«Δεν ξέρω αν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη» – Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος: «Δυσκολεύομαι πολύ…»

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος βρέθηκε στο «Χαμογέλα και Πάλι» και μίλησε τόσο για την παρουσία του στη σειρά «Κάμπινγκ» του MEGA όσο και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει μακριά από τους ρόλους του. Ο ηθοποιός αναφέρθηκε στην ανάγκη του για αποδοχή, στον τρόπο που αντιλαμβάνεται την επιτυχία και στη δυνατότητα που του προσφέρει το θέατρο να αναζητά μια διαφυγή από την πραγματικότητα.

Μιλώντας για τον Ιορδάνη, τον χαρακτήρα που ενσαρκώνει στην κωμωδία, σημείωσε πως εντοπίζει σε εκείνον στοιχεία που υπάρχουν και στον ίδιο. Οι ζωές τους δεν είναι ίδιες, ωστόσο η συστολή και οι δυσκολίες του ήρωα τού είναι οικείες.

«Δεν είναι ότι είναι κόντρα ρόλος. Δεν έχω παίξει κάποιο ρόλο που να πω ότι έτσι είμαι και δεν έχω παίξει κανέναν ρόλο που να πω ότι “δεν είμαι αυτός”. Σίγουρα υπάρχει κάπου μέσα μου όλο αυτό. Κάπου θα υπάρχει», είπε αρχικά.

Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος: Οι πλευρές του Ιορδάνη που του θυμίζουν τον εαυτό του

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος εξήγησε τη σχέση του με τον ρόλο, δίνοντας έμφαση κυρίως στην ψυχοσύνθεση του ήρωα και όχι στα περιστατικά που καλείται εκείνος να αντιμετωπίσει.

«Μου φαίνεται πολύ γνώριμος ο ρόλος μου στο Κάμπινγκ. Μου είναι πολύ οικείος. Δεν είναι στη ζωή μου, είναι στην ψυχή μου, σε όλη τη δειλία μου, σε όλη την συστολή μου, σε όλη την δυσκολία μου», ανέφερε.

Ο Ιορδάνης έχει συνηθίσει να καταπίνει για μεγάλο διάστημα όσα αισθάνεται, ώσπου η πίεση ξεπερνά τις αντοχές του. Σε εκείνο το σημείο μεταστρέφεται και προχωρά σε επιλογές με επιπτώσεις τόσο για τον ίδιο όσο και για τους γύρω του.

«Ο ρόλος μου ζούσε όλη του τη ζωή ως καταπιεσμένος άνθρωπος. Στον Ιορδάνη συμβαίνει ότι «σκάει», ευτυχώς, κατά τη γνώμη μου. Χαίρομαι που σκάει, παρόλο που παρασέρνει μαζί του πολύ κόσμο και παρόλο που κάνει και πάρα πολύ άσχημα πράγματα επειδή έχει σκάσει, αλλά δεν έχει καθόλου αυτή την πρόθεση».

Ο ηθοποιός υπογράμμισε ότι το γεγονός πως ο ήρωας ξεκινά με αγαθές προθέσεις δεν εξαφανίζει τις συνέπειες των επιλογών του. Την ίδια στιγμή, υπενθύμισε πως η πλοκή ανήκει στο είδος της κωμωδίας, όπου οι εξελίξεις μπορούν να αποκτούν ακραίες διαστάσεις.

«Αλλά καμιά φορά και οι προθέσεις δεν έχουν και μεγάλη σημασία. Καμιά φορά κάνουμε πράγματα ενώ δεν έχουμε την πρόθεση, αλλά εντάξει. Οκ, είμαστε στο πλαίσιο μιας κωμωδίας και σε αυτή την κωμωδία συμβαίνουν ακραία τα πράγματα, όπως συμβαίνουν στις κωμωδίες συχνά τα πράγματα λίγο πιο σηκωμένα από το έδαφος».

Η ανάγκη του Ιορδάνη να απομακρυνθεί από την καταπίεση τον σπρώχνει σε ένα σχέδιο ξένο προς τη μέχρι τότε ζωή του. Όταν μπλέκει σε αυτή την κατάσταση, του λείπουν τόσο η απαιτούμενη εμπειρία όσο και η ψυχραιμία για να την αντιμετωπίσει.

«Είναι ένας άνθρωπος που σκάει, αλλά αυτό στο οποίο καταφεύγει ούτε νόμιμο είναι ούτε και το καλύτερο δυνατό. Το κάνει πάρα πολύ τσαπατσούλικα γιατί δεν έχει ακριβώς. Ούτε κακός είναι ούτε παράνομος είναι, ούτε άτιμος είναι. Είναι πολύ τίμιος άνθρωπος».

Στη συνέχεια, περιέγραψε την ακραία απόσταση που χωρίζει τον ήρωα από όσα ήταν μέχρι τότε: «Κάνει το πιο απελπισμένο σχέδιο που υπάρχει τώρα, να κλέψει λεφτά από τη μαφία, ας πούμε. Δηλαδή ένας άνθρωπος που δεν έχει πει ποτέ «άντε ρε», και μετά προσπαθεί να τα βγάλει πέρα».

Ο Ιορδάνης Γιαλαμάς παρουσιάζεται στη σειρά ως ήσυχος λογιστής, τον οποίο έχει αφήσει η σύζυγός του, Βιβή. Μαζί με τα παιδιά του, Εύα και Πέτρο, εγκαταλείπει την Αθήνα και κατευθύνεται στο απομονωμένο κάμπινγκ «Άλλος Κόσμος», που βρίσκεται λίγο έξω από την πόλη. Μαζί του μεταφέρει έναν σάκο με 600.000 ευρώ, τα οποία αποτελούν τον πυρήνα της περιπέτειάς του.

Σοφοκλής και Ιορδάνης: Η σχέση τους στο κάμπινγκ «Άλλος Κόσμος»

Εκεί, ο Ιορδάνης γνωρίζει τον Σοφοκλή, έναν άνθρωπο με εντελώς διαφορετικό ταμπεραμέντο και κοσμοθεωρία. Η αρχική τους επαφή εξελίσσεται με τον χρόνο σε δεσμό φιλίας, αλλά και σε σχέση στην οποία ο Σοφοκλής λειτουργεί προστατευτικά.

«Και ευτυχώς συναντάει αυτόν τον τύπο εκεί, τον Σοφοκλή, που είναι από άλλη «φτιαξιά» και μπαίνει σαν προστάτης του, άθελά του. Μπαίνει σαν προστάτης του κάμπινγκ βασικά, γιατί έτσι αντιλαμβάνεται τον εαυτό του. Αλλά επειδή ο Ιορδάνης πια μπλέκεται με το Κάμπινγκ, γίνεται προστάτης και του Ιορδάνη και τελικά γίνονται και φίλοι».

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος αναφέρθηκε ακόμη στο σκηνικό της σειράς, όπου συναντώνται πρόσωπα με διαφορετικές καταβολές και βιώματα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για εκείνον έχει η προσπάθεια αυτών των ανθρώπων να πάρουν απόσταση από την καθημερινότητα που ζουν.

«Συναντάς όλα αυτά τα είδη ανθρώπων σε ένα κάμπινγκ. Είναι όλων των ειδών μέσα εκεί, όλων των ηλικιών, όλων των καταγωγών. Έχει έναν παραλληλισμό με την κοινωνία, αλλά έχει κάτι που εμένα με, με ξεκουράζει, που σχετίζεται με τη φυγή».

Όπως ανέφερε, η φυγή είναι το στοιχείο που συνδέει τους χαρακτήρες. Αν και στην αρχή έχουν άλλον σκοπό, ο Ιορδάνης και τα παιδιά του καταλήγουν να παρασύρονται από αυτή την αλλιώτικη καθημερινότητα.

«Όλοι αυτοί με έναν τρόπο είναι «φυγάδες» της ζωής. Και αυτό είναι που σιγά σιγά νομίζω ότι τραβάει και τον Ιορδάνη και τα παιδιά του. Και κάπως, ενώ καθόλου δεν ήταν η πρόθεση αυτή, κάπως τους καταπίνει αυτός ο κόσμος».

Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος: Η δυσκολία του με την πραγματικότητα

Περνώντας σε μια πιο προσωπική εξομολόγηση, ο ηθοποιός παραδέχθηκε πως η πραγματικότητα τον δυσκολεύει. Παράλληλα, μίλησε για τη δειλία του, αλλά και για τις αποφάσεις μέσα από τις οποίες έχτισε τη ζωή του.

«Δε με γοητεύει δυστυχώς, αλλά είναι ότι δυσκολεύομαι πολύ στην πραγματικότητα. Αυτό που με κρατάει είναι σίγουρα και η δειλία, αλλά νομίζω ότι με κρατάει και η ζωή μου έτσι όπως τη δόμησα, έτσι όπως την έφτιαξα».

Μέσω του θεάτρου, όπως είπε, μπορεί να εκτονώνει όσα τον απασχολούν, διοχετεύοντάς τα τόσο στους διαφορετικούς κόσμους των έργων όσο και στα πρόσωπα που υποδύεται.

«Και αυτή η ψευδαισθητική ζωή, μέσα από το θέατρο εννοώ. Κάπως όλες οι ανησυχίες εκτονώνονται μέσα σε αυτούς τους κόσμους που δεν είναι πραγματικοί βέβαια, αλλά για εμάς, για μένα είναι πραγματικοί, οπότε κάπως φεύγω συνέχεια, αλλά φεύγω μέσα σε αυτούς τους κόσμους. Δηλαδή όλη την ώρα είμαι και κάποιος άλλος».

Υποκριτική, σκηνοθεσία και αναζήτηση αποδοχής

Κατόπιν, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος ανέλυσε τους λόγους για τους οποίους διστάζει να χαρακτηρίσει τον εαυτό του «καλλιτέχνη». Αναφέρθηκε ακόμη στη σκηνοθεσία, την οποία επιχειρεί τα τελευταία χρόνια, καθώς και στη μεγαλύτερη βεβαιότητα που νιώθει όταν εργάζεται ως ηθοποιός.

«Δεν ξέρω αν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη. Δεν νομίζω ότι είμαι πολύ καλλιτέχνης. Είμαι ηθοποιός και, και τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να σκηνοθετώ κιόλας, ενώ δε γνωρίζω να σκηνοθετώ. Δεν ξέρω πώς γίνεται. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να ονομάσω τον εαυτό μου επαγγελματία σκηνοθέτη».

Αντίθετη ήταν, πάντως, η τοποθέτησή του για την υποκριτική: «Δεν είμαι καταρτισμένος, ούτε ξέρω ακριβώς να το κάνω. Ενώ θεωρώ τον εαυτό μου επαγγελματία ηθοποιό. Αν μου δώσεις κάτι, ξέρω πώς να το παίξω».

Η συζήτηση στράφηκε έπειτα στο χειροκρότημα και στην επιβεβαίωση που προσφέρει το κοινό. Όπως παραδέχθηκε, αυτή η ανάγκη εξακολουθεί να είναι ισχυρή, παρά την πείρα που έχει συγκεντρώσει κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας.

«Δεν έχει σημασία αν θα σ’ αρέσει, αν θα είναι καλό. Ξέρω πώς να το κάνω. Φυσικά και θέλουμε το χειροκρότημα και την αποδοχή. Δυστυχώς αδιάκοπα και δυστυχώς αθεράπευτα».

Ολοκληρώνοντας, επισήμανε πως δεν εκτιμά αυτή τη συνεχή ανάγκη του για αποδοχή. Τη συσχέτισε, μάλιστα, με το πόσο δύσκολο τού είναι να διαχειριστεί όλα όσα συνεπάγεται η επιτυχία.

«Δεν το εκτιμώ ιδιαίτερα. Δεν εκτιμώ ιδιαίτερα την περιοχή μου που ζητάει διαρκώς την αποδοχή. Θα έλεγα ότι δεν είναι απ’ τα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανος ως άνθρωπος, που έχω τόσο μεγάλη ανάγκη την αποδοχή και γι’ αυτό δυσκολεύομαι πάρα πολύ και με αυτό που λέγεται επιτυχία».