Πολάκης: «Ξέραμε πως η Καρυστιανού έλεγε ψέματα» εν μέσω Ρούμπιο

Ο Ρούμπιο και το παρασκήνιο

Όση ώρα η Αθήνα στήνει σκηνικό για τον Μάρκο Ρούμπιο —φωτισμένη Πνύκα, ξενοδοχείο στην καρδιά της πόλης, ραντεβού με τον Γιώργο Γεραπετρίτη και εν συνεχεία με την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου και τον Χάρη Θεοχάρη, προτού το απόγευμα η Λίνα Μενδώνη και ο Νίκος Δένδιας πάνε να υπογράψουν τη συμφωνία με τις ΗΠΑ— κάπου αλλού ανοίγει ένα μέτωπο που δεν είχε κανείς στο πρόγραμμά του. Ο Ρούμπιο, λένε, έχει ήδη κλείσει και κάποιες πιο πριβέ επαφές πριν από την ομιλία του, σε μια επίσκεψη σχεδιασμένη με προσοχή μέχρι και στην επιλογή φωτισμού, ώστε η φωτογραφία να αξιοποιηθεί και στη δική του προεδρική πορεία για το 2028.

Στο παρασκήνιο όμως της ελληνικής πολιτικής σκηνής, η είδηση της ημέρας δεν είναι διπλωματική· είναι εσωκομματική, και μάλιστα εκρηκτική.

Ο Πολάκης ανατινάζει το αφήγημα

Καταγγελία βόμβα αποδίδεται στον Παύλο Πολάκη, που φέρεται να λέει πως από την αρχή γνώριζαν ότι η Μαρία Καρυστιανού έλεγε συστηματικά ψέματα και ότι η στήριξή της ήταν σκόπιμη επιλογή, επειδή τα ΜΜΕ είχαν επενδύσει στο πρόσωπό της για να περάσει αφηγήματα περί εμπρησμού και συγκάλυψης, με στόχο να αξιοποιηθεί ως μπροστάρισσα σε μια προσπάθεια ανατροπής της κυβέρνησης.

Αν επαληθευτεί το περιεχόμενο, πρόκειται για έναν αυτοαναιρετικό πυροβολισμό εντός του ίδιου στρατοπέδου που επί μήνες στήριζε την Καρυστιανού ως σύμβολο δικαίωσης για τα Τέμπη. Η καταγγελία, προερχόμενη μάλιστα από στέλεχος που είχε ο ίδιος συνταχθεί πολλάκις με το κίνημα των συγγενών, μετατρέπεται σε ομολογία πρόθεσης: όχι απλώς αμφισβήτηση αξιοπιστίας, αλλά παραδοχή ότι η στήριξη ήταν εργαλειακή.

Ρήξη τη χειρότερη στιγμή

Η χρονική σύμπτωση δεν θα μπορούσε να είναι πιο άβολη για όσους είχαν επενδύσει πολιτικά στο αφήγημα των Τεμπών. Ενώ η κυβέρνηση διαχειρίζεται μια επίσκεψη υψηλού συμβολισμού με τις ΗΠΑ, η αντίπαλη πλευρά αυτοκαταστρέφεται δημόσια, αφήνοντας πίσω ερωτήματα που ξεπερνούν κατά πολύ την προσωπική αξιοπιστία της Καρυστιανού: ποιος αποφάσιζε τι λέγεται, ποιος επωφελήθηκε, και πόσο καιρό η σιωπή ήταν συνειδητή επιλογή. Το Μαξίμου, τη στιγμή αυτή, δεν χρειάζεται καν να σχολιάσει· αρκεί να παρακολουθεί.