Τάφος τιμής στην Πάολα: πότε το Έθνος έγινε κοινότητα;

Στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών ανοίγει ένας τάφος και μαζί του ένα ζήτημα νομιμότητας που το Μαξίμου παρακολουθεί από απόσταση ασφαλείας, αλλά η Κουμουνδούρου και ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να έσπευσαν να στηρίξουν εν Δημοτικώ Συμβουλίω. Με εισήγηση της παράταξης του Χάρη Δούκα παραχωρήθηκε τιμητικά τάφος στην Πάολα Ρεβενιώτη, γνωστή ακτιβίστρια της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, ως αναγνώριση της προσφοράς της. Το πρόβλημα είναι πως ο κανονισμός των κοιμητηρίων δεν προβλέπει τιμές «ένεκεν κοινότητας», αλλά ρητά και μόνο για όσους προσέφεραν «μεγάλες στο Έθνος υπηρεσίες».

Μια ψήφος εναντίον όλων

Η αντίθεση εκφράστηκε δημόσια και με κάθε λεπτομέρεια από τη δημοτική σύμβουλο Ελένη Παπαδοπούλου, η οποία περιγράφει μια συνεδρίαση όπου βρέθηκε ουσιαστικά μόνη απέναντι σε παράταξη Δούκα, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΣΥΡΙΖΑ.

Η επισήμανσή της δεν είναι απλώς νομικίστικη σχολαστικότητα: αγγίζει τον πυρήνα του πώς η δημοτική αρχή διαχειρίζεται θεσμικά εργαλεία για συμβολικές χειρονομίες. Ο κανονισμός δεν αφήνει περιθώριο ερμηνείας -«πρόσωπα και μόνον αυτά» με «εθνική κοινωνική και πολιτική δράση»- κι όμως η αιτιολόγηση της παραχώρησης στηρίχθηκε ρητά στην προσφορά προς μια συγκεκριμένη κοινότητα, όχι προς το σύνολο του Έθνους όπως ορίζει το γράμμα του κανονισμού. Αν το προηγούμενο παγιωθεί, κάθε μελλοντική πλειοψηφία στο δημοτικό συμβούλιο θα μπορεί να επικαλείται «προσφορά» σε οποιαδήποτε ομάδα για να παρακάμπτει το κριτήριο της εθνικής προσφοράς -κάτι που ανοίγει έναν ασκό του Αιόλου πολιτικής χρήσης νεκροταφειακών τιμών.

Από τον τάφο στο αεροδρόμιο

Το κλίμα της συνεδρίασης, όπως το περιγράφει η ίδια, δεν βοηθά να διαψευστεί η εντύπωση πρόχειρου ενθουσιασμού: ο δημοτικός σύμβουλος Κωνσταντίνου πρότεινε άγαλμα στο Σύνταγμα ή ονοματοδοσία πλατείας, ενώ η Παπαδοπούλου απάντησε ειρωνικά προτείνοντας να δοθεί το όνομα σε αεροδρόμιο. Η αντιπαράθεση δεν αφορά, τουλάχιστον σύμφωνα με το υλικό, το πρόσωπο της Ρεβενιώτη καθαυτό, αλλά το αν το δημοτικό συμβούλιο μπορεί να αναδιατυπώνει κατά το δοκούν έναν κανονισμό που δεν αφήνει περιθώρια αναδιατύπωσης.

Η δημοτική αρχή προχώρησε σε μια συμβολική χειρονομία που της αποφέρει πολιτικό όφελος στο προοδευτικό της ακροατήριο, αγνοώντας επιδεικτικά ό,τι δεν της βολεύει στο ίδιο το κείμενο που δεσμεύει τις αποφάσεις της. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό δεν είναι αν η Πάολα Ρεβενιώτη άξιζε αναγνώριση, αλλά αν ο Δούκας θεωρεί τον κανονισμό των κοιμητηρίων προαιρετικό ανάγνωσμα όποτε βολεύει η ατζέντα.