Όταν ο Γκρεγκ Ντέιλι βρέθηκε άστεγος ως έφηβο, το να γίνει ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας φάνταζε αδύνατο. Το 2001, σε ηλικία 19 ετών, κοιμόταν όπου έβρισκε και μπορούσε στη Μινεάπολη των ΗΠΑ για έξι μήνες.
Με ελάχιστα χρήματα και δυσκολευόμενος να βρει μόνιμη δουλειά, ο Ντέιλι δεν είχε τη δυνατότητα να πληρώσει ενοίκιο έστω και για κάποιο μικρό διαμέρισμα. Έτσι, αναγκαζόταν να ζητά από φίλους και γνωστούς να κοιμηθεί στους καναπέδες τους, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις αναγκάστηκε να συμβιβαστεί ακόμα και με το… πάτωμα της κουζίνας.
Η κληρονομιά του παππού
Ωστόσο, το επιχειρείν ήταν στο DNA του και αυτό αποδείχθηκε. «Ο παππούς μου πουλούσε σκούπες από το πίσω μέρος ενός βαν», λέει ο Ντέιλι στο BBC, αναπολώντας τις διαδρομές μαζί του όταν ήταν μικρό παιδί, καθώς ταξίδευαν για να πουλήσουν εξοπλισμό καθαρισμού.
Αυτό δίδαξε στον Ντέιλι ένα μάθημα από νωρίς: «Οι επιχειρήσεις τρέφουν οικογένειες». Σήμερα, στα 43 του χρόνια, η ζωή του απέχει παρασάγγας από την εποχή που έπεφτε για ύπνο νηστικός στον καναπέ κάποιου φίλου.
Ο Ντέιλι είναι ο ιδρυτής και επικεφαλής μιας εταιρείας ψηφιακού μάρκετινγκ με έδρα το Ντένβερ, η οποία ονομάζεται Science in Advertising. Η εταιρεία άρχισε τη λειτουργία της το 2019 και εξυπηρετεί από επιχειρήσεις που περιλαμβάνονται στη λίστα Fortune 500 (τις μεγαλύτερες εταιρείες των ΗΠΑ) μέχρι “mom-and-pop shops”, δηλαδή μικρά, οικογενειακά καταστήματα λιανικής πώλησης.
Η εταιρεία βοηθά όλους αυτούς τους πελάτες να διαχειριστούν την online διαφήμισή τους, επιτρέποντάς τους να προσεγγίσουν επιπλέον καταναλωτές μέσω πλατφορμών όπως η Google, το Facebook και το Instagram.
Τα δύσκολα χρόνια και η καθοριστική γνωριμία με τη σύζυγό του
Παρά τα μαθήματα που αποκόμισε από τον παππού του, ο Ντέιλι εξομολογείται ότι η οικογενειακή του ζωή ήταν «διαλυμένη» όσο μεγάλωνε στο Ντένβερ. «Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν μικρός… Με μεγάλωσε μια ανύπαντρη μητέρα».
Όταν ήταν 10 ετών, ο παππούς του έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας τη μητέρα του να παλεύει μόνη της για να μεγαλώσει τέσσερα παιδιά. Για να βγάλει χρήματα, πουλούσε ρούχα και κοσμήματα, κάτι που ο Ντέιλι περιγράφει ως «ένα μεγάλο μέρος αυτού που μας βοήθησε να επιβιώσουμε».
Φτάνοντας στην ενηλικίωση, ο Ντέιλι μετακινούνταν συνεχώς εντός των ΗΠΑ, περνώντας έξι μήνες στο Τέξας με τη γιαγιά του και άλλους έξι μήνες με τον πατέρα του, προτού καταλήξει να κοιμάται από καναπέ σε καναπέ.
Ταξιδεύοντας στο Κολοράντο για μια δουλειά που είχε να κάνει με κατασκευαστικές εργασίες, ο Ντέιλι αποκαλύπτει τη στιγμή που άλλαξε τη ζωή του. Ήταν όταν γνώρισε τη σύζυγό του σε μια εκκλησία. Είκοσι τρία χρόνια μετά, παραμένουν παντρεμένοι και αγαπημένοι.
Βλέποντας ότι εκείνη έβγαζε περισσότερα χρήματα δουλεύοντας λιγότερες ώρες, ο Ντέιλι αποφάσισε να επιστρέψει στο κολέγιο το 2008. Αστειεύεται μάλιστα λέγοντας ότι, αντί για μια «ρομαντική ιστορία», ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησε ότι χρειαζόταν προσόντα για να μπορέσει να κερδίζει περισσότερα χρήματα.
Αφού ολοκλήρωσε έναν κύκλο σπουδών δημοσιογραφίας στο Μητροπολιτικό Κρατικό Πανεπιστήμιο του Ντένβερ, άρχισε να εργάζεται σε μια τοπική εφημερίδα. Λίγα χρόνια αργότερα, καθώς οι εφημερίδες πάλευαν να επιβιώσουν απέναντι στα smartphones και το διαδίκτυο, ο Ντέιλι μετακόμισε στην Αγγλία για να παρακολουθήσει ένα διετές πρόγραμμα δημιουργικής γραφής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
«Εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, η έντυπη δημοσιογραφία πέθαινε. Άρχισα να σκέφτομαι πώς να γράφω για επιχειρήσεις». Με την επιστροφή του στις ΗΠΑ, ξεκίνησε η καριέρα του στον τομέα του ψηφιακού μάρκετινγκ για εταιρείες.
Όταν προετοιμαζόταν για το λανσάρισμα της Science in Advertising, ο Ντέιλι λέει ότι ο ίδιος και η σύζυγός του υπολόγισαν πως είχαν αποταμιεύσεις για περίπου έξι έως οκτώ μήνες προτού ξεμείνουν από χρήματα. «Ήταν τρομακτικό», λέει. «Έκλαιγα».
Η φιλοσοφία του ρίσκου: «Η αποτυχία είναι πάντα μια επιλογή»
Πίστευε ότι μπορούσε να φέρει εις πέρας τη δουλειά, αυτό που τον φόβιζε ήταν όλα τα υπόλοιπα. «Υπήρχαν τόσα πολλά ερωτήματα στα οποία δεν είχα απαντήσεις», αναφέρει. «Κι αν δεν πετύχει; Κι αν αποτύχω; Κι αν δεν μπορώ να συντηρήσω την οικογένειά μου;»
Αντί να αγνοήσει αυτόν τον φόβο, ο Ντέιλι τονίζει ότι έχτισε την επιχείρησή του γύρω από αυτόν, κάνοντας μια συγκεκριμένη φράση κεντρικό σύνθημά του στον τρόπο που λειτουργεί: «η αποτυχία είναι πάντα μια επιλογή».
Αυτή την φράση επαναλαμβάνει πλέον στην ομάδα του, ιδιαίτερα οι συνεργάτες του βρίσκονται αντιμέτωποι με μια απόφαση υψηλού ρίσκου. «Αν λειτουργείς σαν να μην υπάρχει η πιθανότητα αποτυχίας, το πλοίο θα ανατιναχθεί», εξηγεί.
Αντιθέτως, αποδέχεται ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε στραβά και, αν συμβεί αυτό, το παν είναι ο περιορισμός της ζημιάς. «Υποθέστε ότι η αποτυχία είναι πραγματική», λέει. «Τώρα πηγαίνετε να την εντοπίσετε. Προσπαθήστε να τη βρείτε. Και τώρα, μειώστε το ρίσκο».
Προσθέτει ότι όσο μπορείς ακόμα να ταΐζεις τα παιδιά σου, ένα ορισμένο επίπεδο βραχυπρόθεσμης οικονομικής απώλειας «δεν έχει σημασία». Η επιχείρηση, ωστόσο, αποδείχθηκε επιτυχημένη και αύξησε το πελατολόγιό της. Ο Ντέιλι δηλώνει ιδιαίτερα υπερήφανος που βοηθά μικρές, οικογενειακές επιχειρήσεις, όπως αυτές της μητέρας του και του παππού του.
«Λατρεύω να τους βλέπω να πετυχαίνουν, γιατί αυτό είμαι κι εγώ. Αυτή είναι η οικογένειά μου. Αυτό είναι το υπόβαθρο από το οποίο προέρχομαι», καταλήγει.
Είναι σαφές ότι η οικογένεια παίζει καθοριστικό ρόλο στην προσπάθεια και την ορμή του Ντέιλι να πετύχει. Έχει όμως περάσει το επιχειρηματικό πνεύμα που κληρονόμησε από τον παππού και τη μητέρα του στον οκτάχρονο γιο του;
«Έχει πολύ “μηχανικό” μυαλό. Έτσι, πρόσφατα επενδύσαμε μερικές εκατοντάδες δολάρια για να του πάρουμε έναν τρισδιάστατο εκτυπωτή» απαντά ο Ντέιλι. Μαζί, πατέρας και γιος, παρακολουθούν τώρα βίντεο στο διαδίκτυο για ανθρώπους που βγάζουν χρήματα πουλώντας αντικείμενα που έχουν κατασκευαστεί σε 3D εκτυπωτές.
