Παυλόπουλος: Η ομιλία Ρούμπιο στην Πνύκα ήταν προσπάθεια εξιδανίκευσης και διεθνούς εξαγωγής του δόγματος Τραμπ για την παγκόσμια επικυριαρχία των ΗΠΑ στο πλαίσιο του MAGA

Ο Προκόπιος Παυλόπουλος, πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Ακαδημαϊκός, σχολίασε την ομιλία του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, στην Πνύκα, μιλώντας στον δημοσιογράφο Νίκο Φελέκη και στην εκπομπή «Τέρμα στο Γκάζι» του 9.84 FM. Κατά τη συνέντευξή του, επισήμανε κυρίως τα ακόλουθα.

Ι. Σε επίπεδο συμβολισμών, ο λόγος του κ. Μάρκο Ρούμπιο εξύμνησε το Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα και τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό, παρουσιάζοντάς τον ως γενέτειρα του Δυτικού Πολιτισμού. Η απόφαση να εκφωνηθεί στην Πνύκα, με τον Παρθενώνα να δεσπόζει στο φόντο, προσφέρει στην Ελλάδα ένα επιπλέον επιχείρημα για να επιστρέψουν και να επανενωθούν τα Γλυπτά του Παρθενώνα. Παράλληλα, η συγκεκριμένη ομιλία φέρνει στη μνήμη μας:

Α. Καταρχάς, τη φημισμένη ομιλία που εκφώνησε στις 28.5.1959 ο André Malraux, τότε υπουργός Πολιτισμού της Γαλλίας, με αφορμή την πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολης. Ο σπουδαίος Γάλλος διανοούμενος είχε αναδείξει τότε τον ουσιαστικό ρόλο της Αρχαίας Ελληνικής Παιδείας και του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος ως αφετηρίας για τη γέννηση της Επιστήμης σε συνθήκες Ελευθερίας και Δημοκρατίας. Από το ίδιο σημείο, ο Malraux είχε διακηρύξει ότι «από εδώ αρχίζει ο Παγκόσμιος Πολιτισμός».

Β. Κατά δεύτερον, παραπέμπει στο εμβληματικό δοκίμιο «O Eυρωπαίος» (1924) του Paul Valéry. Σε αυτό, ο κορυφαίος Γάλλος λογοτέχνης και δοκιμιογράφος προσδιόρισε τον πυρήνα της έννοιας του «Ευρωπαίου» και, κατ’ επέκταση, του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού μέσα από το τρίγωνο Αθήνα, Ρώμη και Ιερουσαλήμ. Η Αρχαία Αθήνα συμβολίζει το Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα και τη συμβολή του στη γέννηση της Επιστήμης μέσα σε καθεστώς Ελευθερίας και Δημοκρατίας. Η Αρχαία Ρώμη αντιπροσωπεύει τη διαμόρφωση των εννοιών του Κράτους και του Νόμου, ως εργαλείων οργάνωσης της κοινωνίας με όρους κοινωνικής συνοχής. Η Ιερουσαλήμ, τέλος, εκφράζει τις αρχές και τις αξίες με τις οποίες η Χριστιανική Διδασκαλία εμπλούτισε τον Δυτικό Πολιτισμό, δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στον Ανθρωπισμό, την Αλληλεγγύη, τη Δικαιοσύνη και, πρωτίστως, την Κοινωνική Δικαιοσύνη.

Παυλόπουλος: Το δόγμα Τραμπ και η παγκόσμια ισχύς των ΗΠΑ

ΙΙ. Αν, ωστόσο, εξεταστούν βαθύτερα οι ουσιαστικές αλλά υποδόριες επιδιώξεις του κ. Ρούμπιο, προκύπτει ότι αξιοποίησε τα αρχετυπικά θεμέλια του Δυτικού Πολιτισμού που προαναφέρθηκαν, προκειμένου να προβάλει ως «ορθό» το δόγμα Τραμπ περί παγκόσμιας επικυριαρχίας των ΗΠΑ εντός του πλαισίου του MAGA. Ο στόχος αυτός συνδεόταν κατεξοχήν και με τις ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ειδικότερα:

Α. Στην πράξη, ο κ. Ρούμπιο υποστήριξε πως μόνο οι ΗΠΑ με ηγέτη τον Τραμπ είναι σε θέση να προασπίσουν τον Δυτικό Πολιτισμό, έχοντας ως συμμάχους το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται, όμως, για ένα ΝΑΤΟ πλήρως εξαρτημένο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και για μια Ευρωπαϊκή Ένωση υποβαθμισμένη σε περιφερειακή δύναμη, η οποία θα βρίσκεται αποκλειστικά υπό αμερικανική επιρροή. Σε αυτήν ακριβώς την αντίληψη αποδίδεται και η εμφανής κριτική του κ. Ρούμπιο προς τις ηγεσίες της ΕΕ, ενώ ανάλογη προοπτική είχε «οραματισθεί» ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι στη «Μεγάλη Σκακιέρα». Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό είναι ότι ο κ. Ρούμπιο δεν προχώρησε ούτε σε μια στοιχειώδη μνεία του Δικαίου γενικότερα και, κυρίως, του Διεθνούς Δικαίου. Δεν αναφέρθηκε επίσης στις αξίες και τις αρχές της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, ως εγγύησης για τα Θεμελιώδη Δικαιώματα του Ανθρώπου. Η σημερινή απόσταση των ΗΠΑ από το Διεθνές Δίκαιο είναι τέτοια, ώστε θυμίζει την εποχή πριν από τη Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648, η οποία άνοιξε τον δρόμο προς το σύγχρονο Διεθνές Δίκαιο μέσα από τις μεγάλες Διεθνείς Συμφωνίες και Συνθήκες.

Β. Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί ότι ο κ. Ρούμπιο μίλησε αποκλειστικά για την άμυνα της Ακρόπολης από τους Αθηναίους απέναντι στους Πέρσες το 480 π.Χ. Αντιθέτως, δεν έκανε καμία μνεία στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας ούτε στη διαχρονική σημασία της ως ορίου ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Το συγκεκριμένο όριο, όμως, δεν αποτελεί μια απροσπέλαστη τάφρο που χωρίζει τους δύο κόσμους, αλλά λειτουργεί ως γέφυρα επικοινωνίας και ειρηνικής συνύπαρξης Λαών και Πολιτισμών, στο πλαίσιο του Διαλόγου των Πολιτισμών. Η ομιλία του κ. Ρούμπιο κινήθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση, επιχειρώντας να θεμελιώσει την ανωτερότητα του Δυτικού Πολιτισμού απέναντι σε κάθε άλλο Πολιτισμό. Ωστόσο, κατά τους μεγάλους θεωρητικούς που τον μελέτησαν σε βάθος, η πεμπτουσία του Δυτικού Πολιτισμού βρίσκεται στην ισοτιμία όλων των Πολιτισμών. Καθένας από αυτούς οφείλει να αντλεί από τους υπόλοιπους όσα στοιχεία μπορούν να τον εμπλουτίσουν και να ενισχύσουν την ανθεκτικότητά του.

ΙΙΙ. Ο κ. Ρούμπιο επιχείρησε ακόμη να πείσει ότι, με τον Τραμπ στην ηγεσία τους, οι ΗΠΑ είναι ένθερμες υπέρμαχοι της Δημοκρατίας. Η συγκεκριμένη θέση εμφανίζει προφανή αντίφαση, αν λάβουμε υπόψη, για παράδειγμα:

Α. Η πολιτική του Τραμπ, υποστηρίζει, βρίσκεται σε απόλυτη σύγκρουση με βασικές δημοκρατικές αρχές ακόμη και στο εσωτερικό της αμερικανικής Δημοκρατίας. Και αυτό, διότι κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του στις ΗΠΑ έχουν καταρρεύσει οι εγγυήσεις των θεσμικών αντιβάρων, της Διάκρισης των Εξουσιών και του Κράτους Δικαίου, τα οποία άλλοτε συνιστούσαν την κορυφή του θεσμικού οικοδομήματος της Αμερικανικής Δημοκρατίας.

Β. Η πολιτική Τραμπ, κατά την ίδια εκτίμηση, έχει καταστρατηγήσει κάθε έννοια Δημοκρατίας και Κυριαρχίας σε ανεξάρτητα κράτη, τα οποία επιδιώκει να βρίσκονται σε καθεστώς ουσιαστικής υποτέλειας απέναντι στις ΗΠΑ.

Γ. Η πολιτική Τραμπ κινείται υπό την πλήρη κυριαρχία της Οικονομικής Παγκοσμιοποίησης, αξιοποιώντας τα εργαλεία της Τεχνολογικής Επανάστασης, σε τέτοιο βαθμό ώστε να δέχεται χωρίς όρους την αντικατάσταση του Δικαίου, το οποίο θεσπίζεται με προϋποθέσεις δημοκρατικής νομιμοποίησης, από κανόνες που προέρχονται από τις Αγορές και στερούνται εντελώς δημοκρατικής νομιμοποίησης. Αυτό, εξαρχής, πλήττει την έννοια της Εθνικής Κυριαρχίας των κρατών-μελών της Διεθνούς Κοινότητας. Με άλλα λόγια, η πολιτική Τραμπ καταλήγει σχεδόν αναπόφευκτα στην «επικυριαρχία» του «οικονομικού» επί του «θεσμικού», μέσα από την αναβίωση των δογμάτων του ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Ενός νεοφιλελευθερισμού που, όπως έχει δείξει η πράξη, οδηγεί και σε ανεξέλεγκτη διεύρυνση των ανισοτήτων ανάμεσα στους λαούς και τις κοινωνίες.

Οι αναφορές του Ρούμπιο για Τουρκία, Ελλάδα και Κύπρο

ΙV. Η ουσιαστική απουσία αναφοράς του κ. Ρούμπιο στο Διεθνές Δίκαιο ολοκληρώθηκε με την έλλειψη καταδίκης, ακόμη και έμμεσης, της Τουρκίας για δύο μείζονα ζητήματα που συνδέονται άμεσα με τα Εθνικά Θέματα Ελλάδας και Κύπρου. Ειδικότερα:

Α. Ο κ. Ρούμπιο απέφυγε συστηματικά να αναφερθεί στην απροκάλυπτη προσβολή της Εθνικής Κυριαρχίας και των Κυριαρχικών Δικαιωμάτων της Ελλάδας από την Τουρκία. Η τελευταία παραβιάζει, χωρίς προσχήματα, ιδίως το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ, δηλαδή την UNCLOS ή Σύμβαση του Montego Bay του 1982, κυρίως ως προς την Αιγιαλίτιδα Ζώνη (casus belli), την Υφαλοκρηπίδα και την ελληνική ΑΟΖ.

Β. Παράλληλα, ο κ. Ρούμπιο απέφυγε επιμελώς κάθε αναφορά στη βάρβαρη κατοχή, επί 50 και πλέον έτη, του ενός τρίτου της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρόκειται για κατοχή που άρχισε το 1974 και συνεχίζεται, καθώς η Τουρκία περιφρονεί κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου, αλλά και σειρά Ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ο Ταγίπ Ερντογάν, μάλιστα, σε πολλές περιστάσεις, ακόμη και ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, αντιμετωπίζει πλέον την κατοχή ως τετελεσμένη, φθάνοντας να μιλά ευθέως και προκλητικά για μία μόνο «λύση»: εκείνη που καταλήγει στην de facto και de jure διχοτόμηση της Κύπρου, μέσω της δημιουργίας του ψευδοκράτους της «Βόρειας Κύπρου».