Κατερίνα Παναγοπούλου: Πέθανε ο θείος της, Παναγιώτης Πανόπουλος – «Έφυγε τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα, από τραγικά ιατρικά λάθη»

Τον θάνατο του θείου της, Παναγιώτη Πανόπουλου, ανακοίνωσε με ανάρτησή της στο Facebook η Κατερίνα Παναγοπούλου.

Η παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του MEGA γνωστοποίησε την Τετάρτη (14/10) ότι ο θείος της έφυγε από τη ζωή τη Δευτέρα, κάνοντας λόγο για ιατρικά λάθη. Στην ίδια ανάρτηση μίλησε ακόμη για τον ισχυρό δεσμό τους και για τις οικογενειακές στιγμές που είχαν μοιραστεί.

Την ημέρα της κηδείας του Παναγιώτη Πανόπουλου δημοσίευσε το μήνυμά της η Κατερίνα Παναγοπούλου, αναφερόμενη στο κενό που αφήνει στην οικογένεια και στις αναμνήσεις της από εκείνον.

Η ανάρτηση της Κατερίνας Παναγοπούλου

«Μέσα στην εκκλησία σήμερα ασυναίσθητα σε αναζητούσα με το βλέμμα. Είχα τόση ανάγκη να πεις, όπως πάντα, κάτι για να αλλάξεις το κλίμα, να μας κάνεις να γελάσουμε, να μας δώσεις κουράγιο με εκείνο το γνώριμο, δυνατό σου γέλιο. Με εκείνη τη σπάνια αισιοδοξία για τη ζωή. Νομίζω ότι αυτό θα κρατήσω ως το πιο πολύτιμο από εσένα. Παρακαταθήκη και οδηγό.

“Πάντα, σε όλα τα προβλήματα, υπάρχει λύση”, έλεγες, μας θύμισε στον επικήδειο το Κατερινάκι. Σε αυτό όμως δεν υπάρχει. Και πονάει πολύ. Όπως κάποιοι ξέρετε, ο Παναγιώτης Πανόπουλος ήταν θείος μου και έφυγε τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα, από τραγικά ιατρικά λάθη τη Δευτέρα.

Από την άλλη, σκέφτομαι ότι έφυγες όρθιος, δυνατός, έτοιμος να πιάσεις ξανά τη ρακέτα. Μόλις το προηγούμενο βράδυ μού έκανες πλάκα για κάτι που λέγαμε στο δελτίο. Τώρα που το σκέφτομαι, πώς θα είναι άραγε από εδώ και πέρα, που δεν θα ξαναδώ μήνυμά σου την ώρα του δελτίου; Προτροπής, ενθάρρυνσης, γέλιου.

Από τότε που θυμάμαι τη ζωή μου, έτσι ήσουν μέσα σε αυτήν. Με προτροπή, ενθάρρυνση, γέλιο. Πάντα διακριτικά, να βοηθήσεις, να προσφέρεις, με ανυστερόβουλη αγάπη. Μου το είχες γράψει, άλλωστε, και μετά τη γενναιόδωρη φιλοξενία στην Κέα αυτό το καλοκαίρι. “Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να σου πω ότι σε αγαπάω όπως τα παιδιά μου”. Άκουγες με τόσο καμάρι, τόσο ενδιαφέρον, τόσο ειλικρινές νοιάξιμο.

Ακόμα και στο νοσοκομείο, στην τελευταία μας συνάντηση, έψαχνες εναλλακτικές, αν κάτι δεν πάει καλά στο σενάριο. “Είμαστε οικογένεια”, έλεγες ξανά και ξανά. Νομίζω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη τύχη από το να μπορεί η οικογένεια να χτίζει τα σπίτια της το ένα δίπλα στο άλλο. Μεγαλώνεις με όλους μαζί, μπαινοβγαίνεις από το ένα σπίτι στο άλλο, όπως μεγαλώσαμε εμείς. Οι άνθρωποι που σε νοιάζονται πραγματικά πολλαπλασιάζονται, το νοιάξιμο σκαρφαλώνει στον υπερθετικό βαθμό. Αλλά και η θλίψη όταν κάποιος φεύγει.

“Όταν κοιτάω τη θέση του αυτοκινήτου σου κενή, μου λείπεις, γαμώτο, αν και σκέφτομαι ότι σωστά έκανες που αυτονομήθηκες”, μου είχες γράψει και γελούσες όταν με πετύχαινες στην αυλή να επιστρέφω από δίπλα με το ταπεράκι. Εγώ τι να πω τώρα, που θα βλέπω τη θέση σου κενή στα γιορτινά οικογενειακά τραπέζια; Που δεν θα ψήνουμε όλοι μαζί στην αυλή το Πάσχα;

Στύβω το μυαλό μου να σκεφτώ τι θα μου απαντούσες εσύ σε αυτό. Μάλλον θα το έριχνες στην πλάκα, αποφορτίζοντας, όπως πάντα, κάθε δύσκολη στιγμή. Καλό ταξίδι, αγαπημένε μου Παναγιώτη. Τρέλανέ τους στα γέλια εκεί πάνω, παίζε τένις ξένοιαστος, κερδίζοντας όπως ξέρεις μόνο εσύ. Έτσι όπως κατάφερες και κέρδισες και την παρτίδα της ζωής».