Σαράντα οκτώ ανεξάρτητοι βουλευτές: το πιο σιωπηλό τρόπαιο του Μητσοτάκη

Υπάρχει ένας αριθμός που δεν χρειάζεται σχόλιο, μόνο καταμέτρηση: σχεδόν πενήντα βουλευτές, περίπου το ένα έκτο της συνολικής δύναμης του κοινοβουλίου, έχουν ανεξαρτητοποιηθεί από τα κόμματά τους. Η συντριπτική πλειοψηφία τους προέρχεται από τον χώρο της κεντροαριστεράς και της αριστεράς. Δεν είναι στατιστική λεπτομέρεια· είναι πορτρέτο μιας αντιπολίτευσης που διαλύεται από μέσα, χωρίς να χρειάζεται καν να την αγγίξει κανείς απ’ έξω.

Ένα σκορποχώρι με υπογραφή

Το επιχείρημα που κυκλοφορεί με νύχια είναι ότι πίσω από αυτόν τον κατακερματισμό κρύβεται η πολιτική επιδεξιότητα του Μαξίμου. Χαρακτηριστικά το θέτει ο χρήστης του Twitter με το όνομα VanDerTraap:

Η διατύπωση είναι σκληρή αλλά όχι αναληθής ως προς το αποτέλεσμα: ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν χρειάστηκε να κάνει σχεδόν τίποτα για να δει την απέναντι πλευρά να αυτοκαταστρέφεται σε αργή κίνηση. Το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι απόγονοί του παράγουν ανεξαρτητοποιήσεις με ρυθμό που θα ζήλευε κάθε κυβερνητικό επιτελείο προπαγάνδας. Το αποτέλεσμα είναι μια Βουλή όπου η αντιπολίτευση μοιάζει λιγότερο με πολιτικό μπλοκ και περισσότερο με χαρτί που έχει σκιστεί σε πενήντα κομμάτια.

Η απαίτηση χωρίς αντίκρισμα

Το πιο καυστικό σημείο του σχολίου δεν είναι ο αριθμός, αλλά η αντίφαση: αυτοί ακριβώς οι βουλευτές που δεν κατάφεραν να συνεννοηθούν μέσα στο δικό τους κόμμα διεκδικούν πολιτική νομιμοποίηση να ανατρέψουν μια κυβέρνηση και να την αντικαταστήσουν. Η απαίτηση διακυβέρνησης από όσους δεν αντέχουν ο ένας τον άλλον είναι, τουλάχιστον, μια τολμηρή πρόταση προς το εκλογικό σώμα. Το ερώτημα «τι έχετε να χάσετε» που κλείνει το σχόλιο λειτουργεί ως ρητορικό αγκάθι, αλλά μεταφέρει με ακρίβεια το αίσθημα που καλλιεργεί η εικόνα της διάλυσης: γιατί να εμπιστευτεί κανείς την εξουσία σε όσους δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον;

Δεν υπάρχει εδώ αντίλογος που να αναιρεί τον πυρήνα του προβλήματος. Οι αριθμοί των ανεξαρτητοποιήσεων είναι δεδομένοι, όχι ερμηνεία. Το μόνο που μένει ανοιχτό είναι το αν αυτή η διάσπαση αποτελεί προϊόν στρατηγικής πίεσης από το Μαξίμου ή απλώς καρπός εσωτερικών παθογενειών που προϋπήρχαν. Το βέβαιο είναι ότι, όποιος κι αν κρατά το μαχαίρι, το πεπόνι το τρώει ο Κυριάκος Μητσοτάκης χωρίς να λερώσει τα χέρια του.

Σε μια πολιτική σκηνή όπου η κυβέρνηση δεν χρειάζεται να πείσει κανέναν για τίποτα, αρκεί να δείχνει τον καθρέφτη απέναντι. Και ο καθρέφτης, αυτή τη στιγμή, δείχνει πενήντα βουλευτές που δεν βρίσκουν κοινό τόπο ούτε για να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι, πόσο μάλλον για να κυβερνήσουν τη χώρα.