστεί από το Ιταλικό Κεντρικό Ινστιτούτο Αποκατάστασης, ώστε να αποκαλυφθούν οι ίνες και ο τρόπος παραγωγής του.
Το ύφασμα δεν ήταν το μοναδικό εύρημα που συνδέεται με την υφαντουργία. Οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν επίσης έναν οικιακό αργαλειό, που δείχνει ότι οι κάτοικοι του Gran Carro κατασκεύαζαν υφάσματα μέσα στα ίδια τους τα σπίτια. Παλαιότερες ανασκαφές είχαν φέρει στο φως ξύλινα αδράχτια, εργαλεία επεξεργασίας ινών και αντικείμενα που πιθανότατα χρησιμοποιούνταν στην ύφανση. Ένα μικρό οστέινο εργαλείο με τρύπες αποκάλυψε μάλιστα ότι οι κάτοικοι γνώριζαν μια πιο σύνθετη τεχνική, την ύφανση με κάρτες, με την οποία δημιουργούσαν στενές και ανθεκτικές λωρίδες υφάσματος για ζώνες, διακοσμητικά ή ενισχύσεις ενδυμάτων.
Το Gran Carro δημιουργήθηκε περίπου τον 15ο αιώνα π.Χ., ενώ τα περισσότερα διατηρημένα σπίτια του χρονολογούνται στον 10ο και 9ο αιώνα π.Χ., την περίοδο του πολιτισμού της Βιλανόβα, που θεωρείται πρόδρομος του πολιτισμού των Ετρούσκων.
Ο οικισμός βρισκόταν αρχικά σε ξηρή περιοχή κοντά στην αρχαία ακτογραμμή, όμως η άνοδος της στάθμης του νερού τον κάλυψε με το πέρασμα των αιώνων. Η λάσπη και το νερό λειτούργησαν σαν φυσική «κάψουλα χρόνου», προστατεύοντας ξύλινα αντικείμενα και οργανικά υλικά, τα οποία συνήθως χάνονται. Οι αρχαιολόγοι έχουν εντοπίσει ίχνη από πυρκαγιές, καταστροφές και επανακατασκευές των σπιτιών, δημιουργώντας μια μοναδική εικόνα της ζωής μιας κοινότητας που έζησε πριν από την ακμή των μεγάλων ετρουσκικών πόλεων.
Ένα μικρό κομμάτι υφάσματος με μεγάλη ιστορία
Το σημαντικότερο στοιχείο της ανακάλυψης δεν είναι το μέγεθος του υφάσματος, αλλά το γεγονός ότι συνδέει άμεσα τα εργαλεία παραγωγής με το τελικό προϊόν. Ένα κομμάτι ύφασμα που θα είχε καταστραφεί εδώ και χιλιάδες χρόνια σε άλλες συνθήκες, επέζησε κάτω από τη λίμνη και σήμερα αποκαλύπτει πώς οι άνθρωποι του Gran Carro εργάζονταν, ντύνονταν και δημιουργούσαν πριν από σχεδόν τρεις χιλιετίες.
Δείτε φωτογραφίες ΕΔΩ
photo/ pixabay
// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.