«Κοινές αξίες» με το Ισραήλ: η ανάρτηση που φέρνει σε δύσκολη θέση το Μαξίμου

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν είναι απλώς ένα αμυντικό σύστημα. Είναι, όπως αποδεικνύεται, και ένας καθρέφτης πολιτικής ταυτότητας που κάποιοι θα προτιμούσαν να μη δουν τόσο καθαρά. Η νέα πρέσβειρα του Ισραήλ στην Αθήνα, με αφορμή την υπογραφή της συνεργασίας ανάμεσα στις κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Νετανιάχου, μίλησε για «δύο έθνη με κοινές αξίες, συμφέροντα και προκλήσεις». Μια φράση διπλωματικού πρωτοκόλλου, θα έλεγε κανείς, αν δεν κρεμόταν από πάνω της η σκιά ενός πρωθυπουργού που αναζητείται από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Η φράση που άνοιξε τον ασκό

Η ανάρτηση δεν πέρασε απαρατήρητη. Ο βουλευτής του ΚΚΕ Νίκος Μπογιόπουλος έσπευσε να σημειώσει με καυστική διάθεση ότι η πρέσβειρα «κάνει τη δουλειά της» χρησιμοποιώντας την Ελλάδα ως, κατά τη διατύπωσή του, «πλυντήριο» της εικόνας του Ισραήλ, «ειδικά μάλιστα σε συνθήκες παγκόσμιας οργής και ηθικής απαξίας για τα εγκλήματα της χώρας της στην Παλαιστίνη».

Το ζήτημα, βέβαια, δεν είναι τι λέει μια πρέσβειρα υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα της χώρας της· αυτό είναι, εξ ορισμού, δουλειά της. Το ζήτημα, όπως εύστοχα μετατοπίζει το βάρος ο Μπογιόπουλος, είναι τι επιτρέπει —ή τι επιδιώκει— το Μαξίμου. Η στρατηγική σχέση Αθήνας-Τελ Αβίβ δεν είναι καινούργια είδηση, αλλά η αναβάθμισή της σε επίπεδο «κοινών αξιών» μεταξύ κυβερνήσεων, τη στιγμή που ο Μπένιαμιν Νετανιάχου κατηγορείται διεθνώς για εγκλήματα πολέμου στη Γάζα, μετατρέπει τη διπλωματική ρητορική σε πολιτικό στοίχημα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης καλείται, θέλει δεν θέλει, να διαχειριστεί.

Το κόστος της «ορθής πλευράς»

Η κριτική του βουλευτή του ΚΚΕ, όσο φορτισμένη και αν είναι στη διατύπωσή της, πατά σε ένα πραγματικό δίλημμα: μπορεί μια κυβέρνηση να επικαλείται σταθερά τη «σωστή πλευρά της ιστορίας» σε ζητήματα διεθνούς δικαίου, ενώ ταυτόχρονα αφήνει να γράφεται δημόσια πως έχει «κοινές αξίες» με μια ηγεσία υπό διεθνή δικαστική διερεύνηση; Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» μπορεί να είναι αμυντική συνεργασία με πρακτική λογική, αλλά η ρητορική περί κοινών αξιών είναι πολιτική επιλογή, όχι τεχνικό παρελκόμενο συμφωνίας.

Κανένας αντίλογος δεν δόθηκε δημόσια από την ελληνική πλευρά που να αποσαφηνίζει τα όρια αυτής της «κοινής» ταυτότητας. Και αυτή η σιωπή, σε συνθήκες όπου η διεθνής κοινή γνώμη βρίσκεται σε πλήρη πόλωση για την Παλαιστίνη, δεν είναι διπλωματική διακριτικότητα· είναι πολιτική στάση με τα δικά της, βαρύνοντα, κόστη.