Άδωνις εναντίον «Δημοκρατίας»: με μήνυση δανεική από τον Ερντογάν

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει καθιερώσει ένα αφήγημα σταθερό όσο κι επαναλαμβανόμενο: απέναντι στην Άγκυρα δεν υποχωρούμε, δεν εκβιαζόμαστε, υπερασπιζόμαστε με νύχια και με δόντια τα εθνικά συμφέροντα. Ώσπου έρχεται μια δικαστική λεπτομέρεια να θυμίσει πόσο εύθραυστο μπορεί να είναι ένα αφήγημα όταν έρχεται αντιμέτωπο με την πράξη.

Ο Άδωνις κι ο σουλτάνος

Ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. και υπουργός Άδωνις Γεωργιάδης, σε δικαστική αντιδικία με την εφημερίδα «Δημοκρατία», βρήκε χρήσιμο να επικαλεστεί ως επιχείρημα τη μήνυση που είχε καταθέσει το 2020 ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εναντίον της ίδιας εφημερίδας, για το γνωστό πρωτοσέλιδο εν μέσω της μεγάλης ελληνοτουρκικής έντασης και των παράνομων ερευνών του «Oruc Reis». Δεν πρόκειται για κάποια περιφερειακή στιγμή αδράνειας· πρόκειται για κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης να αντλεί κύρος από την οργή του ανθρώπου απέναντι στον οποίο η Αθήνα υποτίθεται πως οφείλει να στέκεται αδιάλλακτη.

Το ερώτημα που γεννιέται δεν αφορά πια μόνο τον κ. Γεωργιάδη, αλλά προσωπικά τον πρωθυπουργό. Συμφωνεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης με αυτή την επιλογή; Αν όχι, οφείλει να το πει καθαρά. Αν ναι, τότε οι βαρύγδουπες διακηρύξεις περί «αποφασιστικής στάσης» απέναντι στην Τουρκία ας σταματήσουν, γιατί δεν αντέχουν άλλο τον έλεγχο της συνέπειας.

Πυγμή στα λόγια, υποταγή στην πράξη

Στη σημερινή συγκυρία, με την Άγκυρα να επαναφέρει διεκδικήσεις και την ένταση στο Αιγαίο να επιστρέφει στην επικαιρότητα, η κυβέρνηση καλείται να αποδείξει αξιοπιστία. Με ποιο κύρος όμως θα ζητήσει από την Τουρκία σεβασμό, όταν ο αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος χρησιμοποιεί ως δεκανίκι εναντίον ελληνικού μέσου την ενέργεια του Τούρκου προέδρου;

Το ανάστημα μιας κυβέρνησης δεν μετριέται μόνο στα ανακοινωθέντα συνόδων κορυφής και στις δηλώσεις υπουργών Εξωτερικών· μετριέται και στο αν τα στελέχη της, όταν τους βολεύει προσωπικά, είναι πρόθυμα να γίνουν «ουρά» του ανθρώπου που υποτίθεται πολεμούν πολιτικά. Αν εμφανίζονται τόσο εύκολα διατεθειμένοι να δανειστούν το επιχείρημα του Ερντογάν όταν πρόκειται για δική τους δικαστική βολή, γιατί να τους πιστέψει κανείς ότι θα ορθώσουν ανάστημα όταν απέναντί τους θα βρίσκεται η ίδια η Τουρκία;