Ισπανικά ξεσπιτώματα, ελληνικό αλίμονο: ο καθρέφτης που κανείς δεν θέλει

Μια 87χρονη εξώστηκε από το σπίτι της στην Ισπανία κι αυτό που σχολιάζεται δεν είναι τόσο η ίδια η έξωση όσο το ποιος την επέτρεψε στη βουλή. Το σχόλιο έρχεται από τον δημοσιογράφο P.G. Papanikolaou, και δεν αφήνει περιθώρια παρεξήγησης για το πού στοχεύει.

Η αγκαλιά που πονάει

Η διατύπωση είναι σκληρή, σχεδόν ωμή, αλλά η αιχμή της είναι σαφής: στην ισπανική βουλή, ακροδεξιά και «καθεστωτική δεξιά» βρέθηκαν σύμφωνες στο να στηρίξουν νομοθεσία που ευνοεί funds τα οποία προχωρούν σε εξώσεις φτωχών ιδιοκτητών. Το σχόλιο δεν κρύβεται πίσω από διπλωματικές αποχρώσεις.

Η λέξη-κλειδί εδώ είναι η «αγκαλίτσα»: η εικόνα δύο πολιτικών χώρων που υποτίθεται πως μάχονται μεταξύ τους αλλά συμφωνούν απόλυτα όταν το διακύβευμα είναι τα συμφέροντα των funds. Το σχόλιο δεν αφήνει αμφιβολία για το πού εντοπίζει την υποκρισία: στην ιδέα ότι η ακροδεξιά, με όλη τη ρητορική περί «προστασίας του λαού», ψηφίζει τελικά μαζί με τη δεξιά της αγοράς όταν έρχεται η ώρα των επενδυτικών κερδών. Η ρητορική αντιπαλότητα αποδεικνύεται σκηνικό όταν το ζητούμενο είναι η στήριξη των «τραπεζιτοκοράκων».

Τι κοιτάζει ο καθρέφτης προς την Ελλάδα

Το σχόλιο μένει τυπικά στα ισπανικά πράγματα, αλλά η παραβολή με την ελληνική πραγματικότητα είναι αναπόφευκτη: πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, funds που αγόρασαν «κόκκινα δάνεια» σε τιμές ευκαιρίας και η συζήτηση για το αν η προστασία ευάλωτων οφειλετών είναι επαρκής, έχουν απασχολήσει κατ’ επανάληψη την ελληνική πολιτική σκηνή. Η κριτική για «ξεσπίτωμα φτωχών» δεν είναι εισαγόμενο προϊόν· είναι γνώριμο ελληνικό ανάγνωσμα, απλώς με άλλα ονόματα κομμάτων και funds.

Το ίδιο σχόλιο επαναλαμβάνεται αυτούσιο, σαν ο συντάκτης να θέλει να βεβαιωθεί πως το μήνυμα έφτασε δύο φορές: η ακροδεξιά, όπου κι αν εμφανιστεί, καταλήγει να υπηρετεί το ίδιο σύστημα που δήθεν καταγγέλλει. Δεν υπάρχει εδώ αντίλογος που να αντισταθμίζει το βάρος της κατηγορίας – το σχόλιο μένει μονόπλευρο, αλλά ξεκάθαρο στον στόχο του.

Το συμπέρασμα δεν χρειάζεται μεγάλη ερμηνευτική προσπάθεια: όποτε η συζήτηση φτάνει στα funds και στις εξώσεις, οι ιδεολογικές ετικέτες λιώνουν γρήγορα μπροστά στα κέρδη. Κι αν αυτό ισχύει στη Μαδρίτη, δύσκολα θα διαφέρει ουσιωδώς στην Αθήνα.