Βόλτα στην Κατερίνη με στρατό ασφαλείας: τι κρύβει το κλοιό γύρω από τον πρωθυπουργό

Μια βόλτα στην Κατερίνη, λίγες δεκάδες μέτρα πεζός δρόμος, κι όμως χρειάστηκε ό,τι μοιάζει με πολιορκητική μηχανή ασφαλείας γύρω από τον πρωθυπουργό. Η εικόνα αυτή, όσο κι αν θεωρείται συνηθισμένο πρωτόκολλο για κάθε πρωθυπουργική μετακίνηση, αυτή τη φορά πυροδότησε ένα ερώτημα που δεν αφορά τη φύλαξη αλλά την πολιτική ψυχολογία: γιατί τόση επίδειξη δύναμης για μια απλή δημόσια εμφάνιση;

Στρατός για μια βόλτα

Η εικόνα του Κυριάκου Μητσοτάκη να περιστοιχίζεται από πλήθος ανδρών ασφαλείας στην Κατερίνη δεν πέρασε απαρατήρητη. Όπως σχολιάζει καυστικά ο χρήστης που ανέβασε το σχετικό υλικό:

Η ερώτηση δεν είναι αθώα. Σε μια χώρα όπου η πολιτική επικοινωνία βασίζεται ιστορικά στην «επαφή με τον κόσμο», η εικόνα ενός πρωθυπουργού που χρειάζεται «στρατό» για να περπατήσει σε πλατεία επαρχιακής πόλης λειτουργεί αντίστροφα από ό,τι σχεδιάστηκε. Αντί να προβάλλει εγγύτητα, προβάλλει απόσταση. Αντί να δείχνει σιγουριά, δείχνει καχυποψία απέναντι στο ίδιο το κοινό που υποτίθεται ότι θέλει να προσεγγίσει.

Το δίλημμα της αποδοχής

Το ρητορικό ερώτημα που θέτει η ανάρτηση —«δεν τον θέλει ο κόσμος;»— λειτουργεί ως καθρέφτης μιας ευρύτερης αμηχανίας. Μετά από χρόνια διακυβέρνησης με έντονη αντιπαράθεση σε ζητήματα όπως η ακρίβεια, οι αμοιβές και η κοινωνική δυσαρέσκεια σε περιφέρειες όπως η Πιερία, κάθε δημόσια εμφάνιση μετατρέπεται σε άσκηση διαχείρισης ρίσκου. Το ερώτημα «τι φοβάται;» δεν απαντιέται εύκολα από το Μαξίμου, που προτιμά να το αγνοεί παρά να το σχολιάσει, αφήνοντας έτσι το κενό να το γεμίζει η φαντασία —και η ειρωνεία— των πολιτών.

Το πρωθυπουργικό επιτελείο θα επικαλεστεί, όπως πάντα, «κανονικά μέτρα ασφαλείας» και «ενιαίο πρωτόκολλο» για κάθε επίσκεψη αξιωματούχου. Ο αντίλογος αυτός έχει τη λογική του: η ασφάλεια πρωθυπουργών δεν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα, ούτε αποκλειστικό γνώρισμα της παρούσας κυβέρνησης. Ωστόσο, η πολιτική ερμηνεία δεν ακυρώνεται από την τεχνική εξήγηση —όταν η εικόνα μιλάει πιο δυνατά από κάθε διευκρίνιση.

Στο τέλος, η βόλτα στην Κατερίνη μένει ως σύμβολο μιας διακυβέρνησης που, όσο κι αν επικαλείται «επαφή με την κοινωνία», φαίνεται να την προσεγγίζει πίσω από ζώνες ασφαλείας. Κι όταν η απόσταση γίνεται ορατή μέχρι και σε μια απλή βόλτα, το πολιτικό κόστος δεν το πληρώνει η ασφάλεια· το πληρώνει η αφήγηση της εγγύτητας που η κυβέρνηση θέλει να διατηρεί.