Οι επαφές θέλουν φως, όχι διαγωνισμό πολιτικής αθωότητας

Οι διακομματικές επαφές δεν αποκτούν πιστοποιητικό αθωότητας επειδή είναι διακομματικές. Και οι καταγγελίες για οργανωμένη άσκηση επιρροής στη Βουλή δεν απαντώνται με συμψηφισμούς προσωπικών διαδρομών. Η σύγκρουση που ανοίγουν ο Γιάνης Βαρουφάκης και ο Παύλος Χρηστίδης, από διαφορετικές αφετηρίες, θέτει ένα πολύ συγκεκριμένο ζήτημα: διαφάνεια στις πολιτικές επαφές, όχι άλλη μία παράσταση αλληλοκατηγοριών.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης καταγγέλλει επιχείρηση πολιτικής διείσδυσης του ισραηλινού λόμπι στην ελληνική Βουλή, την οποία συνδέει με την υποστήριξη κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η διατύπωσή του, ότι η Βουλή μετατρέπεται σε «παράρτημα», είναι βαριά — και ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται συγκεκριμένες απαντήσεις.

Η διαφάνεια δεν συμψηφίζεται

Το κρίσιμο εδώ δεν είναι να υιοθετηθεί η καταγγελία ως αποδεδειγμένο γεγονός. Το διαθέσιμο υλικό δεν τεκμηριώνει από μόνο του ούτε το εύρος ούτε τους μηχανισμούς της καταγγελλόμενης επιρροής. Είναι, όμως, απολύτως θεμιτό να ζητούνται απαντήσεις: ποιες επαφές γίνονται, με ποιους συνομιλητές, για ποιον σκοπό και με ποια θεσμική ιδιότητα.

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τέτοια ερωτήματα ως ενόχληση, εφόσον η καταγγελία αφορά δικά της κορυφαία στελέχη. Ούτε η ενδεχόμενη συμμετοχή προσώπων από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους θα αποτελούσε απάντηση επί της ουσίας. Η διακομματικότητα δεν υποκαθιστά τη λογοδοσία. Απλώς διευρύνει τον κύκλο εκείνων που οφείλουν να εξηγήσουν τη στάση τους.

Ο Χρηστίδης χαράζει όριο

Ο Παύλος Χρηστίδης απαντά στον Άδωνι Γεωργιάδη απορρίπτοντας την εξομοίωση. Του καταλογίζει μετάβαση από την πώληση του βιβλίου «Εβραίοι, όλη η αλήθεια», το οποίο χαρακτηρίζει αντισημιτικό, στην εξύμνηση της κυβέρνησης του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Αντιπαραθέτει τη δική του σταθερή, όπως υπογραμμίζει, εναντίωση τόσο στον αντισημιτισμό όσο και σε αυτό που χαρακτηρίζει γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Και αρνείται να εμπλακούν ο ίδιος και το ΠΑΣΟΚ σε έναν ισοπεδωτικό συμψηφισμό.

Η ουσιαστική διάκριση είναι καθαρή: η καταδίκη του αντισημιτισμού δεν συνεπάγεται πολιτική ασυλία για την κυβέρνηση του Ισραήλ. Αντίστοιχα, η κριτική στις πράξεις της δεν συνιστά αυτομάτως αντισημιτισμό. Αυτές οι δύο θέσεις μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς πολιτικές ακροβασίες και χωρίς επιλεκτική ευαισθησία.

Επαφές με ονοματεπώνυμο

Υπάρχει, βεβαίως, σοβαρός αντίλογος: η επικοινωνία πολιτικών με ξένους φορείς ή δίκτυα δεν αποδεικνύει αφ’ εαυτής αθέμιτη επιρροή. Η διπλωματική και κοινοβουλευτική δραστηριότητα περιλαμβάνει επαφές. Άλλο, όμως, η επικοινωνία και άλλο η άρνηση εξηγήσεων για τους όρους της.

Εκεί βρίσκεται το πραγματικό τεστ για όλους: δημοσιότητα, σαφείς ιδιότητες, καθαρές απαντήσεις. Οι προσωπικές αντεγκλήσεις προσφέρουν θόρυβο. Η Βουλή χρειάζεται κάτι λιγότερο θεαματικό και περισσότερο απαιτητικό: να γνωρίζουμε ποιος επιχειρεί να επηρεάσει ποιον — και για λογαριασμό τίνος.