Ο Καρατζαφέρης ανακάλυψε τον πραγματικό αντίπαλο του Μητσοτάκη: τους μιντιάρχες

Ο Γιώργος Καρατζαφέρης έχει μια θεωρία: ο πραγματικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν είναι η αντιπολίτευση, είναι οι «μιντιάρχες». Μια ερμηνεία που, αν διαβαστεί προσεκτικά, δεν αθωώνει την κυβέρνηση — απλώς μετατοπίζει το πρόβλημα από το πρόσωπο στο σύστημα που το στηρίζει και, όταν του βολεύει, το τσακίζει σε ζωντανή μετάδοση.

Το ξεφτίλισμα σε ευθεία μετάδοση

Η αφορμή δεν είναι θεωρητική. Είναι ένα περιστατικό που κυκλοφόρησε ευρέως: κυβερνητικό στέλεχος βρέθηκε αντιμέτωπο με δημοσιογράφο σε ζωντανή σύνδεση και το αποτέλεσμα περιγράφεται ως ολοκληρωτική αμηχανία. Η δημοσιογράφος Gina Tzak το σχολιάζει χωρίς περιστροφές:

Η αναφορά είναι στην υφυπουργό Ζωή Ράπτη Σδούκου, και η σκηνή που περιγράφεται —ξεφτίλισμα σε ζωντανό πλάνο από τον δημοσιογράφο Ασλανίδη— δεν είναι απλά ένα άβολο δεκάλεπτο τηλεόρασης. Είναι το σύμπτωμα μιας σχέσης όπου η κυβέρνηση χρειάζεται τα κανάλια για να περάσει το αφήγημά της, αλλά τα ίδια κανάλια, όταν το κρίνουν, την εκθέτουν δημόσια χωρίς φιλτράρισμα.

Ποιος ελέγχει ποιον

Εδώ πατά η ερμηνεία του Καρατζαφέρη περί «μιντιαρχών»: η εξουσία δεν είναι πια αποκλειστικά πολιτική, είναι διαμοιρασμένη με όσους ελέγχουν τη ροή της πληροφορίας. Το Μαξίμου μπορεί να διαχειρίζεται την πολιτική ατζέντα, αλλά η στιγμή που ένα στέλεχός του «καίγεται» ζωντανά αποδεικνύει πόσο εύκολα η αφήγηση ξεφεύγει από τον έλεγχο της κυβέρνησης όταν βρεθεί απέναντι σε δημοσιογράφο που δεν παίζει με τους δικούς της κανόνες.

Το σχόλιο της Gina Tzak δεν σταματά στην περιγραφή του περιστατικού. Προτείνει μια συνέπεια που θα ήταν, στα δικά της λόγια, αναμενόμενη σε άλλη πολιτική κουλτούρα: παραίτηση από την τηλεόραση, παραίτηση από το κόμμα. Το γεγονός ότι μια τέτοια πρόταση ακούγεται σχεδόν εξωτική στα ελληνικά πολιτικά ήθη λέει πολλά για το πόσο χαμηλά έχει πέσει ο πήχης της πολιτικής ευθύνης όταν κάτι πάει στραβά σε δημόσια θέα.

Η δημόσια έκθεση χωρίς συνέπειες είναι, τελικά, το πραγματικό δίδαγμα. Η κυβέρνηση μπορεί να απολαμβάνει τη στήριξη μεγάλου μέρους του τηλεοπτικού τοπίου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ασυλία από το ίδιο τοπίο όταν στέλνει στέλεχος απροετοίμαστο σε ζωντανή σύνδεση. Η σχέση εξουσίας-καναλιών αποδεικνύεται πιο σύνθετη απ’ όσο θέλει να παραδεχτεί κανείς: δεν είναι μονόδρομος υποταγής, είναι ένα παιχνίδι αλληλεξάρτησης όπου κάποιες φορές ο «μιντιάρχης» θυμίζει στον κυβερνητικό ποιος κρατά το μικρόφωνο.

Το ξεφτίλισμα της Ζωής Ράπτη Σδούκου μπορεί να ξεχαστεί σε λίγες μέρες, όπως ξεχνιέται σχεδόν όλο στην ελληνική πολιτική σκηνή. Αλλά η ερμηνεία του Καρατζαφέρη θα επανέλθει, γιατί περιγράφει κάτι αληθινό: η κυβέρνηση δεν φοβάται πια μόνο την αντιπολίτευση, φοβάται και τους δικούς της.