Το κρυφό «δώρο» στις τράπεζες με ταμπέλα «ελάφρυνση δανειοληπτών»

Στα πηγαδάκια της αγοράς κυκλοφορεί επίμονα ένα σενάριο που, αν επιβεβαιωθεί, θα αλλάξει τους όρους δανεισμού για χιλιάδες νοικοκυριά: η κυβέρνηση φέρεται να μελετά να καταστήσει αφορολόγητα τα έσοδα των τραπεζών από τα στεγαστικά δάνεια, με ανταπόδοση την αντίστοιχη μείωση του επιτοκίου που σήμερα κυμαίνεται γύρω στο 4%.

Ποιος πληρώνει τη χάρη

Το εγχείρημα έχει μια απλή λογική: το Μαξίμου παραιτείται από ένα κομμάτι φορολογικών εσόδων που θα εισέπραττε από τις τράπεζες, προκειμένου αυτό το ποσό να μεταφραστεί σε φθηνότερο επιτόκιο για τους δανειολήπτες. Με απλά λόγια, το κράτος «επιδοτεί» έμμεσα τα στεγαστικά δάνεια, αδειάζοντας τα δικά του ταμεία αντί των τραπεζικών κερδών. Ταυτόχρονα, το μέτρο λειτουργεί ως δόλωμα προς τις τράπεζες ώστε να ανοίξουν περισσότερο τη στρόφιγγα του δανεισμού — κάτι που ούτως ή άλλως τις συμφέρει.

Το ρίσκο πίσω από την ιδέα

Η ιδέα, όπως σημειώνεται, είναι «καλή και έξυπνη» αλλά κάθε άλλο παρά χωρίς παγίδες. Αν ένα επιτόκιο κλειδώσει για τρία με τέσσερα χρόνια βάσει αυτής της φοροαπαλλαγής και στη συνέχεια αλλάξει κυβέρνηση που αποφασίσει να την καταργήσει, οι δανειολήπτες που θα έχουν προγραμματίσει τα οικονομικά τους με βάση αυτή τη σταθερότητα θα βρεθούν ξαφνικά εκτεθειμένοι. Το «δώρο» της μιας κυβέρνησης μπορεί να γίνει ο πονοκέφαλος της επόμενης, με τον απλό δανειολήπτη να πληρώνει το πολιτικό ρίσκο μιας μεταρρύθμισης που σχεδιάστηκε ως ελάφρυνση.

Μένει να δούμε αν το μέτρο θα ανακοινωθεί επισήμως τις επόμενες ημέρες, ή αν θα προστεθεί στη μακρά λίστα κυβερνητικών «διαρροών» που κυκλοφορούν στην αγορά χωρίς ποτέ να επιβεβαιώνονται. Ποιος τελικά θα βγει κερδισμένος από αυτή τη μεταφορά φορολογικού βάρους — ο δανειολήπτης ή η τράπεζα που ούτως ή άλλως θα δανείζει περισσότερο;