Οι συμβάσεις μετρούν, αλλά η Κεραμέως δοκιμάζεται στην αρίθμηση

Στον κυβερνητικό απολογισμό, οι αριθμοί δείχνουν καλύτεροι όταν δεν συνοδεύονται από υποσημειώσεις. Μόνο που στις συλλογικές συμβάσεις η υποσημείωση είναι ουσιαστική: άλλο η ανανέωση, άλλο η επέκταση σε έναν ακάλυπτο κλάδο. Και εκεί ακριβώς δοκιμάζεται η προβολή της Εθνικής Κοινωνικής Συμφωνίας από τη Νίκη Κεραμέως.

Η θετική πλευρά δεν χρειάζεται να αποσιωπηθεί. Το νομοθετικό πλαίσιο, σε ισχύ από τα μέσα Φεβρουαρίου, επαναφέρει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις στη συζήτηση. Για τους παλαιότερους εργαζομένους είναι υπενθύμιση· για πολλούς νεότερους, πρώτη γνωριμία. Όσοι άρχισαν να εργάζονται μετά το 2012 είχαν ελάχιστη σχετική εμπειρία, πέρα από λίγους κλάδους και ορισμένες μεγάλες αλυσίδες, όπως τα σούπερ μάρκετ.

Οκτώ μήνες αργότερα, η υπουργός προβάλλει οκτώ υπογεγραμμένες κλαδικές συμβάσεις, με πιο πρόσφατη εκείνη για τις επιχειρήσεις πετρελαίου και υγραερίων. Στον συγκεκριμένο χώρο, όμως, υπήρχε ήδη σύμβαση για το διάστημα 2023–2026. Συνεπώς, η καινούργια υπογραφή αποτελεί συνέχεια υφιστάμενης συλλογικής κάλυψης, όχι εμφάνιση διαπραγματεύσεων εκεί όπου προηγουμένως δεν υπήρχαν.

Υπάρχει και δεύτερη λεπτομέρεια: υπέγραψαν ξανά ο ΣΕΒ και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενέργειας. Δεν απαιτήθηκε συνυπογραφή από τη ΓΣΕΕ, παρότι αυτή η δυνατότητα συγκαταλέγεται στις βασικές καινοτομίες του νόμου.

Η ανανέωση έχει τη σημασία της. Δεν αποδεικνύει, ωστόσο, από μόνη της ότι το νέο πλαίσιο άνοιξε έναν επιπλέον κλάδο στη συλλογική προστασία. Το τεστ αξιοπιστίας βρίσκεται στη διάκριση: η κυβέρνηση μετρά υπογραφές ή εργαζομένους που αποκτούν κάλυψη για πρώτη φορά;