Από τη δεκαετία του 1870, οι ερευνητές προσπαθούσαν να καταλάβουν σε ποιο ζώο ανήκαν τα παράξενα απολιθώματα που φυλάσσονταν στα αρχεία του μουσείου. Είχαν βρεθεί μικρά θραύσματα σε περιοχές της Αγγλίας και της Ουαλίας, όμως κανείς δεν μπορούσε να ταυτοποιήσει με βεβαιότητα το ζώο. Κάποιοι πίστευαν ότι ανήκαν σε ένα τεράστιο καρκινοειδές που έμοιαζε με ξυλόψειρα.
Τη δεκαετία του 1980 διατυπώθηκε η θεωρία ότι τα απολιθώματα προέρχονταν από έναν γιγάντιο σκορπιό. Ωστόσο, η υπόθεση αυτή δεν μπορούσε να επιβεβαιωθεί, καθώς έλειπαν αποδείξεις για το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα του ζώου: την ουρά του.
Με τη χρήση σύγχρονων τεχνικών απεικόνισης και ανάλυσης, οι παλαιοντολόγοι κατάφεραν να ανασυνθέσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια την εικόνα του ζώου. Τα αποτελέσματα αποκάλυψαν έναν πραγματικό γίγαντα της προϊστορίας.
Ο Praearcturus gigas είχε μήκος περίπου 1 μέτρο (3,3 πόδια), ενώ οι δαγκάνες του έφταναν τα 16 εκατοστά (6,2 ίντσες). Οι επιστήμονες προσπάθησαν να κατανοήσουν πώς ένας τέτοιος θηρευτής είχε τόσο μεγάλο μέγεθος πριν από πάνω από 400 εκατομμύρια χρόνια.
Ο «Τυραννόσαυρος Ρεξ» των σκορπιών
Οι ερευνητές τον περιγράφουν ως έναν από τους πιο εντυπωσιακούς γιγάντιους αρθρόποδους που έχουν ανακαλυφθεί ποτέ. Ο επικεφαλής της μελέτης, δρ. Richard Howard, εξήγησε ότι όταν σκεφτόμαστε γιγάντια αρθρόποδα, συνήθως φανταζόμαστε τα τεράστια έντομα και τις γιγαντιαίες σαρανταποδαρούσες των δασών. Όμως ο Praearcturus έζησε τουλάχιστον 50 εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα, σε μια εποχή όπου πιστεύεται ότι δεν υπήρχαν ακόμη δέντρα και η ζωή στην ξηρά μόλις ξεκινούσε.
Με άλλα λόγια, οι επιστήμονες ίσως ανακάλυψαν τον «T. rex των αρθρόποδων», σχεδόν 200 εκατομμύρια χρόνια πριν εμφανιστούν οι δεινόσαυροι. Ο γιγάντιος σκορπιός θεωρείται ότι έζησε κατά την Πρώιμη Δεβόνια περίοδο, σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούσαν μικρά φυτά και μύκητες αντί για δάση.
Τι έτρωγε;
Το μεγάλο ερώτημα ήταν πώς κατάφερε να αποκτήσει τόσο τεράστιο μέγεθος σε ένα περιβάλλον όπου δεν υπήρχαν άλλα εντυπωσιακά μεγάλα ζώα. Η απάντηση φαίνεται να βρίσκεται στην απουσία ανταγωνιστών. Καθώς εκείνη την εποχή υπήρχαν ελάχιστοι μεγάλοι θηρευτές, ο Praearcturus είχε τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε κορυφαίο κυνηγό. Επιπλέον, οι ερευνητές θεωρούν ότι πιθανότατα περνούσε μέρος της ζωής του στο νερό καθώς ορισμένα ανατομικά χαρακτηριστικά του θυμίζουν υδρόβια αρθρόποδα και υποδηλώνουν ότι κυνηγούσε τόσο στη στεριά όσο και σε υδάτινα περιβάλλοντα.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, ο Praearcturus αντιπροσωπεύει μια κρίσιμη στιγμή στην ιστορία της ζωής στη Γη, όταν τα ζώα πειραματίζονταν με τη μετάβαση από τη θάλασσα στην ξηρά.
Ο συν-συγγραφέας της μελέτης, δρ. Greg Edgecombe, τόνισε ότι εκείνη την εποχή τα όρια ανάμεσα στη στεριά και τη θάλασσα ήταν πολύ πιο ασαφή από ό,τι σήμερα, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες για το πώς τα πρώτα ζώα προσαρμόστηκαν στα νέα οικοσυστήματα.
Δείτε εικόνα ΕΔΩ
