Εργολήπτες σε Παπαθανάση: γιατί το ΕΣΠΑ διαβάζει αλλιώς τον νόμο

Όταν τρεις εργοληπτικές οργανώσεις μαζεύονται και γράφουν στον ίδιο αναπληρωτή υπουργό για το ίδιο πρόβλημα, συνήθως δεν πρόκειται για παρεξήγηση διαδικασίας αλλά για κάτι που έχει ήδη κοστίσει χρόνο και χρήμα. Η ΠΕΔΜΕΔΕ, η ΠΕΣΕΔΕ και ο ΣΑΤΕ ζητούν την παρέμβαση του Νίκου Παπαθανάση για να λύσει ένα ζήτημα που, τυπικά, ακούγεται τεχνικό, αλλά στην πράξη μπλοκάρει εγκρίσεις και πιστώσεις σε έργα του ΕΣΠΑ.

Ο νόμος με δύο πρόσωπα

Η διαφωνία έχει να κάνει με το πώς υπολογίζονται οι αναθεωρήσεις τιμών όταν αλλάζει το οικονομικό αντικείμενο μιας σύμβασης δημοσίου έργου, και συγκεκριμένα αν αυτές οι αναθεωρήσεις πρέπει να μπαίνουν στο όριο του 50% που θέτει ο νόμος για τροποποιήσεις συμβάσεων. Το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών και η ΕΑΔΗΣΥ έχουν, σύμφωνα με τις οργανώσεις, ξεκαθαρίσει τη θέση τους. Οι υπηρεσίες που διαχειρίζονται τα συγχρηματοδοτούμενα έργα, όμως, φαίνεται να διαβάζουν άλλο νόμο — ή τουλάχιστον να τον ερμηνεύουν διαφορετικά, με αποτέλεσμα να κολλάνε εγκρίσεις και πιστώσεις που κανονικά θα έπρεπε να τρέχουν κανονικά.

Το ενδιαφέρον σημείο είναι η ίδια νομοθεσία με δύο διαφορετικές εφαρμογές: μία για τα «απλά» δημόσια έργα και μία για όσα χρηματοδοτούνται από ευρωπαϊκά κονδύλια. Οι εργολήπτες μιλούν ευθέως για «δύο μέτρα και δύο σταθμά», κάτι που δεν είναι απλή γκρίνια αλλά καταγγελία θεσμικής ασυμμετρίας ανάμεσα σε υπηρεσίες του ίδιου κράτους.

Ποιος πληρώνει την καθυστέρηση

Οι κατασκευαστικές εταιρείες, λένε οι τρεις οργανώσεις, είναι αυτές που υφίστανται τις οικονομικές συνέπειες της γραφειοκρατικής διχογνωμίας — αναμένουν εγκρίσεις που δεν έρχονται και πιστώσεις που παγώνουν, ενώ τα έργα τρέχουν κανονικά επιτόπου. Προειδοποιούν, μάλιστα, ότι η άνιση μεταχείριση των επιχειρήσεων ανάλογα με το αν το έργο χρηματοδοτείται εθνικά ή ευρωπαϊκά μπορεί να δημιουργήσει στρεβλώσεις στον ανταγωνισμό — δεν είναι λίγο για κλάδο που ήδη παλεύει με κόστη υλικών και εργατικά χέρια.

Το αίτημα προς τον Παπαθανάση είναι απλό στα λόγια: μία ενιαία οδηγία προς όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες και Διαχειριστικές Αρχές, ώστε ο νόμος να εφαρμόζεται με τον ίδιο τρόπο παντού. Στην πράξη, όμως, σημαίνει ότι το Μαξίμου καλείται να βάλει τάξη σε μια γραφειοκρατική ασυμφωνία που κρατάει καθυστερήσεις σε έργα με ευρωπαϊκά χρήματα και προθεσμίες — και άρα με πολιτικό κόστος αν δεν λυθεί έγκαιρα. Πόσος καιρός θα χρειαστεί ακόμα για να συμφωνήσουν οι υπηρεσίες του ίδιου κράτους σε τι λέει ο ίδιος νόμος;