Γιώργος Μαζωνάκης: Με ενδιαφέρει ο άνθρωπος που θα μου πιάσει το χέρι και ο Θεός που με κρατάει

Μια ιδιαίτερα φορτισμένη στιγμή από το παρελθόν του Γιώργου Μαζωνάκη ήρθε ξανά στο φως.Μιλώντας το 2021 στην εκπομπή «Tik Talk», ο δημοφιλής καλλιτέχνης είχε αναφερθεί στα παιδικά του χρόνια, στην πίστη του, στα πρώτα επαγγελματικά του βήματα, στις δυσκολίες της νύχτας, αλλά και στους ανθρώπους που σημάδεψαν τη ζωή του. Ήταν μια ειλικρινής αναδρομή σε περισσότερα από 30 χρόνια “καλλιτεχνικού πρωταθλητισμού”, γεμάτα επιτυχίες, αποθέωση, σκληρή δουλειά και προσωπικές δοκιμασίες.

Γιώργος Μαζωνάκης: «Από το δημοτικό έλεγα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός και τραγουδιστής»

Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε αποκαλύψει ότι από πολύ μικρός γνώριζε ποιον δρόμο ήθελε να ακολουθήσει. Ήδη από την ηλικία των πέντε ετών δήλωνε ότι θα γίνει τραγουδιστής, ενώ στο δημοτικό μοίραζε ακόμη και… αυτόγραφα στους συμμαθητές του. «Από τα πέντε ή τα επτά μου έλεγα ότι θέλω να γίνω τραγουδιστής. Και, σε παρακαλώ, μη γελάσεις, αλλά στο δημοτικό έδινα αυτόγραφα», είχε πει. Όπως εξήγησε, το γεγονός ότι κατάφερε να διατηρήσει την ισορροπία του και να μην παρασυρθεί από την επιτυχία οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στην πίστη του. «Το ότι μπόρεσα να το κρατήσω σε ένα σωστό επίπεδο και δεν παρανόησα οφείλεται στην πίστη μου», είχε εξομολογηθεί.

Η επική συνάντηση με τη Μαρινέλλα

Ιδιαίτερη ήταν και η ιστορία που μοιράστηκε για τη συνάντησή του με τη Μαρινέλλα, όταν ήταν μόλις 13 ή 14 ετών. Θέλοντας οπωσδήποτε να μπει στο καμαρίνι της, είχε ισχυριστεί ότι ήταν ανιψιός του ηθοποιού Βασίλη Τσιβιλίκα.

Όταν τελικά βρέθηκε μπροστά στη σπουδαία ερμηνεύτρια, της συστήθηκε με μια ατάκα που έδειχνε πόσο αποφασισμένος ήταν για το μέλλον του: «Καλησπέρα, είμαι συνάδελφος».

«Ήμουν αποφασισμένος γι’ αυτό το πράγμα. Εφηβικά χρόνια, με την έννοια που φαντάζονται οι περισσότεροι, δεν είχα. Ξεκίνησα να τραγουδάω μικρός, έκανα θέατρο και ήμουν πολυάσχολος, αλλά όλα είχαν σχέση με αυτό που ήθελα να κάνω. Ήμουν στρατιωτάκι κανονικό», είχε αναφέρει.

Από την ταβέρνα της γειτονιάς στην κορυφή

Η πρώτη δουλειά του ήταν σε μια ταβέρνα κοντά στο σπίτι του. Ο ίδιος είχε σταματήσει μια ημέρα έξω από το μαγαζί και είχε ζητήσει να εργαστεί εκεί, όμως αρχικά τον έδιωξαν.

«Πήγαινα στην Α’ Λυκείου. Τη δεύτερη φορά με ρώτησαν τι τραγούδια λέω, αλλά δεν με πίστεψαν. Άρχισα να τραγουδάω και την τρίτη εβδομάδα είχα γίνει πρώτο όνομα στην ταβέρνα», είχε περιγράψει.

Τα βράδια εργαζόταν και το πρωί πήγαινε κατευθείαν στο σχολείο, ενώ παράλληλα συμμετείχε στη θεατρική ομάδα. Η κούραση ήταν μεγάλη και αρκετές φορές κοιμόταν στο τελευταίο θρανίο, με τους καθηγητές του, όπως είπε, να δείχνουν κατανόηση.

Το πρώτο συμβόλαιο

Όταν του πρότειναν να υπογράψει το πρώτο του δισκογραφικό συμβόλαιο στην Αθήνα, ο νεαρός τότε τραγουδιστής πίστεψε ότι οι άνθρωποι της εταιρείας θεωρούσαν πως διέθετε χρήματα και ήθελαν να τον εξαπατήσουν.

«Όταν άκουσα για συμβόλαιο, σκέφτηκα ότι νόμιζαν πως είχα λεφτά και ήθελαν να μου τα φάνε. Πήρα το συμβόλαιο και τους είπα ότι ήθελα να το δείξω στον δικηγόρο μου. Δεν είχα δικηγόρο, αλλά το είπα για να τους ψαρώσω», είχε αποκαλύψει.

Αφού το έδειξε σε δύο ή τρεις ανθρώπους που εμπιστευόταν, εκείνοι τον παρότρυναν να επιστρέψει αμέσως και να υπογράψει. Έτσι ξεκίνησε η μεγάλη δισκογραφική πορεία του.

Η περίοδος του κορωνοϊού και η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή

Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε μιλήσει και για την περίοδο της πανδημίας, εξηγώντας ότι προσπάθησε να αντιμετωπίσει τις πρωτόγνωρες συνθήκες με θετική διάθεση και δημιουργικότητα.

«Αυτή η χρονιά ήταν πολύ δύσκολη για όλους. Εγώ λειτούργησα διαφορετικά, γιατί είμαι από τους ανθρώπους που θέλουν να βλέπουν θετικά τα πράγματα και να κάνουν κάτι δημιουργικό», είχε αναφέρει.

Τόνισε ότι εκείνα που τον κρατούσαν ήταν η καθημερινότητα, η θάλασσα και η άθληση, δραστηριότητες που δεν απαιτούσαν απαραίτητα χρήματα. Παράλληλα, είχε επιλέξει να απομακρυνθεί σε μεγάλο βαθμό από το κινητό του και να στραφεί περισσότερο στον εσωτερικό του κόσμο.

«Η αγκαλιά και η ανθρώπινη επαφή είναι αναντικατάστατες. Δεν πρέπει να θεωρήσουμε ότι μπορούν να αντικατασταθούν από το κινητό και την τεχνολογία», είχε υπογραμμίσει.

Ο ίδιος είχε ξεχωρίσει τον φόβο από τον τρόμο, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ο φόβος είναι καλός, γιατί μπορεί να σε προστατεύσει. Ο τρόμος δεν είναι καλός, γιατί σε καθηλώνει και σε κάνει να παρανοείς».

Μάλιστα, εκείνη την περίοδο είχε δηλώσει ότι δεν θα του έλειπε ακόμη και αν δεν τραγουδούσε ξανά, καθώς ένιωθε ευλογημένος που είχε ήδη κάνει όσα πραγματικά επιθυμούσε.

«Με ενδιαφέρει ο άνθρωπος που θα μου πιάσει το χέρι»

Μιλώντας για την εικόνα του προς τα έξω, είχε χαρακτηρίσει τον εαυτό του εσωστρεφή απέναντι στην τηλεόραση και τη δημοσιότητα, αλλά εξωστρεφή στις προσωπικές του σχέσεις.

Όπως είχε τονίσει, δεν τον ενδιέφερε τόσο η άποψη που διατυπώνεται με βάση το τι «πουλάει», όσο εκείνη που προέρχεται από έναν άνθρωπο που θα τον πλησιάσει με ειλικρίνεια. «Με ενδιαφέρει η άποψη του ανθρώπου που θα μου πιάσει το χέρι και θα μου μιλήσει από ψυχής», είχε πει.

Οι αναφορές στις καταγγελίες στον χώρο του θεάματος

Από τη συζήτηση δεν είχε απουσιάσει το θέμα των καταγγελιών για κακοποιητικές συμπεριφορές, το οποίο εκείνη την περίοδο βρισκόταν στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.

Συγκεκριμένα, ανέφερε: «Είμαι σε αυτόν τον χώρο 30 χρόνια και έχω περάσει πολύ δύσκολες καταστάσεις. Είμαστε όλοι σύμφωνοι ότι η βία είναι κάτι κατακριτέο. Εγώ, όμως, δεν είχα δει κάτι. Μεγάλωσα μέσα σε μια πολύ εργατική φάση της καριέρας μου. Είχα το κεφάλι κάτω και πήγαινα να κάνω τη δουλειά μου. Είμαι άνθρωπος με πολύ κλειστό κύκλο. Πώς να γνωρίζω πράγματα που δεν μου είχε αναφέρει κανένας;» είχε αναρωτηθεί.

Παράλληλα, είχε παραδεχθεί ότι στον χώρο υπήρχε ο «νόμος του δυνατού», με τα μεγαλύτερα ονόματα να έχουν αυξημένη επιρροή στις αποφάσεις.

Η σκληρή πραγματικότητα της νύχτας

Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε χαρακτηρίσει τον χώρο της νύχτας ιδιαίτερα σκληρό, επισημαίνοντας ότι οι ευκαιρίες για τους νέους καλλιτέχνες είχαν περιοριστεί.

Όπως εξήγησε, τα νέα παιδιά συχνά έμπαιναν στα μουσικά σχήματα έπειτα από προτάσεις μαέστρων ή μέσα από συγκεκριμένες δισκογραφικές εταιρείες. Παράλληλα, είχε παρατηρήσει ότι η νυχτερινή διασκέδαση είχε αλλάξει σημαντικά, αφού πολλά σχήματα εμφανίζονταν πλέον μόνο δύο ημέρες την εβδομάδα.

Για τον Σταμάτη Κραουνάκη είχε δηλώσει ότι αποτελεί «περιουσία για την Ελλάδα», ενώ για τον Γιώργο Σαμπάνη είχε μιλήσει με ιδιαίτερη αγάπη.

«Με τον Γιώργο Σαμπάνη είναι σαν να βρισκόμαστε σε παράλληλα σύμπαντα. Δεν έχουμε τσακωθεί ποτέ και τον αγαπώ πολύ. Πιστεύω πολύ στον χρόνο και θεωρώ ότι τα πράγματα κάθονται στη θέση τους όταν έρθει η σωστή στιγμή», είχε πει.

Για τον Αντώνη Ρέμο είχε σημειώσει ότι οι δυο τους θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια πολύ ενδιαφέρουσα μουσική σύνθεση, ακόμη και πάνω σε παλαιότερο ρεπερτόριο. Παράλληλα, είχε αποκαλύψει ότι ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης τον είχε αποκαλέσει «τελευταίο των Μοϊκανών».

Οι πρώτες ημέρες στο Ψυχιατρείο της Πεντέλης

Ο καλλιτέχνης είχε αναφερθεί και στις πρώτες ημέρες της στρατιωτικής του θητείας, αποκαλύπτοντας ότι τις πέρασε στο 414 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ειδικών Νοσημάτων, στην Πεντέλη.

«Τις πρώτες εννέα ημέρες τις πέρασα στο 414, στο Ψυχιατρείο της Πεντέλης. Είχα σοβαρή αγοραφοβία. Με τοποθέτησαν εκεί μήπως πάρω αναβολή, αλλά αυτό δεν έγινε και τελικά με έστειλαν στο στρατόπεδο», είχε αναφέρει.

Περιγράφοντας εκείνη την εμπειρία, θυμήθηκε πως βρισκόταν πίσω από κάγκελα, δεν υπήρχαν πιρούνια και οι ώρες του επισκεπτηρίου ήταν αυστηρά καθορισμένες.

Τα λόγια της μητέρας του που τον έκαναν να λυγίσει

Η πιο συγκινητική στιγμή της συνέντευξης ήρθε όταν προβλήθηκαν οι δηλώσεις της μητέρας του, Κλειώς Μαζωνάκη. Η ίδια είχε μιλήσει για τα παιδικά του χρόνια, αποκαλύπτοντας άγνωστες οικογενειακές ιστορίες.

«Η πρώτη λέξη του Γιώργου δεν ήταν “μαμά”. Ήταν “μαμ”, γιατί ήθελε φαγητό», είχε πει χαμογελώντας. «Από τον μπαμπά του κληρονόμησε τον ύπνο και από τη μαμά του τον ξύπνιο».

Η Κλειώ Μαζωνάκη είχε περιγράψει τον γιο της ως ένα ήσυχο και πολύ καλό παιδί, το οποίο από μικρό έδειχνε ιδιαίτερη προσοχή στα ρούχα του.

«Φορούσε κοστούμι και γραβάτα. Τη γραβάτα την έλεγε “πατέρα”, επειδή πίστευε ότι όποιος φορούσε γραβάτα ήταν πατέρας. Δεν ήθελε κανείς να πειράζει τα ρούχα του ή να του τα χαλάει», είχε αποκαλύψει.

Το πρώτο τραγούδι που είπε στα πέντε του χρόνια

Η μητέρα του είχε θυμηθεί και την πρώτη φορά που τον άκουσε να τραγουδά. Ήταν μόλις πέντε ετών όταν ερμήνευσε το «Υπάρχω» του Στέλιου Καζαντζίδη.

«Είχε πάρει ένα ύφος μεγάλου ανθρώπου και είχε καθίσει σταυροπόδι. Δεν περιμέναμε να ακούσουμε τέτοια φωνή από ένα παιδάκι. Τότε καταλάβαμε ότι θα γίνει τραγουδιστής», είχε πει.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στην προστατευτική σχέση του με τις αδελφές του: «Δεν τσακώθηκε ποτέ μαζί τους και πολλές φορές τις πρόσεχε. Όταν πήγαινα για κάποια δουλειά, άφηνα τις αδελφές του στον Γιώργο».

Η ευχή της προς τον γιο της ήταν να παραμείνει πάντοτε ο ίδιος άνθρωπος: «Να μην αλλάξει ποτέ. Να είναι όπως ήταν από παιδί μέχρι το τέλος».

«Όταν βλέπω τους γονείς μου, γίνομαι περισσότερο ευσυγκίνητος»

Ακούγοντας τα λόγια της μητέρας του, ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν είχε καταφέρει να συγκρατήσει τα δάκρυά του.

«Όταν βλέπω τον εαυτό μου μικρό ή τους γονείς μου, γίνομαι περισσότερο ευσυγκίνητος. Σκέφτομαι όλα όσα έχω περάσει. Μέσα από αυτά τα χρόνια κράτησα το όνομά μου μόνος μου. Ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους που με έφεραν στη γη και στον Θεό που με κρατάει», είχε πει.

Μιλώντας για τη σχέση του με την οικογένειά του, είχε προσθέσει: «Είμαστε πολύ δεμένοι. Αυτό κάποιες φορές είναι δύσκολο, γιατί στις δεμένες οικογένειες ο ένας μπαίνει στη ζωή του άλλου. Ποτέ, όμως, δεν πέρασε από το μυαλό κανενός να κάνει κάτι σε βάρος του άλλου ή να του προκαλέσει κακό».

Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε υπογραμμίσει ότι από μικρός βρισκόταν κοντά στην Εκκλησία και ότι η πίστη αποτελούσε μία από τις μεγαλύτερες αξίες της ζωής του. Του έδινε δύναμη, όπως έλεγε, για να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες και να παραμένει σταθερός σε μια διαδρομή που είχε πολλές κορυφές, αλλά και αρκετές δοκιμασίες.

Στην εκπομπή είχαν μιλήσει, επίσης, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Γιώργος Σαμπάνης, ο Χρήστος Χωμενίδης και ο τότε υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Γιάννης Πλακιωτάκης, φωτίζοντας διαφορετικές πλευρές της προσωπικότητας και της καλλιτεχνικής πορείας του.